ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଯଶ୍ଚାଧର୍ମେ ସ୍ଥିତୋ ମୋହାଦାଯାନ୍ତୋଽପ୍ଯଶୁଚିର୍ଭଵେତ୍। ଉପଵିଶ୍ଯ ଶୁଚୌ ଦେଶେ ପ୍ରଣତଃ ପ୍ରାଗୁଦଙ୍ମୁଖଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁଠି ଭୁଲରେ ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିବେ, ସେ ଶୁଚି ଥାଉଥିବା ସ୍ଥାନରେ ବସି, ନମସ୍କାର କରି, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବା ଉଚିତ।

ପାଦୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ହସ୍ତୌ ତୁ ଅନ୍ତର୍ଜାନୁରୁପ ସ୍ପୃଶେତ୍। ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ତ୍ରିଃ ପିବେଚ୍ଚାପଃ ପ୍ରଯତଃ ସୁସମାହିତଃ ।। ୧୭.

ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ, ହାତରେ ଜାଙ୍ଘା ଛୁଇଁ, ସ୍ପଷ୍ଟ ମନରେ ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ତିନିଥର ଜଳ ଚିପିବା ଉଚିତ।

ଦ୍ଵିରେଵ ମାର୍ଜନଂ କୁର୍ଯାତ୍ସକୃଦଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ତତଃ। ଖାନି ମୂର୍ଦ୍ଧାନମାତ୍ମାନଂ ହସ୍ତୌ ପାଦୌ ତଥୈଵ ଚ ।। ୧୭.

ଦୁଇଥର ମାର୍ଜନ କରି, ଏକଥର ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କରିବା ପରେ, ମୁଖ, ମୁଣ୍ଡ, ଶରୀର, ହାତ ଓ ପାଦ ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ତଥା ତସ୍ଯ ଯଦ୍ଯମୀମାଂସିତଂ ଭଵେତ୍। ଏଵମାଚମନଂ ତସ୍ଯ ଵେଦା ଯଜ୍ଞାସ୍ତପାଂସି ଚ ।। ୧୭.

ଯଦି ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ ରହିଥାଏ, ତେବେ ପୁନି ଏହା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଆଚମନ, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା ଫଳଦାୟୀ ହୁଏ।

ଦାନାନି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଞ୍ଚ ଭଵନ୍ତି ସଫଲାସ୍ତଥା। କ୍ରିଯାଂ ଯଃ କୁରୁତେ ମୋହାଦନାଚମ୍ଯୈଵ ନାସ୍ତିକଃ ।। ୧୭.

ଦାନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଫଳଦାୟୀ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଭୁଲ କିମ୍ବା ଅନାସ୍ଥାରେ ଆଚମନ ବିନା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ।

ଭଵନ୍ତି ଚ ଵୃଥା ତସ୍ଯ କ୍ରିଯା ହ୍ଯେତା ନ ସଂଶଯଃ। ଵାଗ୍ଭାଵଶୁଦ୍ଧନିର୍ଣିକ୍ତମଦୁଷ୍ଟଂ ଵାପ୍ଯନିନ୍ଦିତମ୍ ।। ୧୭.

ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କଥାରେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୋଷ କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା ନଥିଲେ, କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳଦାୟୀ ହୁଏ।

ମେଧ୍ଯାନ୍ଯେତାନି ଜ୍ଞେଯାନି ଦୁଷ୍ଟମେଭ୍ଯୋ ଵିପର୍ଯଯଃ। ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଃ ସଦା ଵିପ୍ରଃ କ୍ଷୁଧିତୋ ନାସ୍ତି କିଞ୍ଚନ ।। ୧୭.

ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ଶୁଚି ଭାବରେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ। ଏହାର ବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଶୁଚି। ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ମଧ୍ୟ 'ମୁଁ ଖାଲି, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ନାହିଁ' ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ତସ୍ମୈ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦଯୂପୋ ଯଜ୍ଞ ଉଚ୍ଯତେ। ଅପ୍ଲୁଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଶ୍ରୃତାନ୍ନନ୍ତୁ କୃଶଵୃତ୍ତିମଯାଚକମ୍ ।। ୧୭.

