ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଵ୍ଯାପାଦନଂ ଶକ୍ତିନିବର୍ହଣଂ କୃଷିର୍ଵାଣିଜ୍ଯକାର୍ଯ୍ଯଂ ପଶୁପାଲନଂ ଚ। ଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ ଵାପ୍ଯଗୁରୋ ରହୋ ଵା କାର୍ଯ୍ଯଂ ନୈତଦ୍ଵିଦ୍ଯତେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ।। ୧୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ହତ୍ୟା, ଜବରଦସ୍ତି କରିବା, ଚାଷ କରିବା, ବ୍ୟବସାୟ କରିବା, ପଶୁ ପାଳନ କରିବା, ଅବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସେବା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଯେ ତୁ ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ଥିତା ନିତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନିନୋ ଧ୍ଯାନିନସ୍ତଥା। ମିଥ୍ଯାସଙ୍କଲ୍ପିନଃ ସର୍ଵେ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତା ଵା ଦ୍ଵିଜାତଯଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ସଙ୍କଳ୍ପ କିମ୍ବା ଖରାପ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପତିତ ଦ୍ୱିଜ।

ମିଥ୍ଯାତତ୍ତ୍ଵଵିଦୋ ଵର୍ଜ୍ଜ୍ଯାସ୍ତଥା ଦମ୍ଭଵିଷୂଚକାଃ। ଉପପାତକସଂଯୁକ୍ତାଃ ପାତକୈଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି, ଢୋଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଚାଳାକି କରନ୍ତି, ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।

ଵେଦେ ନିଯୋଗଦାତାରୋ ଲୋଭମୋହଫଲାର୍ଥିନଃ। ବ୍ରହ୍ମଵିକ୍ରଯିଣଶ୍ଚୈଵ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି ଵର୍ଜିତାଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ପାଠ ପାଇଁ ଦେଇଥିବା ଲୋକ, ଲୋଭ କିମ୍ବା ମୋହ ପାଇଁ କାମନା କରନ୍ତି, ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ।

ନ ନିଯୋଗୋଽସ୍ତି ଵେଦାନାଂ ଯୋ ନିଯୁଙ୍କ୍ତେ ସ ପାପକୃତ୍। ଭୋକ୍ତା ଵେଦଫଲାଦ୍ଭ୍ରଶ୍ଯେଦ୍ଦାତା ଦାନଫଲାତ୍ତଥା ।। ୧୭.

ବେଦ ପାଠକୁ ଭଡ଼ାରେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯିଏ ଏହା କରେ, ସେ ପାପ କରେ। ବେଦର ଫଳ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଲୋକ ତାହାର ଫଳ ହରାଏ, ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ହରାଏ।

ଭୃତୋଽଧ୍ଯାପଯତେ ଯସ୍ତୁ ଭୃତକାଧ୍ଯାପିତସ୍ତୁ ଯଃ । ନାର୍ହତସ୍ତାଵପି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କ୍ରିଯଵିକ୍ରଯୀ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଭଡ଼ାରେ ପଢ଼ାଏ କିମ୍ବା ଭଡ଼ାରେ ପଢ଼େ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; କାରଣ ସେମାନେ ପୂଜାକୁ ବ୍ୟବସାୟ କରନ୍ତି।

କ୍ରଯଵିକ୍ରଯିଣୌ ଚୈଵ ଜୀଵିତାର୍ଥଂ ଵିଗର୍ହିତୌ। ଵୃତ୍ତିରେଷା ତୁ ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତୁ ପାତକମ୍ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ଜୀବିକା ପାଇଁ କିଣିବା ବା ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦିତ; ଏହା ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଜୀବିକା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଏହା ପାପ।

ପ୍ରାହୁର୍ଵେଦାନ୍ ଵେଦଵିଦୋ ଵେଦାନ୍ ଯଶ୍ଚୋପଜୀଵତି ୧୭.

ବେଦ ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି, ଯିଏ ବେଦ ଉପରେ ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦିତ।

ଵୃଥା ଦାରାଂଶ୍ଚ ଯୋ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯୋ ଯଜେତ ଵୃଥାଧ୍ଵରେ। ନାର୍ହତସ୍ତାଵପି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଦ୍ଵିଜୋ ଯଶ୍ଚୈଵ ନାସ୍ତିକଃ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଅକାରଣ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୁଏ କିମ୍ବା ଅନାବଶ୍ୟକ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜ ଯେଉଁମାନେ ନାସ୍ତିକ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଯୋଗ୍ୟ।

ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ଯଃ ପଚେଦନ୍ନଂ ନ ଦେଵାତିଥିକାରକଃ। ନାର୍ହତସ୍ତାଵପି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପତିତୌ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସୌ ।। ୧୭.

