ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ। ହଵୀଂଷି ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ତୁ ଯାନି ଶ୍ରାଦ୍ଧଵିଦୋ ଵିଦୁଃ। ତାନି ମେ ଶ୍ରୃଣୁ ସର୍ଵାଣି ଫଲଂ ଚୈଷାଂ ଯଥାବଲମ୍ ।। ୨୧.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଦାନଗୁଡିକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଉଚିତ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ ମୋରୁ ଶୁଣ।

ତିଲୈର୍ଵ୍ରୀହିଯଵୈର୍ମାଷୈରଦ୍ଭିର୍ମୂଲଫଲେନ ଚ। ଦତ୍ତେନ ମାସଂ ପ୍ରୀଯନ୍ତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧେନ ତୁ ପିତାମହାଃ ।। ୨୧.

ତିଳ, ଚାଉଳ, ଯବ, ବୁଟ, ପାଣି, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ପିତାମହମାନେ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ମତ୍ସ୍ଯୈଃ ପ୍ରୀଣନ୍ତି ଦ୍ଵୌ ମାସୌ ତ୍ରୀନ୍ମାସାନ୍ହାରିଣେନ ତୁ। ଶାଶନ୍ତୁ ଚତୁରୋ ମାସାନ୍ ପଞ୍ଚ ପ୍ରୀଣାତି ଶାକୁନମ୍ ।। ୨୧ .

ମାଛ ଦେଇ ଦୁଇ ମାସ, ହରିଣ ମାଂସ ଦେଇ ତିନି ମାସ, ଶଶକ ଦେଇ ଚାରି ମାସ, ପକ୍ଷୀ ଦେଇ ପାଞ୍ଚ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ଵାରାହେଣ ତୁ ଷଣ୍ମାସାଞ୍ଛାଗଲଂ ସାପ୍ତମାସିକମ୍। ଅଷ୍ଟମାସିକମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ଯଚ୍ଚ ପାର୍ଷତକଂ ଭଵେତ୍ ।। ୨୧.

ବନ ଶୁଅର ଦେଇ ଛଅ ମାସ, ଛାଗ ଦେଇ ସାତ ମାସ, ଓ ପର୍ଦା ଦେଇ ଅଠ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ରୌରଵେଣ ତୁ ପ୍ରୀଯନ୍ତେ ନଵମାସାନ୍ ପିତାମହାଃ। ଗଵଯସ୍ଯ ତୁ ମାଂସେନ ତୃପ୍ତିଃ ସ୍ଯାଦ୍ଦଶମାସିକୀ ।। ୨୧.

ରୁରୁ ହରିଣ ମାଂସ ଦେଇ ପିତାମହମାନେ ନଅ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ବନ ଗାଈ ମାଂସ ଦେଇ ଦଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ମିଳେ।

କୂର୍ମସ୍ଯ ଚୈଵ ମାଂସେନ ମାସାନେକାଦଶୈଵ ତୁ । ଶ୍ରାଦ୍ଧମେଵ ଵିଜାନୀଯାଦ୍ଗଵ୍ଯଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ଭଵେତ୍ ।। ୨୧.

କଛୁଆ ମାଂସ ଦେଇ ଏଗାର ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଗାଈ ମାଂସ ଦେଲେ ପୂରା ବର୍ଷ ତଳେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି।

ତଥା ଗଵ୍ଯସମାଯୁକ୍ତଂ ପାଯସଂ ମଧୁସର୍ପିଷା। ଵଧ୍ରୀଣସସ୍ଯ ମାଂସେନ ତୃପ୍ତିର୍ଦ୍ଵାଦଶଵାର୍ଷିକୀ ।। ୨୧.

ଗାଈ ଦୁଧ, ମଧ ଓ ଘିଅ ସହିତ ଚାଉଳ ରାନ୍ଧି ଦେଲେ, କିମ୍ବା ବଧ୍ରୀଣସ ମାଂସ ଦେଲେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଆନନ୍ତ୍ଯାଯ ଭଵେଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ଖାଡ୍ଗମାଂସୈଃ ପିତୃକ୍ଷଯେ। କୃଷ୍ଣଚ୍ଛାଗସ୍ତଥା ଗୋଧା ଆନନ୍ତ୍ଯାଯୈଵ କଲ୍ପତେ ।। ୨୧.