ଯଦି କେହି ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦେଇଥାଏ, ତାହାକୁ ଯଜ୍ଞ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଜଳ ଶୁଦ୍ଧି ବିନା ଖାଦ୍ୟ, କିମ୍ବା ଖରାପ ଆଚରଣର ଭିକ୍ଷା ଖାଦ୍ୟ ଏହିପରି ନୁହେଁ।

ଏକାନ୍ତଶୀଲଂ ହ୍ରୀମନ୍ତଂ ସଦା ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଭୋଜଯେତ୍ । ଯୋ ଦଦାତ୍ଯାନ୍ତିମଭ୍ଯେଶ୍ଚ ସ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନୋ ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍ ।। ୧୭.

ଏକାନ୍ତ ଶୀଳ ଓ ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସଦା ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଅନ୍ୟାୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଶେଷରେ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ରହିଥାଏ।

ଅପି ଜାତିଶତଂ ଗତ୍ଵା ନ ସ ମୁଚ୍ଯେତ କିଲ୍ବିଷାତ୍। ଵିଷମଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରାନେକପଂକ୍ତ୍ଯା ଚ ଯୋ ନରଃ ।। ୧୭.

ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ କିମ୍ବା ମିଶ୍ର ଶ୍ରେଣୀରେ ଭୋଜନ କରାଏ, ସେ ଶତଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଉନାହାନ୍ତି।

ନିଯୁକ୍ତୋ ଵାଽନିଯୁକ୍ତୋ ଵା ପଂକ୍ତ୍‌ଯା ହରତି ଦୁଷ୍କୃତମ୍। ପାପେନ ଗୃହ୍ଯତେ କ୍ଷିପ୍ରମିଷ୍ଟାପୂର୍ତ୍ତଂ ଚ ନଶ୍ଯତି ।। ୧୭.

ଯେଉଁଠି ଭୋଜନ ଶ୍ରେଣୀ ଗଠନ କରାଯାଏ, ନିଯୁକ୍ତ କିମ୍ବା ଅନିଯୁକ୍ତ ଯିଏ ଏହା କରେ, ସେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ; ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଧରିନେଇଥାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ଯତିସ୍ତୁ ସର୍ଵ୍ଵଵିପ୍ରାଣାଂ ସର୍ଵ୍ଵେଷାମଗ୍ର୍ଯ ଉତ୍ସଵେ। ଇତିହାସପଞ୍ଚମାନ୍ ଵେଦାନ୍ ଯଃ ପଠେତ୍ତୁ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ ।। ୧୭.

ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ସବରେ ସେଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯିଏ ଇତିହାସ, ପଞ୍ଚମ ବେଦ ସହିତ ବେଦମାନେ ପଢ଼ନ୍ତି।

ଅନନ୍ତରଂ ଯଥାଯୋଗ୍ଯଂ ନିଯୋକ୍ତଵ୍ଯୋ ଵିଜାନତା। ତ୍ରିଵେଦୋଽନନ୍ତରସ୍ତସ୍ଯ ଦ୍ଵିଵେଦସ୍ତଦନନ୍ତରଃ ।। ୧୭.

ତାଙ୍କ ପରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ତିନି ବେଦ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବସାଇବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କ ପରେ ଦୁଇ ବେଦ ଜାଣିଥିବାଙ୍କୁ।

ଏକଵେଦସ୍ତଥା ପଶ୍ଚାନ୍ନ୍ଯାଯାଧ୍ଯାଯୀ ତତଃ ପରମ୍। ପାଵନାଯୈଵ ପଂକ୍ତ୍ଯା ଵୈ ତାନ୍ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯେ ନିବୋଧତ ।। ୧୭.

ତାପରେ ଏକ ବେଦ ଜାଣିଥିବା, ତାପରେ ନ୍ୟାୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିବା, ଏବଂ ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅନୁକ୍ରମରେ; ଏହିମାନେ କିପରି ଶ୍ରେଣୀକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।

ଯ ଏତେ ପୂର୍ଵ୍ଵନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵ୍ଵେ ତେ ହ୍ଯନୁପୂର୍ଵ୍ଵଶଃ। ଷଡଙ୍ଗୀ ଵିନଯୀ ଯୋଗୀ ସର୍ଵ୍ଵତନ୍ତ୍ରସ୍ତଥୈଵ ଚ ।। ୧୭.

ଏହି ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟମିତ ଅନୁକ୍ରମରେ, ଷଡଂଗ ଜ୍ଞାନୀ, ଶିଷ୍ଟ, ଯୋଗୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ପାରଙ୍ଗତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ।

ଯାଯାଵରଶ୍ଚ ପଞ୍ଚୈତେ ଵିଜ୍ଞେଯାଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନାଃ । ଅଷ୍ଟାଦଶାନାଂ ଵିଦ୍ଯାନାମେକସ୍ମିନ୍ ପାରଗୋଽପି ଯଃ ।। ୧୭.

ଏବଂ ଯାୟାବର, ଏହି ପାଞ୍ଚଜନକୁ ଶ୍ରେଣୀ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ; ଏହା ସହିତ ଯିଏ ଅଠାରୋଟି ବିଦ୍ୟାରୁ ଗୋଟିଏରେ ମଧ୍ୟ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ମଧ୍ୟ।

ଯଥାଵଦ୍ଵର୍ତ୍ତମାନଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ତେ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନାଃ। ତ୍ରିଣାଚିକେତାସ୍ତ୍ରୈଵିଦ୍ଯୋ ଯଶ୍ଚ ଧର୍ମ୍ମାନ୍ ପଠେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ ।। ୧୭.

ଯେଉଁମାନେ ଯଥାଯଥ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଣୀ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ତିନି ନଚିକେତ ଅଗ୍ନି ଜାଣିଥିବା, ତିନି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଧର୍ମ ପଢ଼ୁଥିବା ଦ୍ୱିଜ ମଧ୍ୟ।

ବାର୍ହସ୍ପତ୍ଯେ ତଥା ଶାସ୍ତ୍ରେ ପାରଂ ଯଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋ ଗତଃ। ସର୍ଵ ତେ ପାଵନା ଵିପ୍ରାଃ ପଙ୍କ୍ତୀନାଂ ସମୁଦାହୃତାଃ ।। ୧୭.

ଏବଂ ବାର୍ହସ୍ପତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ; ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶ୍ରେଣୀ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଇଛନ୍ତି।

ଆମନ୍ତ୍ରିତସ୍ତୁ ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଯୋଷିତଂ ସେଵତେ ଦ୍ଵିଜଃ। ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ତଂ ମାସଂ ତସ୍ଯ ରେତସି ଶେରତେ ।। ୧୭.

ଯଦି କୌଣସି ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ ନାରୀ ସହ ମିଳନ କରେ, ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ସେଇ ମାସରେ ତାଙ୍କର ଶୁକ୍ରରେ ରହନ୍ତି।

ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମୈଥୁନଂ ଯୋ ନିଷେଵତେ। ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ତଂ ମାସଂ ରେତଃସ୍ଥା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇ ଏବଂ ଭୋଜନ କରି ପରେ ମৈଥୁନ କରେ, ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ସେଇ ମାସରେ ତାଙ୍କର ଶୁକ୍ରରେ ରହନ୍ତି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ତସ୍ମାଦତିଥଯେ ଦେଯଂ ଭୋଜଯେଦ୍ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣମ୍। ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ସାନୁକ୍ରୋଶାଯ ଧାର୍ମିକମ୍ ।। ୧୭.