ଯିଏ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ରନ୍ଧେ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଅତିଥି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ; ଏହିପରି ପତିତ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟ।

ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନକ୍ତଂପରା ଯେଷାଂ ପରଦାରରତାଶ୍ଚ ଯେ। ଅର୍ଥକାମ ରତାଶ୍ଚୈଵ ନ ତାନ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଭୋଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ରାତିରେ ବାହାରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହ ଆସକ୍ତ, କିମ୍ବା ଧନ ଓ କାମନାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଣାଂ ଧର୍ମ୍ମେଷୁ ଵିରୁଦ୍ଧାଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ସ୍ତେନଶ୍ଚ ସର୍ଵଯାଜୀ ଚ ସର୍ଵେ ତେ ପଙ୍କ୍ତିଦୂଷକାଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜାତି ବା ଆଶ୍ରମର ଧର୍ମକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି, ଚୋର, ଓ ସମସ୍ତ ଯାଜ୍ମାନୀ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପଙ୍କ୍ତି ଦୂଷକ।

ଯଶ୍ଚ ସୂକରଵଦ୍ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯଶ୍ଚ ପାଣିତଲେ ଦ୍ଵିଜଃ। ନ ତଦଶ୍ନନ୍ତି ପିତରୋ ଯଶ୍ଚ ଵାମଂ ସମଶ୍ନୁତେ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଶୁଅ ଭଳି ଖାଏ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ହାତରେ ଖାଏ, ବା ବାମହାତରେ ଖାଏ, ସେ ଖାଦ୍ୟ ପିତୃମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରାଯାନୁପେତାଯ ଶ୍ରାଦ୍ଧୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ନ ଦାପଯେତ୍। ଯୋ ଦଦ୍ଯା ଦ୍ରାଗମୋହାତ୍ତୁ ନ ତଦ୍ଗଚ୍ଛେତ୍ପିତୄନ୍ସଦା ।। ୧୭.

ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଜନାନୀ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଉପନୟନ ନଥିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅବିବେକ କିମ୍ବା ତ୍ୱରାରେ ଦେଯାଏ, ତେବେ ଏହା କେବେ ପିତୃମାନ୍କୁ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ।

ତସ୍ମାନ୍ନ ଦେଯମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ଅନ୍ଯତ୍ର ଦଧିସର୍ପିର୍ଭ୍ଯାଂ ଶିଷ୍ଯେ ପୁତ୍ରାଯ ନାନ୍ଯଥା ।। ୧୭.

ତେଣୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅନ୍ନ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦହି ଓ ଘିଅ ଛାଡ଼ି, କେବଳ ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପୁଅକୁ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ।

ଅନୁଚ୍ଛିଷ୍ଟନ୍ତୁ ଦାତଵ୍ଯମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଵୈ ଵିଶେଷତଃ। ପୁଷ୍ପମୂଲଫଲୈର୍ଵାପି ତୁଷ୍ଟିଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଚାନ୍ନତଃ ।। ୧୭.

ଅନୁଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ବିଶେଷକରି ଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ଦେବା ଉଚିତ। ଫୁଲ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ତୃପ୍ତି ମିଳେ।

ଯାଵନ୍ତ୍ଯନ୍ନାନି ପୂତାନି ଯାଵଦୁଷ୍ଣଂ ନ ମୁଞ୍ଚତି। ତାଵଦଶ୍ନନ୍ତି ପିତରୋ ଯାଵଦଶ୍ନନ୍ତି ଵାଗ୍ଯତାଃ ।। ୧୭.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଷ୍ଣ ରହେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ତାହା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ଶାନ୍ତିରେ ଖାଉଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଦାନଂ ପ୍ରତିଗ୍ରହୋ ହୋମୋ ଭୋଜନଂ ବଲିରେଵ ଚ। ସାଙ୍ଗୁଷ୍ଠେନ ତଥା କାର୍ଯ୍ଯଂ ନାସୁରେଭ୍ଯୋ ଯଥା ଭଵେତ୍ ।। ୧୭.

ଦାନ, ଗ୍ରହଣ, ହୋମ, ଭୋଜନ ଓ ବଳି ଦେବା ସବୁ କାମ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଅସୁରମାନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଏତାନ୍ଯେଵ ଚ ସର୍ଵ୍ଵାଣି ଦାନାଦୀନି ଵିଶେଷତଃ। ଅନ୍ତର୍ଜାନ୍ଵଵିଶେଷେଣ ତଦ୍ଵଦାଚମନଂ ଭଵେତ୍ ।। ୧୭.

