ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଆଗ୍ନିଷ୍ଟୋମଂ ତୁ ପଯସା ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଦ୍ଵୈ ତଥାଶ୍ରୁତମ୍। ସର୍ପିଷା ତୁ ଶୁଭଂ ଚକ୍ଷୁଃ ଷୋଡଶାହଫଲଂ ଲଭେତ୍। ମଧୁନା ତ୍ଵତିରାତ୍ରସ୍ଯ ଫଲଂ ଚ ସମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୧୭.

ଦୁଧ ଦେଇ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ, ଘିଅ ଦେଇ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଷୋଡଶାହ ବିଧିର ଫଳ ମିଳେ; ମଧ ଦେଇ ଅତିରାତ୍ର ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ।

ତତ୍ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଦଧାନୋ ନରୋ ଵୈ ସର୍ଵୈଃ କାମୈର୍ଭୋଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଵିପ୍ରାନ୍। ସର୍ଵାର୍ଥଦଃ ସର୍ଵଵିପ୍ରାତିଥୌ ଯଃ ଫଲଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସର୍ଵମେଧସ୍ଯ ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୧୭.

ଯେଉଁ ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଚାହିଥିବା ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଦେଇ ଭୋଜନ କରାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି; ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିକୁ ସମ୍ମାନ କରି ଯେଉଁ ଲୋକ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ସଦା ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଯସ୍ତୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧେଽତିଥିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୈଵେ ଵାପ୍ଯଵମନ୍ଯତେ। ତଂ ଵୈ ଦେଵା ଵିଶ୍ଵଯନ୍ତି ହୋତା ଯଦ୍ଵତ୍ ପରାଂ ଵସୁମ୍ ।। ୧୭.

ଯେଉଁ ଲୋକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅତିଥିକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦେବତାମାନେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି, ଯେପରି ହୋତା ଅପାୟା ଦାନ କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି।

ଦେଵାଶ୍ଚ ପିତରଶ୍ଚୈଵ ଵହ୍ନିଶ୍ଚୈଵ ହି ତାନ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍ । ଆଵିଶ୍ଯ ଭୁଞ୍ଜତେ ତଦ୍ଵୈ ଲୋକାନୁଗ୍ରହକାରଣାତ୍ ।। ୧୭.

ଦେବତା, ପିତୃଗଣ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଦାନ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଅପୂଜିତା ଦହନ୍ତ୍ଯେତେ ଦଦ୍ଯୁଃ କାମାଂଶ୍ଚ ପୂଜିତାଃ। ସର୍ଵସ୍ଵେନାପି ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ପୂଜଯେଦତିଥୀନ୍ ସଦା ।। ୧୭.

ଯଦି ଅତିଥିମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଯଦି ସମ୍ମାନିତ କରାଯାନ୍ତି, ତେବେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ଅତିଥିମାନେ ସଦା ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ଆପଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତି ଦେଇ ମଧ୍ୟ।

ଵାନପ୍ରସ୍ଥୋ ଗୃହସ୍ଥଶ୍ଚ ଗୃହମଭ୍ଯାଗତୋଽଥଵା। ବାଲାଃ ଖିନ୍ନା ଯତିଶ୍ଚୈଵ ଜାନୀଯାଦତିଥୀନ୍ ସଦା ।। ୧୭.

ଯେଉଁଠି ବନବାସୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ଘରକୁ ଆସିଥିବା, ଶିଶୁ, କ୍ଲାନ୍ତ, ଏବଂ ସନ୍ୟାସୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଅତିଥି ଭାବରେ ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ।

ଅଭ୍ଯାଗତୋ ଯାଚକଃ ସ୍ଯାଦତିଥିଃ ସ୍ଯାଦଯାଚକଃ। ଅତିଥେରତିଥିଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସୋଽତିଥିର୍ଯୋଗ ଉଚ୍ଯତେ ।। ୧୭.

ଯେଉଁଠି କିଏ ଦାନ ଚାହିଁ ଆସନ୍ତି, ସେ ଅତିଥି; ଯେଉଁଠି ଦାନ ଚାହିଁ ନାହିଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ଅତିଥି। ଅତିଥିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଅନିମନ୍ତ୍ରିତ ଅତିଥି ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ, ଏହି ଅତିଥିକୁ ଏକ ଖରା ଅତିଥି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ।

ନ ଘୋରୋ ନାପି ସଙ୍କୀର୍ଣୋ ନାଵିଦ୍ଯୋ ନ ଵିଶେଷଵିତ୍। ନ ଚ ସନ୍ତୋ ନ ସମୃଦ୍ଧୋ ନ ସେଵୀ ନାଚରୋଽତିଥିଃ ।। ୧୭.