ସେଥିପାଇଁ ଅତିଥିକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀକୁ ଭୋଜନ କରାଏବା ଉଚିତ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଓ ଦୟାଳୁ ଧର୍ମିକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯତିଂ ଵା ଵାଲଖିଲ୍ଯାନ୍ ଵା ଭୋଜଯେଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି। ଵାନପ୍ରସ୍ଥୋପକୁର୍ଵ୍ଵାଣଃ ପୂଜାମାତ୍ରେଣ ତୋଷିତଃ ।। ୧୭.

ଏକ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଯତି କିମ୍ବା ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଯାଇପାରେ; ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଥିଲେ, କେବଳ ସମ୍ମାନରେ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।

ଗୃହସ୍ଥଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵେଦେଵାସ୍ତୁ ପୂଜିତାଃ। ଵାନପ୍ରସ୍ଥେନ ଋଷଯୋ ଵାଲଖିଲ୍ଯୈଃ ପୁରନ୍ଦରଃ ।। ୧୭.

ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥକୁ ଭୋଜନ କରାଏ, ସେ ବିଶ୍ୱଦେବମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଏ; ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।

ଯତୀନାଂ ପୂଜନେ ଚାପି ସାକ୍ଷାଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ତୁ ପୂଜିତଃ। ଆଶ୍ରମାଃ ପାଵନାଃ ପଞ୍ଚ ଉପଧାଭିରନାଶ୍ରମାଃ ।। ୧୭.

ଯତିମାନେଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ସାକ୍ଷାତ୍ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ; ପାଞ୍ଚ ଆଶ୍ରମ ପବିତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରମ ବାହାରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନୁହଁନ୍ତି।

ଚତ୍ଵାର ଆଶ୍ରମାଃ ପୂଜ୍ଯାଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଦୈଵେ ତଥୈଵ ଚ। ଚତୁରାଶ୍ରମବାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ନୈଵ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମ ବାହାର ଲୋକଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦେଉନାହିଁ।

ସ ତିଷ୍ଠେଦ୍ଵା ବୁଭୁକ୍ଷୁସ୍ତୁ ଚତୁରାଶ୍ରମବାହ୍ଯତଃ। ଅଯତି ର୍ମୋକ୍ଷଵାଦୀ ଚ ଉଭୌ ତୌ ପଙ୍କ୍ତିଦୂଷକୌ ।। ୧୭.

ଯଦି କେହି ଭୁକ୍ତି ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମ ବାହାରେ ରହିଥାଏ, କିମ୍ବା ଅନୁଶାସନ ହୀନ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ତ୍ୟାଗୀ ହୁଏ, ଏହି ଦୁଇଜଣେ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଅପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ଵୃଥାମୁଣ୍ଡାଶ୍ଚ ଜଟିଲାଃ ସର୍ଵେ କାର୍ପ୍ପଟିକାସ୍ତଥା। ନିର୍ଘୃଣାନ୍ ଭିନ୍ନଵୃତ୍ତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵଭକ୍ଷାନ୍ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଅନାବଶ୍ୟକ ମୁଣ୍ଡି ହୋଇଥିବା, ଜଟା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଚିରା ଲଗାଇଥିବା, ନିର୍ଦ୍ୟୟ, ଭ୍ରଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ସବୁକିଛି ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

କାରୁକାଦୀନନାଚାରାନ୍ ସର୍ଵଵେଦବହିଷ୍କୃତାନ୍। ଗାଯନାନ୍ ଦେଵଵୃତ୍ତାଂଶ୍ଚ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯେଷୁ ଵର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଯେମାନେ ଗାୟନ, ନୃତ୍ୟ, ନାଟକ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବେଦରୁ ବାହାର କରାଯାଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଅନ୍ନ ଓ ହବିଷ୍ୟରେ ଅଂଶ ନେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଦ୍ଵିଜେଷ୍ଵପି କୃତଂ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣି ଵର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଯଦିଓ ସେମାନେ ଦ୍ୱିଜ, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ସେମାନେ ସଦା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ଉଚିତ।