ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଆଜେନ ସର୍ଵଲୋହେନ ଵର୍ଷାସୁ ଚ ମଘାସୁ ଚ। ଏଷ୍ଟଵ୍ଯା ବହଵଃ ପୁତ୍ରା ଯଦ୍ଯେକୋଽପି ଗଯାଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଗୌରୀଂ ଵାପ୍ଯୁଦ୍ଵହେଦ୍ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ନୀଲଂ ଵା ଵୃଷମୁତ୍ସୃଜେତ୍ ।। ୨୧.

ଛାଗ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଦେଇ, ବର୍ଷା ଋତୁ କିମ୍ବା ମଘା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଦାନ କଲେ, ଅନେକ ପୁଅ ଚାହିଁବା ଉଚିତ, ଯଦିଓ କେବଳ ଜଣେ ଗୟାକୁ ଯାଏ, କିମ୍ବା ଗୌରୀ ନାମକ ଶ୍ୱେତାଙ୍ଗିନୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ବିବାହ କରେ, କିମ୍ବା ନୀଳ ବୃଷଭକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।

ଶଂଯୁରୁଵାଚ।। ଗଯାଦୀନାଂ ଫଲଂ ତାତ ପ୍ରବ୍ରୂହି ସମପୃଚ୍ଛତଃ। ପିତୄଣାଂ ଚୈଵ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ନିଖିଲେନ ବ୍ରଵୀହି ମେ ।। ୨୧.

ଶମ୍ୟୁ କହିଲେ: ପିତାଜୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଗୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଫଳ କ'ଣ? ଏହା ସହିତ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେଥିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।

ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ।। ଗଯାଯାମକ୍ଷଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଜପହୋମତପାଂସି ଚ। ପିତୃଙଯାହେ ତେ ପୁତ୍ର ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ରାକ୍ଷଯଂ ସ୍ମୃତମ୍ ।। ୨୧.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଗୟାରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଜପ, ହୋମ ଓ ତପସ୍ୟା କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ପୁତ୍ର, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଏହିଠାରେ ଯାହା କରାଯାଏ, ତାହାକୁ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ପୁନୀଯାଦେକଵିଂଶନ୍ତୁ ଗୌର୍ଯାମୁତ୍ପାଦିତଃ ସୁତଃ। ମାତାମହାଂସ୍ତୁ ଷଡ୍‌ଭୂଯ ଇତି ତସ୍ଯାଃ ଫଲଂ ସ୍ମୃତମ୍ ।। ୨୧.

ଗୌରୀଙ୍କ ଉତ୍ପାଦିତ ପୁଅ ଏକୋଇଶ ପିଢିକୁ ପବିତ୍ର କରେ; ସେ ଛଅ ମାତାମହଙ୍କୁ ପୁଣିପୁଣି ପବିତ୍ର କରେ—ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ଫଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଫଲଂ ଵୃଷସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗଦତୋ ମେ ନିବୋଧତ। ଵୃଷୋତ୍ସ୍ରଷ୍ଟା ପୁନାତ୍ଯେଵ ଦଶାତୀତାନ୍ ଦଶାଵରାନ୍ ।। ୨୧.

ବୃଷଭର ଫଳ କ'ଣ, ମୁଁ କହିବି, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ଯିଏ ବୃଷଭକୁ ଛାଡ଼େ, ସେ ଦଶ ପୂର୍ବ ପିଢି ଓ ଦଶ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢିକୁ ନିଶ୍ଚୟ ପବିତ୍ର କରେ।

ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ପୃଶ୍ଯତେ ତୋଯୈରୁତ୍ତୀର୍ଣେନ ଜଲାନ୍ମହୀମ୍। ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗେ ପିତୄଣାଂ ତୁ ହ୍ଯକ୍ଷଯଂ ସ ମୁଦାହୃତମ୍ ।। ୨୧.

ବୃଷଭକୁ ସ୍ନାନ କରାଯାଇଥିବା ପାଣି ଯେଉଁଠି ମାଟିକୁ ଛୁଏ, ସେଠାରେ ବୃଷଭ ଛାଡ଼ିବା କାର୍ଯ୍ୟ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯଦ୍ଯଦ୍ଧି ସଂସ୍ପୃଶେତ୍ତୋଯଂ ଲାଂଗୂଲାଦିଭିରନ୍ତତଃ। ସର୍ଵଂ ତଦକ୍ଷଯଂ ତସ୍ଯ ପିତୄଣାଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। ୨୧.