ଅତିଥି କୌଣସି ଭୟଙ୍କର, ମିଶ୍ର, ଅଜ୍ଞାନୀ, ବିଭିନ୍ନତା ଜାଣିଥିବା ନୁହେଁ; ନ ସେ ସାଧୁ, ନ ସେ ଧନୀ, ନ ସେ ଦାସ, ନ ସେ ଆଚରଣ କରୁଥିବା।

ପିପାସିତାଯ ଶ୍ରାନ୍ତାଯ ଭ୍ରାନ୍ତାଯାତିବୁଭୁକ୍ଷତେ। ତସ୍ମୈ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଫଲମିଚ୍ଛତା ।। ୧୭.

ଯେଉଁଠି କିଏ ପିଆସି, କ୍ଲାନ୍ତ, ଭ୍ରମିତ, ବହୁତ ଭୋକା ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ।

ଆରୁହ୍ଯ ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗୋଷୁ ଗତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯାଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍। ଆପଗାଂ ତୁ ନଦୀ ପୁଣ୍ଯାଂ ଗଙ୍ଗା ଦେଵୀ ମହାନଦୀ ।। ୧୭.

ଭୃଗୁ ପାହାଡ଼କୁ ଚଢ଼ି, ପବିତ୍ର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀକୁ ଯାଇ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ମହାନଦୀକୁ ଯାଇ—

ହିମଵତ୍ପ୍ରଭଵା ନଦ୍ଯୋ ଯାଶ୍ଚାନ୍ଯା ଋଷିପୂଜିତାଃ । ସରସ୍ତୀର୍ଥାଭିସଂଵେଦ୍ଯା ନଦୀ ନଵଵହାସ୍ତଥା ।। ୧୭.

ହିମାଳୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନଦୀମାନେ, ଏବଂ ଋଷିମାନେ ପୂଜିଥିବା ଅନ୍ୟ ନଦୀ, ସର, ତୀର୍ଥ, ଏବଂ ନବ ଧାରା ନଦୀମାନେ—

ଗତ୍ଵୈତାନ୍ ମୁଚ୍ଯତେ ପାପୈଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ନିତ୍ଯଂ ମହୀଯତେ। ଦଶରାତ୍ରମଶୌଚନ୍ତୁ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵୈ ମୃତସୂତକେ ।। ୧୭.

ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ଯାଇ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ସ୍ବର୍ଗରେ ସଦା ସମ୍ମାନ ମିଳେ; ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଦଶ ରାତି ଅଶୁଚି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି।

ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଶେଷେଣ କ୍ଷତ୍ରିଯେ ଦ୍ଵାଦଶ ସ୍ମୃତମ୍। ଅର୍ଦ୍ଧଂ ମାସନ୍ତୁ ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ମାସାଚ୍ଛୂଦ୍ରସ୍ତୁ ଶୁଧ୍ଯତି ।। ୧୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶ ରାତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ; ବୈଶ୍ୟ ପାଇଁ ଅର୍ଧ ମାସ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ର ଏକ ମାସ ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।

ଉଦକ୍ଯା ସର୍ଵଵର୍ଣାନାଂ ତ୍ରିରାତ୍ରେଣ ତୁ ଶୁଦ୍ଧଯତି। ଉଦକ୍ଯାଂ ସୂତିକାଞ୍ଚୈଵ ଶ୍ଵାନମନ୍ତ୍ଯାଵସାଯିନମ୍ ।। ୧୭.

ସମସ୍ତ ଜାତି ପାଇଁ, ଜଳ ଆଣିବା ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଚି ତିନି ରାତିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ଜନ୍ମଦେଇଥିବା ମହିଳା, ଶ୍ବାନ ଚାଲାଇଥିବା, ଏବଂ ଶବ ଉଠାଇଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।

ନଗ୍ନାଦୀନ୍ ମୃତହାରାଂଶ୍ଚ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଶୌଚଂ ଵିଧୀଯତେ। ସ୍ନାତ୍ଵା ସଚୈଲୋ ମୃଦ୍ଭିସ୍ତୁ ଦ୍ଵାଦଶଭିସ୍ତୁ ଶୁଧ୍ଯତି ।। ୧୭.