ପିତୃମାନେ ଅନନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ, ଖାଡ଼ଗ ମାଂସ, କଳା ଛାଗ ଓ ଗୋଧା ମାଂସ ଦେଲେ ସେଠାରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଫଳ ମିଳେ।

ଅତ୍ର ଗାଥାଃ ପିତୃଗୀତାଃ କୀର୍ତ୍ତଯନ୍ତି ପୁରାଵିଦଃ। ତାସ୍ତେଽହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥାଵତ୍ସନ୍ନିବୋଧତ ।। ୨୧.

ଏହି ବିଷୟରେ ପୁରାତନ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ପିତୃମାନେ ଗାଇଥିବା ଗୀତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିବି, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ।

ଅପି ନଃ ସ୍ଵକୁଲେ ଜାଯାଦ୍ଯୋଽନ୍ନଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ର୍ତ୍ରଯୋଦଶୀମ୍। ପାଯସଂ ମଧୁସର୍ପିର୍ଭ୍ଯାଂ ଛାଯାଯାଂ କୁଞ୍ଜରସ୍ଯ ତୁ ।। ୨୧.

ଆମ ବଂଶରେ ଏମିତି ଜଣେ ଜନ୍ମ ନିଉନ୍ତୁ, ଯିଏ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ ଖାଦ୍ୟ, ମଧ ଓ ଘିଅ ସହିତ ପାୟସ କିମ୍ବା ହାତୀର ଛାୟାରେ ଦାନ କରନ୍ତି।

ଆଜେନ ସର୍ଵଲୋହେନ ଵର୍ଷାସୁ ଚ ମଘାସୁ ଚ। ଏଷ୍ଟଵ୍ଯା ବହଵଃ ପୁତ୍ରା ଯଦ୍ଯେକୋଽପି ଗଯାଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଗୌରୀଂ ଵାପ୍ଯୁଦ୍ଵହେଦ୍ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ନୀଲଂ ଵା ଵୃଷମୁତ୍ସୃଜେତ୍ ।। ୨୧.

ଛାଗ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଦେଇ, ବର୍ଷା ଋତୁ କିମ୍ବା ମଘା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଦାନ କଲେ, ଅନେକ ପୁଅ ଚାହିଁବା ଉଚିତ, ଯଦିଓ କେବଳ ଜଣେ ଗୟାକୁ ଯାଏ, କିମ୍ବା ଗୌରୀ ନାମକ ଶ୍ୱେତାଙ୍ଗିନୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ବିବାହ କରେ, କିମ୍ବା ନୀଳ ବୃଷଭକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।

ଶଂଯୁରୁଵାଚ।। ଗଯାଦୀନାଂ ଫଲଂ ତାତ ପ୍ରବ୍ରୂହି ସମପୃଚ୍ଛତଃ। ପିତୄଣାଂ ଚୈଵ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ନିଖିଲେନ ବ୍ରଵୀହି ମେ ।। ୨୧.

ଶମ୍ୟୁ କହିଲେ: ପିତାଜୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଗୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଫଳ କ'ଣ? ଏହା ସହିତ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେଥିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।

ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ।। ଗଯାଯାମକ୍ଷଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଜପହୋମତପାଂସି ଚ। ପିତୃଙଯାହେ ତେ ପୁତ୍ର ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ରାକ୍ଷଯଂ ସ୍ମୃତମ୍ ।। ୨୧.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଗୟାରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଜପ, ହୋମ ଓ ତପସ୍ୟା କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ପୁତ୍ର, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଏହିଠାରେ ଯାହା କରାଯାଏ, ତାହାକୁ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ପୁନୀଯାଦେକଵିଂଶନ୍ତୁ ଗୌର୍ଯାମୁତ୍ପାଦିତଃ ସୁତଃ। ମାତାମହାଂସ୍ତୁ ଷଡ୍‌ଭୂଯ ଇତି ତସ୍ଯାଃ ଫଲଂ ସ୍ମୃତମ୍ ।। ୨୧.

ଗୌରୀଙ୍କ ଉତ୍ପାଦିତ ପୁଅ ଏକୋଇଶ ପିଢିକୁ ପବିତ୍ର କରେ; ସେ ଛଅ ମାତାମହଙ୍କୁ ପୁଣିପୁଣି ପବିତ୍ର କରେ—ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ଫଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଫଲଂ ଵୃଷସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗଦତୋ ମେ ନିବୋଧତ। ଵୃଷୋତ୍ସ୍ରଷ୍ଟା ପୁନାତ୍ଯେଵ ଦଶାତୀତାନ୍ ଦଶାଵରାନ୍ ।। ୨୧.

ବୃଷଭର ଫଳ କ'ଣ, ମୁଁ କହିବି, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ଯିଏ ବୃଷଭକୁ ଛାଡ଼େ, ସେ ଦଶ ପୂର୍ବ ପିଢି ଓ ଦଶ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢିକୁ ନିଶ୍ଚୟ ପବିତ୍ର କରେ।

ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ପୃଶ୍ଯତେ ତୋଯୈରୁତ୍ତୀର୍ଣେନ ଜଲାନ୍ମହୀମ୍। ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗେ ପିତୄଣାଂ ତୁ ହ୍ଯକ୍ଷଯଂ ସ ମୁଦାହୃତମ୍ ।। ୨୧.

ବୃଷଭକୁ ସ୍ନାନ କରାଯାଇଥିବା ପାଣି ଯେଉଁଠି ମାଟିକୁ ଛୁଏ, ସେଠାରେ ବୃଷଭ ଛାଡ଼ିବା କାର୍ଯ୍ୟ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯଦ୍ଯଦ୍ଧି ସଂସ୍ପୃଶେତ୍ତୋଯଂ ଲାଂଗୂଲାଦିଭିରନ୍ତତଃ। ସର୍ଵଂ ତଦକ୍ଷଯଂ ତସ୍ଯ ପିତୄଣାଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। ୨୧.

ବୃଷଭ ତାଙ୍କର ପୁଛ ବା ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାଣିକୁ ଛୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାଣି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଶ୍ରୃଙ୍ଗୈଃ ଖୁରୈର୍ଵା ଯଦ୍ଭୂମିମିଲ୍ଲିଖତ୍ଯ ନିଶଂ ଵୃଷଃ। ମଧୁକୁଲ୍ଯାଃ ପିତୄଂସ୍ତସ୍ଯ ଅକ୍ଷଯାସ୍ତା ଭଵନ୍ତି ଵୈ ।। ୨୧.

ବୃଷଭ ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗ ବା ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ସେଠାରେ ମଧୁ ମିଶିତ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ସହସ୍ରନଲ୍ଵମାତ୍ରେଣ ତଡାଗେନ ଯଥା ଶ୍ରୁତିଃ। ତୃପ୍ତିସ୍ତୃପ୍ତିଃ ପିତୄଣାଂ ଵୈ ତଦ୍ଵୃଷସ୍ଯାଧିକୋଚ୍ଯତେ ।। ୨୧.

ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି, ହଜାର ନଳ ମାପର ଏକ ପୋଖରୀ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ବୃଷଭ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ତୃପ୍ତି ତାଠାରୁ ଅଧିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯୋ ଦଦାତି ଗୁଢୈର୍ମିଶ୍ରାଂସ୍ତିଲାନ୍ ଵୈ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମଣି। ମଧୁନା ମଧୁମିଶ୍ରାନ୍ ଵା ଅକ୍ଷଯଂ ସର୍ଵମେଵ ତତ୍ ।। ୨୧.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଗୁଡ଼ ବା ମଧୁ ସହିତ ତିଳ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

୦ ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ।। ନ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ପରୀକ୍ଷେତ ସଦା ଦେଯେ ତୁ ମାନଵଃ। ଦୈଵେ କର୍ମଣି ପିତ୍ର୍ଯେ ଚ ଶ୍ରୂଯତେ ଵୈ ପରୀକ୍ଷଣମ୍ ।। ୨୧.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ମଣିଷ ଦାନ କରିବାବେଳେ ସବୁବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁମୋଦନ କରିଛି।

ସର୍ଵଵେଦଵ୍ରତସ୍ନାତାଃ ପଙ୍କ୍ତୀନାଂ ପାଵନା ଦ୍ଵିଜାଃ। ଯେ ଚ ଭାଷ୍ଯ ଵିଦୋ ମୁଖ୍ଯା ଯେ ଚ ଵ୍ଯାକରଣେ ରତାଃ ।। ୨୧.

ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଉପରେ ନିୟମିତ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ପଙ୍କ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଭାଷ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରମୁଖ ଓ ବ୍ୟାକରଣରେ ଆସକ୍ତ—

ଅଧୀଯତେ ପୁରାଣଂ ଚ ଧର୍ମ୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ। ତ୍ରିଣାଚିକେତପଞ୍ଚାଗ୍ନିସ୍ତ୍ରିସୁପର୍ଣଃ ଷଡଙ୍ଗଵିତ୍ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ତିନି ନାଚିକେତ ଅଗ୍ନି, ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି, ତ୍ରିସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ବେଦର ଷଡ଼ଅଙ୍ଗ ଜାଣନ୍ତି—

ବ୍ରହ୍ମଦେଯ ସୁତଶ୍ଚୈଵ ଛନ୍ଦୋଗୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସାମଗଃ। ପୁଣ୍ଯେଷୁ ଯେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ଅଭିଷେକକୃତଵ୍ରତାଃ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀର ପୁଅ, ଛାନ୍ଦୋଗ୍ୟ ପାଠକ, ସାମବେଦର ପ୍ରଧାନ ଗାୟକ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ବ୍ରତ କରିଛନ୍ତି—

ମୁଖ୍ଯେଷୁ ଯେଷୁ ସତ୍ରେଷୁ ଭଵନ୍ତ୍ଯଵଭୃଥଶ୍ରୁତାଃ। ଯେ ଚ ସଦ୍ଯୋଵ୍ରତା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵକର୍ମନିରତାଶ୍ଚ ଯେ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରମୁଖ ଯଜ୍ଞରେ ଅବଭୃଥ ସ୍ରବଣ କରିଛନ୍ତି, ସଦା ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି ଓ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—

ଅକ୍ରୋଧନାଃ ଶାନ୍ତିପରାସ୍ତାନ୍ ଵୈ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନିମନ୍ତ୍ରଯେତ୍। ଯେ ଚାପି ନିତ୍ଯଂ ଦଶସୁ ସୁକୃତେଷୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଶାନ୍ତିରେ ଲିନ ଓ ସଦା ଦଶ ପ୍ରକାର ନିକ ମାନେ ଅଛନ୍ତି—ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ।

ଏତେଷୁ ଦତ୍ତମକ୍ଷଯ୍ଯମେତେ ଵୈ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନାଃ। ଶ୍ରଦ୍ଧେଯା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯେ ତୁ ଯୋଗଧର୍ମ୍ମମନୁଵ୍ରତାଃ ।। ୨୧.

ଏମାନେ ଯାହାକୁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ସବୁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ଏମାନେ ପଙ୍କ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯୋଗ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ଆଦର ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ।

ଧର୍ମାଶ୍ରମଵରିଷ୍ଠାସ୍ତେ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯେଷୁ ତେ ଵରାଃ। ତ୍ରଯୋଽପି ପୂଜିତାସ୍ତେନ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁ ମହେଶ୍ଵରାଃ ।। ୨୧.

ଏମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଆଶ୍ରମରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ହବିଷ୍ୟ ଓ କବ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।

ପିତୃଭିଃ ସହ ଲୋକାଶ୍ଚ ଯୋ ହ୍ଯେତାନ୍ ପୂଜଯେନ୍ନରଃ। ପଵିତ୍ରାଣା ପଵିତ୍ରଞ୍ଚ ମଙ୍ଗଲାନାଂ ଚ ମଙ୍ଗଲମ୍ ।। ୨୧.

ଯିଏ ଏମାନେଙ୍କୁ ଓ ପିତୃମାନେ ସହିତ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବମଙ୍ଗଳ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।