ବୃଷଭ ତାଙ୍କର ପୁଛ ବା ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାଣିକୁ ଛୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାଣି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଶ୍ରୃଙ୍ଗୈଃ ଖୁରୈର୍ଵା ଯଦ୍ଭୂମିମିଲ୍ଲିଖତ୍ଯ ନିଶଂ ଵୃଷଃ। ମଧୁକୁଲ୍ଯାଃ ପିତୄଂସ୍ତସ୍ଯ ଅକ୍ଷଯାସ୍ତା ଭଵନ୍ତି ଵୈ ।। ୨୧.

ବୃଷଭ ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗ ବା ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ସେଠାରେ ମଧୁ ମିଶିତ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ସହସ୍ରନଲ୍ଵମାତ୍ରେଣ ତଡାଗେନ ଯଥା ଶ୍ରୁତିଃ। ତୃପ୍ତିସ୍ତୃପ୍ତିଃ ପିତୄଣାଂ ଵୈ ତଦ୍ଵୃଷସ୍ଯାଧିକୋଚ୍ଯତେ ।। ୨୧.

ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି, ହଜାର ନଳ ମାପର ଏକ ପୋଖରୀ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ବୃଷଭ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ତୃପ୍ତି ତାଠାରୁ ଅଧିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯୋ ଦଦାତି ଗୁଢୈର୍ମିଶ୍ରାଂସ୍ତିଲାନ୍ ଵୈ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମଣି। ମଧୁନା ମଧୁମିଶ୍ରାନ୍ ଵା ଅକ୍ଷଯଂ ସର୍ଵମେଵ ତତ୍ ।। ୨୧.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଗୁଡ଼ ବା ମଧୁ ସହିତ ତିଳ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

୦ ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ।। ନ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ପରୀକ୍ଷେତ ସଦା ଦେଯେ ତୁ ମାନଵଃ। ଦୈଵେ କର୍ମଣି ପିତ୍ର୍ଯେ ଚ ଶ୍ରୂଯତେ ଵୈ ପରୀକ୍ଷଣମ୍ ।। ୨୧.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ମଣିଷ ଦାନ କରିବାବେଳେ ସବୁବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁମୋଦନ କରିଛି।

ସର୍ଵଵେଦଵ୍ରତସ୍ନାତାଃ ପଙ୍କ୍ତୀନାଂ ପାଵନା ଦ୍ଵିଜାଃ। ଯେ ଚ ଭାଷ୍ଯ ଵିଦୋ ମୁଖ୍ଯା ଯେ ଚ ଵ୍ଯାକରଣେ ରତାଃ ।। ୨୧.

ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଉପରେ ନିୟମିତ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ପଙ୍କ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଭାଷ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରମୁଖ ଓ ବ୍ୟାକରଣରେ ଆସକ୍ତ—

ଅଧୀଯତେ ପୁରାଣଂ ଚ ଧର୍ମ୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ। ତ୍ରିଣାଚିକେତପଞ୍ଚାଗ୍ନିସ୍ତ୍ରିସୁପର୍ଣଃ ଷଡଙ୍ଗଵିତ୍ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ତିନି ନାଚିକେତ ଅଗ୍ନି, ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି, ତ୍ରିସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ବେଦର ଷଡ଼ଅଙ୍ଗ ଜାଣନ୍ତି—

ବ୍ରହ୍ମଦେଯ ସୁତଶ୍ଚୈଵ ଛନ୍ଦୋଗୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସାମଗଃ। ପୁଣ୍ଯେଷୁ ଯେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ଅଭିଷେକକୃତଵ୍ରତାଃ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀର ପୁଅ, ଛାନ୍ଦୋଗ୍ୟ ପାଠକ, ସାମବେଦର ପ୍ରଧାନ ଗାୟକ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ବ୍ରତ କରିଛନ୍ତି—