ଏହି ସମସ୍ତ କାମ—ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ବିଶେଷକରି ଆଙ୍ଗୁଳିଗୁଡିକୁ ଏକଠା କରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଆଚମନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବା ଉଚିତ।

ମୁଣ୍ଡାଞ୍ଜଟିଲକାଷାଯାନ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେଽପି ଵର୍ଜ୍ଜଯେତ୍। ଶିଖିଭ୍ଯୋ ଵା ତ୍ରିଦଣିଡଭ୍ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଯତ୍ନାତ୍ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ ।। ୧୭.

ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା, ଜଟାଧାରୀ କିମ୍ବା କାଷାୟ ପିନ୍ଧିଥିବାଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ଦେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶିଖା ଧାରଣ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ତ୍ରିଦଣ୍ଡ ଧାରୀଙ୍କୁ ଯତ୍ନ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯେ ତୁ ଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତା ନିତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନିନୋ ଧ୍ଯାନିନସ୍ତଥା। ଦେଵଭକ୍ତା ମହାତ୍ମାନଃ ପୁନୀଯୁର୍ଦର୍ଶନାଦପି ।। ୧୭.

ଯେମାନେ ସଦା ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧ୍ୟାନରତ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ଓ ମହାତ୍ମା, ସେମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ।

ସର୍ଵ୍ଵଂ ଯୋଗେଶ୍ଵରୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵୈ ନିରନ୍ତରମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ସର୍ଵେ ଯତ୍କିଞ୍ଚିଜ୍ଜଗତୀଗତମ୍ ।। ୧୭.

ସମସ୍ତ ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନେ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ସଦା ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ଦେଖନ୍ତି।

ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵଶୀକୃତ୍ଯ ସର୍ଵ୍ଵସ୍ଯାପି ଚ ଯତ୍ପରମ୍। ସଦସଚ୍ଚେତି ଯୈର୍ଦୃଷ୍ଟଂ ସଦସଚ୍ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍ ।। ୧୭.

ଯେମାନେ ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା ପରମତ୍ତ୍ୱକୁ ଅଧିନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍—ଦୁହିଁକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି।

ସର୍ଵ୍ଵଜ୍ଞାନାନି ଦୃଷ୍ଟାନି ମୋକ୍ଷାଦୀନି ମହାତ୍ମନାମ୍। ତସ୍ମାତ୍ତେଷୁ ସଦାସକ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯନୁତ୍ତମଂ ଶୁଭମ୍ ।। ୧୭.

ମହାତ୍ମାମାନେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରେ।

ଋଚୋ ହି ଯୋ ଵେଦ ସ ଵେଦ ଵେଦାନ୍ ଯଜୂଂଷି ଯୋ ଵେଦ ସ ଵେଦ ଯଜ୍ଞମ୍। ସାମାନି ଯୋ ଵେଦ ସ ଵେଦ ବ୍ରହ୍ମ ଯୋ ମାନସଂ ଵେଦ ସ ଵେଦ ସର୍ଵ୍ଵମ୍ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଋଗ୍ବେଦ ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଜାଣେ। ଯିଏ ଯଜୁର୍ବେଦ ଜାଣେ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଜାଣେ। ଯିଏ ସାମବେଦ ଜାଣେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଜାଣେ। ଯିଏ ମନକୁ ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଜାଣେ।

ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ।। ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦାନାନି ଚ ଫଲାନି ଚ। ତାରଣଂ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତାନାଂ ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗଂ ସୁଖାଵହମ୍ ।। ୧୮.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ଦାନ ଓ ତାହାର ଫଳ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ଲୋକେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମଂ ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯମାତ୍ମନ୍ ଶ୍ଚାପି ଯତ୍ ପ୍ରିଯମ୍। ସର୍ଵ୍ଵଂ ପିତୄଣାଂ ଦାତଵ୍ଯଂ ତେଷାମେଵାକ୍ଷଯାର୍ଥିନା ।। ୧୮.

ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ, ଏବଂ ଯାହା ନିଜ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ସେସବୁ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଚାହାନ୍ତି।

ଜାମ୍ବୂନଦମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନଂ ସୂର୍ଯ୍ଯସନ୍ନିଭମ୍। ଦିଵ୍ଯାପ୍ସରୋଭିଃ ସଙ୍କୀର୍ଣମନ୍ନଦୋ ଲଭତେ ଫଲମ୍ ।। ୧୮.

ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ସୁର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ ଓ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ସହିତ ଫଳ ପାଏ।

ଆଚ୍ଛାଦନନ୍ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦାହତଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ଆଯୁଃ ପ୍ରକାମମୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯଂ ରୂପଞ୍ଚ ଲଭତେ ସୁତମ୍ ।। ୧୮.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ବହୁତ ଧନ, ରୂପ ଓ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରେ।