ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତସ୍ମାଦତିଥଯେ ଦେଯଂ ଭୋଜଯେଦ୍ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣମ୍। ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ସାନୁକ୍ରୋଶାଯ ଧାର୍ମିକମ୍ ।। ୧୭.

ସେଥିପାଇଁ ଅତିଥିକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀକୁ ଭୋଜନ କରାଏବା ଉଚିତ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଓ ଦୟାଳୁ ଧର୍ମିକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯତିଂ ଵା ଵାଲଖିଲ୍ଯାନ୍ ଵା ଭୋଜଯେଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ଵାନପ୍ରସ୍ଥୋପକୁର୍ଵ୍ଵାଣଃ ପୂଜାମାତ୍ରେଣ ତୋଷିତଃ ।। ୧୭.

ଏକ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଯତି କିମ୍ବା ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଯାଇପାରେ; ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଥିଲେ, କେବଳ ସମ୍ମାନରେ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।

ଗୃହସ୍ଥଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵେଦେଵାସ୍ତୁ ପୂଜିତାଃ। ଵାନପ୍ରସ୍ଥେନ ଋଷଯୋ ଵାଲଖିଲ୍ଯୈଃ ପୁରନ୍ଦରଃ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥକୁ ଭୋଜନ କରାଏ, ସେ ବିଶ୍ୱଦେବମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଏ; ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।

ଯତୀନାଂ ପୂଜନେ ଚାପି ସାକ୍ଷାଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ତୁ ପୂଜିତଃ। ଆଶ୍ରମାଃ ପାଵନାଃ ପଞ୍ଚ ଉପଧାଭିରନାଶ୍ରମାଃ ।। ୧୭.

ଯତିମାନେଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ସାକ୍ଷାତ୍ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ; ପାଞ୍ଚ ଆଶ୍ରମ ପବିତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରମ ବାହାରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନୁହଁନ୍ତି।

ଚତ୍ଵାର ଆଶ୍ରମାଃ ପୂଜ୍ଯାଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଦୈଵେ ତଥୈଵ ଚ। ଚତୁରାଶ୍ରମବାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ନୈଵ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମ ବାହାର ଲୋକଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦେଉନାହିଁ।

ସ ତିଷ୍ଠେଦ୍ଵା ବୁଭୁକ୍ଷୁସ୍ତୁ ଚତୁରାଶ୍ରମବାହ୍ଯତଃ। ଅଯତି ର୍ମୋକ୍ଷଵାଦୀ ଚ ଉଭୌ ତୌ ପଙ୍କ୍ତିଦୂଷକୌ ।। ୧୭.

ଯଦି କେହି ଭୁକ୍ତି ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମ ବାହାରେ ରହିଥାଏ, କିମ୍ବା ଅନୁଶାସନ ହୀନ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ତ୍ୟାଗୀ ହୁଏ, ଏହି ଦୁଇଜଣେ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଅପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ଵୃଥାମୁଣ୍ଡାଶ୍ଚ ଜଟିଲାଃ ସର୍ଵେ କାର୍ପ୍ପଟିକାସ୍ତଥା। ନିର୍ଘୃଣାନ୍ ଭିନ୍ନଵୃତ୍ତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵଭକ୍ଷାନ୍ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଅନାବଶ୍ୟକ ମୁଣ୍ଡି ହୋଇଥିବା, ଜଟା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଚିରା ଲଗାଇଥିବା, ନିର୍ଦ୍ୟୟ, ଭ୍ରଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ସବୁକିଛି ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

କାରୁକାଦୀନନାଚାରାନ୍ ସର୍ଵଵେଦବହିଷ୍କୃତାନ୍। ଗାଯନାନ୍ ଦେଵଵୃତ୍ତାଂଶ୍ଚ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯେଷୁ ଵର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଯେମାନେ ଗାୟନ, ନୃତ୍ୟ, ନାଟକ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବେଦରୁ ବାହାର କରାଯାଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଅନ୍ନ ଓ ହବିଷ୍ୟରେ ଅଂଶ ନେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଦ୍ଵିଜେଷ୍ଵପି କୃତଂ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି ଵର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଯଦିଓ ସେମାନେ ଦ୍ୱିଜ, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ସେମାନେ ସଦା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ଉଚିତ।

ଏତେଷୁ ଵର୍ତ୍ତତେ ଯଶ୍ଚ କୃତ୍ସ୍ଵଵର୍ଣଂ ସ ଗଚ୍ଛତି। ଯୋଽଶ୍ନାତି ସହ ଶୂଦ୍ରେଣ ସର୍ଵେ ତେ ପଙ୍କ୍ତିଦୂଷକାଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁଠାରେ ଏହି କାମ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାତିର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଯାଏ; ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକାସାଥି ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପଙ୍କ୍ତି ଦୂଷକ।

ଵ୍ଯାପାଦନଂ ଶକ୍ତିନିବର୍ହଣଂ କୃଷିର୍ଵାଣିଜ୍ଯକାର୍ଯ୍ଯଂ ପଶୁପାଲନଂ ଚ। ଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ ଵାପ୍ଯଗୁରୋ ରହୋ ଵା କାର୍ଯ୍ଯଂ ନୈତଦ୍ଵିଦ୍ଯତେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ।। ୧୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ହତ୍ୟା, ଜବରଦସ୍ତି କରିବା, ଚାଷ କରିବା, ବ୍ୟବସାୟ କରିବା, ପଶୁ ପାଳନ କରିବା, ଅବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସେବା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଯେ ତୁ ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ଥିତା ନିତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନିନୋ ଧ୍ଯାନିନସ୍ତଥା। ମିଥ୍ଯାସଙ୍କଲ୍ପିନଃ ସର୍ଵେ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତା ଵା ଦ୍ଵିଜାତଯଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ସଙ୍କଳ୍ପ କିମ୍ବା ଖରାପ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପତିତ ଦ୍ୱିଜ।

ମିଥ୍ଯାତତ୍ତ୍ଵଵିଦୋ ଵର୍ଜ୍ଜ୍ଯାସ୍ତଥା ଦମ୍ଭଵିଷୂଚକାଃ। ଉପପାତକସଂଯୁକ୍ତାଃ ପାତକୈଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି, ଢୋଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଚାଳାକି କରନ୍ତି, ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।

ଵେଦେ ନିଯୋଗଦାତାରୋ ଲୋଭମୋହଫଲାର୍ଥିନଃ। ବ୍ରହ୍ମଵିକ୍ରଯିଣଶ୍ଚୈଵ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି ଵର୍ଜିତାଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ପାଠ ପାଇଁ ଦେଇଥିବା ଲୋକ, ଲୋଭ କିମ୍ବା ମୋହ ପାଇଁ କାମନା କରନ୍ତି, ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ।

ନ ନିଯୋଗୋଽସ୍ତି ଵେଦାନାଂ ଯୋ ନିଯୁଙ୍କ୍ତେ ସ ପାପକୃତ୍। ଭୋକ୍ତା ଵେଦଫଲାଦ୍ଭ୍ରଶ୍ଯେଦ୍ଦାତା ଦାନଫଲାତ୍ତଥା ।। ୧୭.

ବେଦ ପାଠକୁ ଭଡ଼ାରେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯିଏ ଏହା କରେ, ସେ ପାପ କରେ। ବେଦର ଫଳ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଲୋକ ତାହାର ଫଳ ହରାଏ, ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ହରାଏ।

ଭୃତୋଽଧ୍ଯାପଯତେ ଯସ୍ତୁ ଭୃତକାଧ୍ଯାପିତସ୍ତୁ ଯଃ । ନାର୍ହତସ୍ତାଵପି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କ୍ରିଯଵିକ୍ରଯୀ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଭଡ଼ାରେ ପଢ଼ାଏ କିମ୍ବା ଭଡ଼ାରେ ପଢ଼େ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; କାରଣ ସେମାନେ ପୂଜାକୁ ବ୍ୟବସାୟ କରନ୍ତି।

କ୍ରଯଵିକ୍ରଯିଣୌ ଚୈଵ ଜୀଵିତାର୍ଥଂ ଵିଗର୍ହିତୌ। ଵୃତ୍ତିରେଷା ତୁ ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତୁ ପାତକମ୍ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ଜୀବିକା ପାଇଁ କିଣିବା ବା ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦିତ; ଏହା ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଜୀବିକା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଏହା ପାପ।

ପ୍ରାହୁର୍ଵେଦାନ୍ ଵେଦଵିଦୋ ଵେଦାନ୍ ଯଶ୍ଚୋପଜୀଵତି ୧୭.

ବେଦ ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି, ଯିଏ ବେଦ ଉପରେ ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦିତ।

ଵୃଥା ଦାରାଂଶ୍ଚ ଯୋ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯୋ ଯଜେତ ଵୃଥାଧ୍ଵରେ। ନାର୍ହତସ୍ତାଵପି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଦ୍ଵିଜୋ ଯଶ୍ଚୈଵ ନାସ୍ତିକଃ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଅକାରଣ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୁଏ କିମ୍ବା ଅନାବଶ୍ୟକ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜ ଯେଉଁମାନେ ନାସ୍ତିକ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଯୋଗ୍ୟ।

ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ଯଃ ପଚେଦନ୍ନଂ ନ ଦେଵାତିଥିକାରକଃ। ନାର୍ହତସ୍ତାଵପି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପତିତୌ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସୌ ।। ୧୭.