ମୁଖ୍ଯେଷୁ ଯେଷୁ ସତ୍ରେଷୁ ଭଵନ୍ତ୍ଯଵଭୃଥଶ୍ରୁତାଃ। ଯେ ଚ ସଦ୍ଯୋଵ୍ରତା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵକର୍ମନିରତାଶ୍ଚ ଯେ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରମୁଖ ଯଜ୍ଞରେ ଅବଭୃଥ ସ୍ରବଣ କରିଛନ୍ତି, ସଦା ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି ଓ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—

ଅକ୍ରୋଧନାଃ ଶାନ୍ତିପରାସ୍ତାନ୍ ଵୈ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନିମନ୍ତ୍ରଯେତ୍। ଯେ ଚାପି ନିତ୍ଯଂ ଦଶସୁ ସୁକୃତେଷୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଶାନ୍ତିରେ ଲିନ ଓ ସଦା ଦଶ ପ୍ରକାର ନିକ ମାନେ ଅଛନ୍ତି—ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ।

ଏତେଷୁ ଦତ୍ତମକ୍ଷଯ୍ଯମେତେ ଵୈ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନାଃ। ଶ୍ରଦ୍ଧେଯା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯେ ତୁ ଯୋଗଧର୍ମ୍ମମନୁଵ୍ରତାଃ ।। ୨୧.

ଏମାନେ ଯାହାକୁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ସବୁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ଏମାନେ ପଙ୍କ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯୋଗ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ଆଦର ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ।

ଧର୍ମାଶ୍ରମଵରିଷ୍ଠାସ୍ତେ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯେଷୁ ତେ ଵରାଃ। ତ୍ରଯୋଽପି ପୂଜିତାସ୍ତେନ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁ ମହେଶ୍ଵରାଃ ।। ୨୧.

ଏମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଆଶ୍ରମରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ହବିଷ୍ୟ ଓ କବ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।

ପିତୃଭିଃ ସହ ଲୋକାଶ୍ଚ ଯୋ ହ୍ଯେତାନ୍ ପୂଜଯେନ୍ନରଃ। ପଵିତ୍ରାଣା ପଵିତ୍ରଞ୍ଚ ମଙ୍ଗଲାନାଂ ଚ ମଙ୍ଗଲମ୍ ।। ୨୧.

ଯିଏ ଏମାନେଙ୍କୁ ଓ ପିତୃମାନେ ସହିତ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବମଙ୍ଗଳ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ପ୍ରଥମଃ ସର୍ଵଧର୍ମାଣାଂ ଯୋଗଧର୍ମୋ ନିଗଦ୍ଯତେ । ଅପାଙ୍କ୍ତେଯାଂସ୍ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗଦତୋ ମେ ନିବୋଧତ ।। ୨୧.

ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗ ଧର୍ମକୁ ସର୍ବୋପରି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ଅଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ।

କିତଵୋ ମଦ୍ଯପୋ ଯକ୍ଷ୍ମୀ ପଶୁପାଲୋ ନିରାକୃତିଃ। ଗ୍ରାମପ୍ରେଷ୍ଯୋ ଵାର୍ଦ୍ଧୁଷିକୋ ଗାଯନୋ ଵଣିଜସ୍ତଥା ।। ୨୧.

ଜୁଆରି, ମଦପାନ କରୁଥିବା, କଷ୍ଟଦାୟକ ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ପଶୁଚାରକ, ଖରାପ ଦେଖା, ଗ୍ରାମ ଦୂତ, ବ୍ୟବସାୟୀ, ଗାୟକ ଏବଂ ବଣିକ—

ଅଗାରଦାହୀ ଗରଦଃ କୁଣ୍ଡାଶୀ ସୋମଵିକ୍ରଯୀ। ସମୁଦ୍ରଯାଯୀ ଦୁଶ୍ଚର୍ମା ତୈଲିକଃ କୂଟକାରକଃ ।। ୨୧.

ଘରକୁ ଜଳାଇଦେଇଥିବା, ବିଷ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଏକ ପାତ୍ରରେ ଖାଇଥିବା, ସୋମ ଚାଲାଣ କରୁଥିବା, ସମୁଦ୍ର ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା, ଚର୍ମ ବ୍ୟବସାୟୀ, ତେଲ ବ୍ୟବସାୟୀ ଏବଂ ନକଲୀ ସାମଗ୍ରୀ ବନେଇଥିବା—

ପିତ୍ରା ଵିଵଦମାନଶ୍ଚ ଯସ୍ଯ ଚୋପପତିର୍ଗୃହେ। ଅଭିଶସ୍ତସ୍ତଥା ସ୍ତେନଃ ଶିଲ୍ପୈର୍ଯଶ୍ଚୋପଜୀଵତି ।। ୨୧.