ନଗ୍ନ ଲୋକ, ମୃତ ଉଠାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଅଶୁଚି ହୁଏ; ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଥର ମାଟି ଦେଇ ସ୍ନାନ କଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।

ଏତଦେଵ ଭଵେଚ୍ଛୌଚଂ ମୈଥୁନେ ନଵଭିସ୍ତଥା। ମୃଦା ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ହସ୍ତୌ ତୁ କୁର୍ଯାଚ୍ଛୌଚଵିଧିନ୍ନରଃ ।। ୧୭.

ଏହି ଅଶୁଚି ନିୟମ ମିଥୁନ ପରେ ନବ ଥର ମାଟି ଦେଇ ଲାଗୁ ହୁଏ; ହାତ ମାଟି ଦେଇ ଧୋଇ, ଏକ ଲୋକ ଶୁଚି ନିୟମ କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଚାଦ୍ଭିର୍ହସ୍ତୌ ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚୈଵ ମୃଦା ପୁନଃ। ମୃଦଂ ଗୁହ୍ଯେ ତତୋ ଦ୍ଵିସ୍ତୁ ପୁନରେଵ ମୃଦଂ ବୁଧଃ ।। ୧୭.

ହାତକୁ ପାଣି ଦେଇ ଧୋଇ, ପୁଣି ମାଟି ଦେଇ ସ୍ନାନ କରି, ଗୁପ୍ତଂଗରେ ଦୁଇଥର ମାଟି ଦେଇ, ଜ୍ଞାନୀ ପୁଣି ମାଟି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ଶୌଚ ଵିଧିର୍ଦୃଷ୍ଟଃ ସର୍ଵଵର୍ଣେଷୁ ନିତ୍ଯଦା। ପରିଦଦ୍ଯାନ୍ମୃଦସ୍ତିସ୍ରୋ ହସ୍ତପାଦାଵସେଚନମ୍ ।। ୧୭.

ଏଭଳି ଶୁଚି ନିୟମ ସମସ୍ତ ଜାତିରେ ସଦା ଚାଲିଥାଏ; ହାତ ଏବଂ ପାଦ ଧୋଇବାକୁ ତିନିଥର ମାଟି ଦେବା ଉଚିତ।

ଆରଣ୍ଯଂ ଶୌଚମେତତ୍ତୁ ଗ୍ରାମ୍ଯଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯତଃ ପରମ୍। ମୃଦସ୍ତିସ୍ରଃ ପାଦଯୋସ୍ତୁ ହସ୍ତଯୋସ୍ତିସ୍ର ଏଵ ଚ ।। ୧୭.

ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଶୁଚି ନିୟମ; ଏବେ ଗ୍ରାମର ନିୟମ କୁହିବି: ପାଦକୁ ତିନିଥର ମାଟି ଦେବା, ହାତକୁ ମଧ୍ୟ ତିନିଥର।

ମୃଦଃ ପଞ୍ଚଦଶାମେଧ୍ଯେ ହସ୍ତାଦୀନାଂ ଵିଭାଗଶଃ। ଅନିର୍ଣିକ୍ତେ ମୃଦଂ ଦଦ୍ଯାନ୍ମୃଦନ୍ତେ ତ୍ଵଦ୍ଭିରେଵ ତୁ ।। ୧୭.

ଅପବିତ୍ର ହାତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ପାଇଁ ପନ୍ଦର ଥର ମାଟି ଦେବା ନିୟମ; ସ୍ଥାନ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନ ହେଲେ ମାଟି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଏବଂ ଶେଷରେ ପାଣି ଦେବା ଉଚିତ।

କଣ୍ଠଂ ଶିରୋ ଵା ପ୍ରାଵୃତ୍ଯ ରଥ୍ଯା ପାଦଗତସ୍ତୁ ଵା। ଅକୃତ୍ଵା ପାଦଯୋଃ ଶୌଚମାଚାନ୍ତୋଽପ୍ଯଶୁଚିର୍ଭଵେତ୍ ।। ୧୭.

ଯଦି କଣ୍ଠ କିମ୍ବା ମୁଣ୍ଡ ଢାକି, କିମ୍ବା ରାସ୍ତାରେ ଅପବିତ୍ର ପାଦରେ ଚାଲି, ପାଦ ଶୁଚି କରିନାହିଁ, ମୁଖ ଧୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଚି ରହିଯାଏ।

ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାତ୍ରଂ ନିଃକ୍ଷିପ୍ଯ ଆଚମ୍ଯାଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ପୁନଃ। ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଯସ୍ଯ ତୁ ତଥା କୁର୍ଯାଦଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ପୁନଃ ।। ୧୭.