ଯିଏ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ରନ୍ଧେ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଅତିଥି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ; ଏହିପରି ପତିତ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟ।

ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନକ୍ତଂପରା ଯେଷାଂ ପରଦାରରତାଶ୍ଚ ଯେ। ଅର୍ଥକାମ ରତାଶ୍ଚୈଵ ନ ତାନ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଭୋଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ରାତିରେ ବାହାରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହ ଆସକ୍ତ, କିମ୍ବା ଧନ ଓ କାମନାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଣାଂ ଧର୍ମ୍ମେଷୁ ଵିରୁଦ୍ଧାଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ସ୍ତେନଶ୍ଚ ସର୍ଵଯାଜୀ ଚ ସର୍ଵେ ତେ ପଙ୍କ୍ତିଦୂଷକାଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜାତି ବା ଆଶ୍ରମର ଧର୍ମକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି, ଚୋର, ଓ ସମସ୍ତ ଯାଜ୍ମାନୀ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପଙ୍କ୍ତି ଦୂଷକ।

ଯଶ୍ଚ ସୂକରଵଦ୍ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯଶ୍ଚ ପାଣିତଲେ ଦ୍ଵିଜଃ। ନ ତଦଶ୍ନନ୍ତି ପିତରୋ ଯଶ୍ଚ ଵାମଂ ସମଶ୍ନୁତେ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଶୁଅ ଭଳି ଖାଏ, କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ହାତରେ ଖାଏ, ବା ବାମହାତରେ ଖାଏ, ସେ ଖାଦ୍ୟ ପିତୃମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରାଯାନୁପେତାଯ ଶ୍ରାଦ୍ଧୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ନ ଦାପଯେତ୍। ଯୋ ଦଦ୍ଯା ଦ୍ରାଗମୋହାତ୍ତୁ ନ ତଦ୍ଗଚ୍ଛେତ୍ପିତୄନ୍ସଦା ।। ୧୭.

ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଜନାନୀ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଉପନୟନ ନଥିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅବିବେକ କିମ୍ବା ତ୍ୱରାରେ ଦେଯାଏ, ତେବେ ଏହା କେବେ ପିତୃମାନ୍କୁ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ।

ତସ୍ମାନ୍ନ ଦେଯମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ଅନ୍ଯତ୍ର ଦଧିସର୍ପିର୍ଭ୍ଯାଂ ଶିଷ୍ଯେ ପୁତ୍ରାଯ ନାନ୍ଯଥା ।। ୧୭.

ତେଣୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅନ୍ନ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦହି ଓ ଘିଅ ଛାଡ଼ି, କେବଳ ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପୁଅକୁ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ।

ଅନୁଚ୍ଛିଷ୍ଟନ୍ତୁ ଦାତଵ୍ଯମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଵୈ ଵିଶେଷତଃ। ପୁଷ୍ପମୂଲଫଲୈର୍ଵାପି ତୁଷ୍ଟିଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଚାନ୍ନତଃ ।। ୧୭.

ଅନୁଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ବିଶେଷକରି ଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ଦେବା ଉଚିତ। ଫୁଲ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ତୃପ୍ତି ମିଳେ।

ଯାଵନ୍ତ୍ଯନ୍ନାନି ପୂତାନି ଯାଵଦୁଷ୍ଣଂ ନ ମୁଞ୍ଚତି। ତାଵଦଶ୍ନନ୍ତି ପିତରୋ ଯାଵଦଶ୍ନନ୍ତି ଵାଗ୍ଯତାଃ ।। ୧୭.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଷ୍ଣ ରହେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ତାହା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ଶାନ୍ତିରେ ଖାଉଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଦାନଂ ପ୍ରତିଗ୍ରହୋ ହୋମୋ ଭୋଜନଂ ବଲିରେଵ ଚ। ସାଙ୍ଗୁଷ୍ଠେନ ତଥା କାର୍ଯ୍ଯଂ ନାସୁରେଭ୍ଯୋ ଯଥା ଭଵେତ୍ ।। ୧୭.

ଦାନ, ଗ୍ରହଣ, ହୋମ, ଭୋଜନ ଓ ବଳି ଦେବା ସବୁ କାମ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଅସୁରମାନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଏତାନ୍ଯେଵ ଚ ସର୍ଵ୍ଵାଣି ଦାନାଦୀନି ଵିଶେଷତଃ। ଅନ୍ତର୍ଜାନ୍ଵଵିଶେଷେଣ ତଦ୍ଵଦାଚମନଂ ଭଵେତ୍ ।। ୧୭.

ଏହି ସମସ୍ତ କାମ—ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ବିଶେଷକରି ଆଙ୍ଗୁଳିଗୁଡିକୁ ଏକଠା କରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଆଚମନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବା ଉଚିତ।