ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନକ୍ତଂପରା ଯେଷାଂ ପରଦାରରତାଶ୍ଚ ଯେ। ଅର୍ଥକାମ ରତାଶ୍ଚୈଵ ନ ତାନ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଭୋଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ରାତିରେ ବାହାରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହ ଆସକ୍ତ, କିମ୍ବା ଧନ ଓ କାମନାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଣାଂ ଧର୍ମ୍ମେଷୁ ଵିରୁଦ୍ଧାଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ସ୍ତେନଶ୍ଚ ସର୍ଵଯାଜୀ ଚ ସର୍ଵେ ତେ ପଙ୍କ୍ତିଦୂଷକାଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜାତି ବା ଆଶ୍ରମର ଧର୍ମକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି, ଚୋର, ଓ ସମସ୍ତ ଯାଜ୍ମାନୀ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପଙ୍କ୍ତି ଦୂଷକ।

ଯଶ୍ଚ ସୂକରଵଦ୍ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯଶ୍ଚ ପାଣିତଲେ ଦ୍ଵିଜଃ। ନ ତଦଶ୍ନନ୍ତି ପିତରୋ ଯଶ୍ଚ ଵାମଂ ସମଶ୍ନୁତେ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଶୁଅ ଭଳି ଖାଏ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ହାତରେ ଖାଏ, ବା ବାମହାତରେ ଖାଏ, ସେ ଖାଦ୍ୟ ପିତୃମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରାଯାନୁପେତାଯ ଶ୍ରାଦ୍ଧୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ନ ଦାପଯେତ୍। ଯୋ ଦଦ୍ଯା ଦ୍ରାଗମୋହାତ୍ତୁ ନ ତଦ୍ଗଚ୍ଛେତ୍ପିତୄନ୍ସଦା ।। ୧୭.

ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଜନାନୀ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଉପନୟନ ନଥିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅବିବେକ କିମ୍ବା ତ୍ୱରାରେ ଦେଯାଏ, ତେବେ ଏହା କେବେ ପିତୃମାନ୍କୁ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ।

ତସ୍ମାନ୍ନ ଦେଯମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ଅନ୍ଯତ୍ର ଦଧିସର୍ପିର୍ଭ୍ଯାଂ ଶିଷ୍ଯେ ପୁତ୍ରାଯ ନାନ୍ଯଥା ।। ୧୭.

ତେଣୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅନ୍ନ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦହି ଓ ଘିଅ ଛାଡ଼ି, କେବଳ ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପୁଅକୁ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ।

ଅନୁଚ୍ଛିଷ୍ଟନ୍ତୁ ଦାତଵ୍ଯମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଵୈ ଵିଶେଷତଃ। ପୁଷ୍ପମୂଲଫଲୈର୍ଵାପି ତୁଷ୍ଟିଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଚାନ୍ନତଃ ।। ୧୭.

ଅନୁଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ବିଶେଷକରି ଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ଦେବା ଉଚିତ। ଫୁଲ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ତୃପ୍ତି ମିଳେ।

ଯାଵନ୍ତ୍ଯନ୍ନାନି ପୂତାନି ଯାଵଦୁଷ୍ଣଂ ନ ମୁଞ୍ଚତି। ତାଵଦଶ୍ନନ୍ତି ପିତରୋ ଯାଵଦଶ୍ନନ୍ତି ଵାଗ୍ଯତାଃ ।। ୧୭.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଷ୍ଣ ରହେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ତାହା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ଶାନ୍ତିରେ ଖାଉଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଦାନଂ ପ୍ରତିଗ୍ରହୋ ହୋମୋ ଭୋଜନଂ ବଲିରେଵ ଚ। ସାଙ୍ଗୁଷ୍ଠେନ ତଥା କାର୍ଯ୍ଯଂ ନାସୁରେଭ୍ଯୋ ଯଥା ଭଵେତ୍ ।। ୧୭.

ଦାନ, ଗ୍ରହଣ, ହୋମ, ଭୋଜନ ଓ ବଳି ଦେବା ସବୁ କାମ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଅସୁରମାନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଏତାନ୍ଯେଵ ଚ ସର୍ଵ୍ଵାଣି ଦାନାଦୀନି ଵିଶେଷତଃ। ଅନ୍ତର୍ଜାନ୍ଵଵିଶେଷେଣ ତଦ୍ଵଦାଚମନଂ ଭଵେତ୍ ।। ୧୭.

ଏହି ସମସ୍ତ କାମ—ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ବିଶେଷକରି ଆଙ୍ଗୁଳିଗୁଡିକୁ ଏକଠା କରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଆଚମନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବା ଉଚିତ।

ମୁଣ୍ଡାଞ୍ଜଟିଲକାଷାଯାନ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେଽପି ଵର୍ଜ୍ଜଯେତ୍। ଶିଖିଭ୍ଯୋ ଵା ତ୍ରିଦଣିଡଭ୍ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଯତ୍ନାତ୍ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ ।। ୧୭.

ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା, ଜଟାଧାରୀ କିମ୍ବା କାଷାୟ ପିନ୍ଧିଥିବାଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ଦେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶିଖା ଧାରଣ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ତ୍ରିଦଣ୍ଡ ଧାରୀଙ୍କୁ ଯତ୍ନ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯେ ତୁ ଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତା ନିତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନିନୋ ଧ୍ଯାନିନସ୍ତଥା। ଦେଵଭକ୍ତା ମହାତ୍ମାନଃ ପୁନୀଯୁର୍ଦର୍ଶନାଦପି ।। ୧୭.

ଯେମାନେ ସଦା ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧ୍ୟାନରତ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ଓ ମହାତ୍ମା, ସେମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ।

ସର୍ଵ୍ଵଂ ଯୋଗେଶ୍ଵରୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵୈ ନିରନ୍ତରମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ସର୍ଵେ ଯତ୍କିଞ୍ଚିଜ୍ଜଗତୀଗତମ୍ ।। ୧୭.

ସମସ୍ତ ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନେ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ସଦା ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ଦେଖନ୍ତି।

ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵଶୀକୃତ୍ଯ ସର୍ଵ୍ଵସ୍ଯାପି ଚ ଯତ୍ପରମ୍। ସଦସଚ୍ଚେତି ଯୈର୍ଦୃଷ୍ଟଂ ସଦସଚ୍ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍ ।। ୧୭.

ଯେମାନେ ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା ପରମତ୍ତ୍ୱକୁ ଅଧିନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍—ଦୁହିଁକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି।

ସର୍ଵ୍ଵଜ୍ଞାନାନି ଦୃଷ୍ଟାନି ମୋକ୍ଷାଦୀନି ମହାତ୍ମନାମ୍। ତସ୍ମାତ୍ତେଷୁ ସଦାସକ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯନୁତ୍ତମଂ ଶୁଭମ୍ ।। ୧୭.

ମହାତ୍ମାମାନେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରେ।

ଋଚୋ ହି ଯୋ ଵେଦ ସ ଵେଦ ଵେଦାନ୍ ଯଜୂଂଷି ଯୋ ଵେଦ ସ ଵେଦ ଯଜ୍ଞମ୍। ସାମାନି ଯୋ ଵେଦ ସ ଵେଦ ବ୍ରହ୍ମ ଯୋ ମାନସଂ ଵେଦ ସ ଵେଦ ସର୍ଵ୍ଵମ୍ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଋଗ୍ବେଦ ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଜାଣେ। ଯିଏ ଯଜୁର୍ବେଦ ଜାଣେ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଜାଣେ। ଯିଏ ସାମବେଦ ଜାଣେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଜାଣେ। ଯିଏ ମନକୁ ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଜାଣେ।

ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ।। ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦାନାନି ଚ ଫଲାନି ଚ। ତାରଣଂ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତାନାଂ ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗଂ ସୁଖାଵହମ୍ ।। ୧୮.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ଦାନ ଓ ତାହାର ଫଳ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ଲୋକେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମଂ ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯମାତ୍ମନ୍ ଶ୍ଚାପି ଯତ୍ ପ୍ରିଯମ୍। ସର୍ଵ୍ଵଂ ପିତୄଣାଂ ଦାତଵ୍ଯଂ ତେଷାମେଵାକ୍ଷଯାର୍ଥିନା ।। ୧୮.

ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ, ଏବଂ ଯାହା ନିଜ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ସେସବୁ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଚାହାନ୍ତି।

ଜାମ୍ବୂନଦମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନଂ ସୂର୍ଯ୍ଯସନ୍ନିଭମ୍। ଦିଵ୍ଯାପ୍ସରୋଭିଃ ସଙ୍କୀର୍ଣମନ୍ନଦୋ ଲଭତେ ଫଲମ୍ ।। ୧୮.

ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ସୁର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ ଓ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ସହିତ ଫଳ ପାଏ।

ଆଚ୍ଛାଦନନ୍ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦାହତଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ଆଯୁଃ ପ୍ରକାମମୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯଂ ରୂପଞ୍ଚ ଲଭତେ ସୁତମ୍ ।। ୧୮.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ବହୁତ ଧନ, ରୂପ ଓ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରେ।

ଉପଵୀତନ୍ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକାଲେଷୁ ଧର୍ମଵିତ୍ । ପାନଞ୍ଚ ସର୍ଵଵିପ୍ରାଣାଂ ବ୍ରହ୍ମଦାନସ୍ଯ ଯତ୍ ଫଲମ୍ ।। ୧୮.

ଯିଏ ଧର୍ମ ଜାଣି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ଉପବୀତ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାନୀୟ ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଦାନର ଫଳ ପାଏ।

କୃତଂ ଵିପ୍ରେଷୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଛ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ କମଣ୍ଡଲୁମ୍। ମଧୁକ୍ଷୀରସ୍ରଵା ଧେନୁର୍ଦାତାରମୁପତିଷ୍ଠତି ।। ୧୮.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧାତୁର କମଣ୍ଡଳୁ ଦାନ କରେ, ସେ ମଧୁ ଓ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପାଏ।

ଚକ୍ରାଵିଦ୍ଧଂ ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ କମଣ୍ଡଲୁମ୍। ଧେନୁଂ ସ ଲଭତେ ଦିଵ୍ଯାଂ ପଯୋଦାଂ କାମ୍ଯଦୋହିନୀମ୍ ।। ୧୮.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ଚକ୍ର ଲାଗିଥିବା କମଣ୍ଡଳୁ ଦାନ କରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଓ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗାଈ ପାଏ।

ପୂର୍ଣସଯ୍ଯାଂ ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ ପୁଷ୍ପମାଲାଵିଭୂଷିତାମ୍। ପ୍ରାସାଦୋ ହ୍ଯୁତ୍ତମୋ ଭୂତ୍ଵା ଗଚ୍ଛନ୍ତମନୁଗଚ୍ଛତି ।। ୧୮.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ଫୁଲମାଳା ଓ ଭୂଷଣ ଲାଗିଥିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟା ଦାନ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଯିବାବେଳେ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାସାଦ ସହଯାତୀ ହୁଏ।

ଭଵନଂ ରତ୍ନସମ୍ପୂର୍ଣଂ ସଶଯ୍ଯାସନଭୋଜନମ୍। ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତିଭ୍ଯସ୍ତୁ ନାକପୃଷ୍ଠେ ସ ମୋଦତେ ।। ୧୮.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଯତିମାନେଙ୍କୁ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଘର, ଶୋଇବା ପାଇଁ ଶଯ୍ୟା, ବସିବା ପାଇଁ ଆସନ ଓ ଖାଇବା ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥାଏ।

ମୁକ୍ତା ଵୈଢୂର୍ଯ୍ଯଵାସାଂସି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ। ଵାହନାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଅଯୁତାନ୍ଯର୍ବ୍ବୁଦାନି ଚ ।। ୧୮.

ମୁକ୍ତା, ବୈଡୂର୍ୟ ଚିରା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରତ୍ନ ଓ ଦେବମାନ୍ୟ ଯାନ, ଦଶ ହଜାର ଓ କୋଟି-କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ସେ ପାଇଥାଏ।

ସୁମହଜ୍ଜ୍ଵଲନପ୍ରଖ୍ଯଂ ରତ୍ନକାମସମନ୍ଵିତମ୍ । ସୂର୍ଯ୍ଯଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନଂ ଲଭତେଽକ୍ଷଯମ୍ ।। ୧୮.

ସେ ଏକ ବଡ଼, ଦୀପ୍ତିମାନ, ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ଅଲୋକିତ ଦେବମାନ୍ୟ ଅମର ମହଳ ପାଇଥାଏ।

ଅପ୍ସରୋଭିଃ ପରିଵୃତଂ କାମଗଂ ତୁ ମନୋଜଵମ୍। ଵସତେ ସ ଵିମାନାଗ୍ରେ ସ୍ତୂଯମାନଃ ସମନ୍ତତଃ ।। ୧୮.

ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ମନର ଭଳି ତ୍ୱରିତ ଓ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ମହଳର ମୁହାଁ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥାଏ ଓ ସବୁଦିକୁ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ।

ଦିଵ୍ଯୈର୍ଗନ୍ଧୈଃ ପ୍ରସିଞ୍ଚନ୍ତି ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିରେଵ ଚ। ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସସ୍ତତ୍ର ଗାଯନ୍ତେ ଵାଦଯନ୍ତି ଚ ।। ୧୮.

ସେଠାରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦେବମାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ଝରାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଗୀତ ଗାଇ ଓ ବାଦ୍ୟ ବଜାଇ ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି।

କନ୍ଯା ଯୁଵତଯୋ ମୁଖ୍ଯାଃ ସହିତାଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣୈଃ। ସୁସ୍ଵରୈସ୍ତଂ ଵିବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ସତତଂ ହି ମନୋରମୈଃ ।। ୧୮.

ମୁଖ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ଓ ଯୁବତୀମାନେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ, ସେଠି ସବୁବେଳେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ମନୋହର ଭାବରେ ସେଉଁଠିକୁ ଜାଗେଇ ଦିଅନ୍ତି।