ପାତ୍ରକୁ ଭଲଭାବେ ଧୋଇ ଦୂରେ ରଖିବା ପରେ, ପୁନି ଜଳ ଚିପିବା ଓ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ପୁନି କରିବା ଦରକାର।

ପୁଷ୍ପାଦୀନାଂ ତୃଣାନାଞ୍ଚ ପ୍ରୋକ୍ଷଣଂ ହଵିଷାନ୍ତଥା। ପରାହୃତାନାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣାଂ ନିଧାଯାଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ତଥା ।। ୧୭.

ଫୁଲ ଓ ଘାସ ଭଳି ଦ୍ରବ୍ୟ, ହବିଷ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଯାହା ଅନ୍ୟଠାରୁ ଆଣାଯାଇଛି, ସେଗୁଡିକୁ ରଖିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରୋକ୍ଷିତନ୍ତୁ ହରେତ୍ କିଞ୍ଚି ଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧେ ଦୈଵ ତଥା ପୁନଃ। ଉତ୍ତରେଣ ହରେଦ୍ଵେଦ୍ଯାଂ ଦକ୍ଷିଣେନ ଵିସର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୭.

ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କରାଯାଇଛି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେଗୁଡିକୁ ଉଠାଇବା ଓ ପୁନି ଏହି କାମ କରିବା ଦରକାର। ବେଦୀରେ ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଉଠାଇବା ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଛାଡିବା ଉଚିତ।

ଵିଚ୍ଛିନ୍ନଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵିପର୍ଯାସେ ଦୈଵେ ପିତ୍ର୍ଯେ ତଥୈଵ ଚ। ଦକ୍ଷିଣେନ ତୁ ହସ୍ତେନ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଵେଦିମାଲିଖେତ୍ ।। ୧୭.

ଦେବତା କିମ୍ବା ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା କିମ୍ବା ଭୁଲ ହେଲେ, ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ବେଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚିହ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।

କରାଭ୍ଯାମେଵ ଦେଵାନାଂ ପିତୄଣାଂ ଵିକରଂ ଶୁଭମ୍। କ୍ଷୁଭିତସ୍ଵପ୍ନଯୋଶ୍ଚୈଵ ତଥା ମୂତ୍ରପୁରୀଷଯୋଃ ।। ୧୭.

ଦେବତା ଓ ପିତୃଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ଅସ୍ଥିର ଶୟନ କିମ୍ବା ମୁତ୍ର ଓ ପୂରିଷ ପରେ, ଦୁଇ ହାତରେ ଏହି କାମ କରିବା ଉଚିତ।

ନିଷ୍ଠୀଵିତେ ଯଥା ଵ୍ଯକ୍ତେ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଵିପରିଧାଯ ଚ। ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟସ୍ଯ ଚ ସଂସ୍ପର୍ଶେ ତଥା ପାଦାଵସେଚନେ ।। ୧୭.

ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଥୁଇବା ପରେ, ଖାଇବା ପରେ ଓ ଉପର ଜାମା ପିନ୍ଧିବା ପରେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟକୁ ଛୁଇଁବା, ପାଦ ଧୋଇବା ପରେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।

ଉତ୍ସୃଷ୍ଟସ୍ଯ ସୁମମ୍ଭାଷେ ହ୍ଯଶୁଚିଂ ପ୍ରଯତସ୍ଯ ଚ। ସନ୍ଦେହେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ଶିଖାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତଥୈଵ ଚ ।। ୧୭.

ଜଳ ଫେଙ୍ଗିବା, କଠୋର କଥା କହିବା, ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ, ସନ୍ଦେହ ହେଲେ, କିମ୍ବା ଚୁଡ଼ା ଖୋଲି ରଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ଵିନା ଯଜ୍ଞୋପଵୀତେନ ମୋହାତ୍ତୁ ଯଦ୍ଯୁପସ୍ପୃଷେତ୍। ଔଷ୍ଠସ୍ଯ ଦନ୍ତସଂସ୍ପର୍ଶେ ଦର୍ଶନେ ଚାନ୍ତ୍ଯଵାସିନାମ୍ ।। ୧୭.

ଯଦି ଭୁଲରେ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ବିନା ଜଳ ଚିପିବା କିମ୍ବା ଠୋଡ଼ କିମ୍ବା ଦାନ୍ତ ଛୁଇଁବା, ଗ୍ରାମ ଶେଷରେ ବସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।