ଜେଉଁଠାରେ ପିତା ସହିତ ଝଗଡ଼ା କରେ, ଘରେ ଯାହାର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଯାଏ, ଶାପିତ, ଚୋର ଏବଂ ଶିଳ୍ପ କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଏ—

ସୂଜକଃ ପର୍ଵକାରୀ ଚ ଯସ୍ତୁ ମିତ୍ରେଷୁ ଦ୍ରୁହ୍ଯତି। ଗଣଯାଚନକଶ୍ଚୈଵ ନାସ୍ତିକୋ ଵେଦଵର୍ଜିତଃ ।। ୨୧.

ମିଳାନ କରାଉଥିବା, ପର୍ବଦିନରେ ନିଷିଦ୍ଧ କାମ କରୁଥିବା, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଉଥିବା, ପେଶାଦାର ଭିକାରି, ନାସ୍ତିକ ଏବଂ ବେଦ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା—

ଉନ୍ମତ୍ତଃ ଷଣ୍ଡକଶଠୌ ଭ୍ରୂଣହା ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ । ଭିଷକ୍‌ଜୀଵଃ ପ୍ରୈଷଣିକଃ ପରସ୍ତ୍ରୀଂ ଯଶ୍ଚ ଗଚ୍ଛତି ।। ୨୧.

ପାଗଳ, ନପୁଂସକ, ଅପବାଦ କରୁଥିବା, ଗର୍ଭହତ୍ୟା କରୁଥିବା, ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନକୁ ଅପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଚିକିତ୍ସା କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, ଦୂତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଯାଏ—

ଵିକ୍ରୀଣାତି ଚ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମ ଵ୍ରତାନି ଚ ତପାଂସି ଚ। ନଷ୍ଟଂ ସ୍ଯାନ୍ନାସ୍ତିକେ ଦତ୍ତଂ କୃତଘ୍ନେ ଚୈଵ ଶଂସକେ ।। ୨୧.

ଯେଉଁଠି ବେଦ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରାଯାଏ; ନାସ୍ତିକ, କୃତଘ୍ନ କିମ୍ବା ଅପବାଦକୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।

ଯଚ୍ଚ ଵାଣିଜକେ ଚୈଵ ନେହ ନାମୁତ୍ର ତଦ୍ଭଵେତ୍। ନିକ୍ଷେପହାରିଣେ ଚୈଵ କିତଵେ ଵେଦନିନ୍ଦକେ ।। ୨୧.

ଏଠାରେ ବଣିକଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେ ନ ଏଠାରେ, ନ ଆଗକୁ କୌଣସି ଫଳ ଦେଉଛି; ଯେଉଁଠି ଅମାନତ ଚୋରି କରେ, ଜୁଆରି କିମ୍ବା ବେଦ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ତଥା ଵାଣିଜକେ ଚୈଵ କାରୁକେ ଧର୍ମ୍ମଵର୍ଜିତେ। ନିନ୍ଦନ୍ କ୍ରୀଣାତି ପଣ୍ଯାନି ଵିକ୍ରୀଣଂଶ୍ଚ ପ୍ରଶଂସତି ।। ୨୧.

ଏଭଳି ଏକ ଅଧର୍ମୀ ବଣିକ, କାରିଗର, କିଣିବା ବେଳେ ମାଲକୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ବିକ୍ରୟ ବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରେ—

ଅନୃତସ୍ଯ ସମାଵାସୋ ନ ଵଣିକ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧମର୍ହତି। ଭସ୍ମ ନୀଵ ହୁତଂ ହଵ୍ଯଂ ଦତ୍ତଂ ପୌନର୍ଭଵେ ଦ୍ଵିଜେ ।। ୨୧.

ଯେଉଁଠି ମିଥ୍ୟା ରହେ, କିମ୍ବା ବଣିକ, ସେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ପୁନର୍ବିବାହିତ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ହବି ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଖାଲି ଖାକ ଭଳି; ତାହାର କୌଣସି ଫଳ ନାହିଁ।