ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ପୂର୍ଵ୍ଵଂ ନିଵେଦଯେତ୍ପିଣ୍ଡଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯେତ୍। ଯୋଗାତ୍ମାନୋ ମହାତ୍ମାନଃ ପିତରୋ ଯୋଗ ସମ୍ଭଵାଃ। ସୋମମାପ୍ଯାଯଯନ୍ତ୍ଯେତେ ପିତରୋ ଯୋଗମାସ୍ଥିତାଃ ।। ୧୪.

ପ୍ରଥମେ ପିଣ୍ଡ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ । ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ ମହାତ୍ମା ଏବଂ ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେମାନେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି ।

ତସ୍ମାଦ୍ଦଦ୍ଯାଚ୍‌ଛୁଚିଃ ପିଣ୍ଡାନ୍ ଯୋଗିଭ୍ଯସ୍ତତ୍ପରାଯଣଃ । ପିତୄଣାଂ ହି ଭଵେଦେତତ୍ସାକ୍ଷାଦିଵ ହୁତଂ ହଵିଃ ।। ୧୪.

ଏହିପରି ଯିଏ ଏହାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ଶୁଚିତା ସହିତ ଯୋଗୀମାନେକୁ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ । ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଏହା ସିଧାସଳଖ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବା ପରି ହୁଏ ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସହସ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯୋଗୀ ଚାଗ୍ରାସନେ ଯଦି। ଯଜମାନଞ୍ଚ ଭୋକ୍ତୄଂଶ୍ଚ ନୌରିଵାମ୍ଭସି ତାରଯେତ୍ ।। ୧୪.

ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି ଏକ ଯୋଗୀ ପ୍ରଥମ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ନୌକା ପରି ଯଜମାନ ଓ ଭୋଜନ କରୁଥିବାମାନେକୁ ପାର କରାନ୍ତି ।

ଅସତାଂ ପ୍ରଗ୍ରହୋ ଯତ୍ର ସତାଞ୍ଚୈଵ ଵିମାନନା। ଦଣ୍ଡୋ ଦେଵକୃତସ୍ତତ୍ର ସଦ୍ଯଃ ପତତି ତାରୁଣଃ ।। ୧୪.

ଯେଉଁଠି ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଅପମାନ କରାଯାଏ, ସେଠି ଦେବତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଯୁବାବୟସର ତ୍ୱରାରେ ସତ୍ୱରେ ପଡ଼ିଯାଏ ।

ହିତ୍ଵାଗମଂ ସଧର୍ମାଣଂ ବାଲିଶଂ ଯତ୍ର ଭୋଜଯେତ୍। ଆଦିକର୍ମ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦାତା ତତ୍ର ଵିନଶ୍ଯତି ।। ୧୪.

ଯେଉଁଠି ନିୟମ ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ଛାଡ଼ି, ଅଜ୍ଞାନୀକୁ ଭୋଜନ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ମୂଳ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ସେଠି ଦାତା ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ।

ପିଣ୍ଡମଗ୍ନୌ ସଦା ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୋଗାର୍ଥୀ ତୁ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ପ୍ରଜାର୍ଥୀ ପତ (ତ୍ନ)ଯେ ଦଦ୍ଯାନ୍ମଧ୍ଯମଂ ତତ୍ର ପୂର୍ଵକମ୍ ।। ୧୪.

ଭୋଗ ଚାହାଁଥିବା ଲୋକ ସଦା ଯତ୍ନ ସହିତ ଅଗ୍ନିରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ । ସନ୍ତାନ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟମ ପିଣ୍ଡ ପୂର୍ବକ ଦେବା ଉଚିତ ।

ଉତ୍ତମାଂ ଦ୍ଯୁତିମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ ଗୋଷୁ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି। ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ପୂଜାଂ ଯଶଃ କୀର୍ତ୍ତିଂ ଗୋଷୁ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ।। ୧୪.

ଉତ୍ତମ ତେଜ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ସଦା ଉତ୍ତମ ପିଣ୍ଡ ଗାଈମାନେକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି । ପ୍ରଜ୍ଞା, ପୂଜା, ଯଶ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ସଦା ଗାଈମାନେକୁ ଦିଆଯାଏ ।

ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ଦୀର୍ଘମାଯୁଶ୍ଚ ଵାଯସେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି। ସୌକୁମାର୍ଯମଥାନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ କୁକ୍କୁଟେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ।। ୧୪.

ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ କାଉଆମାନେକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି । କୋମଳତା ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ କୁକୁଡ଼ାମାନେକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି ।

ଏଵମେତତ୍ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ପିଣ୍ଡନିର୍ଵପଣାତ୍ ଫଲମ୍। ଆକାଶଂ ଶମଯେଦ୍ଵାପି ସ୍ଥିତୌ ସୁଦକ୍ଷିଣାମୁଖଃ। ପିତୄଣାଂ ସ୍ଥାନମାକାଶଂ ଦକ୍ଷିଣା ଚୈଵ ଦିଗ୍ଭଵେତ୍ ।। ୧୪.

ଏହିପରି ପିଣ୍ଡ ଦାନର ଫଳ ବିସ୍ତାରରେ କହାଯାଇଛି । ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ କିମ୍ବା ଭଲ ଭାବରେ ଦକ୍ଷିଣ ମୁହଁ କରି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ । ପିତୃମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଆକାଶ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ତାଙ୍କର ଦିଗ ।

ଏକଂ ଵିପ୍ରାଃ ପୁନଃ ପ୍ରାହୁଃ ପିଣ୍ଡୋଦ୍ଧରଣମଗ୍ରତଃ। ଅନୁଜ୍ଞାତେ ତୁ ତୈର୍ଵିପ୍ରୈର୍ଵାନମୁଦ୍ଵିଯତାମିତି ।। ୧୪.

ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୁଣି କହିଲେ, ପ୍ରଥମେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ ପରେ, ପିଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇବା ଯୋଗ୍ୟ।

ପୁଷ୍ପାଣାଂ ଚଫଲାନାଂ ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯାଣାମନ୍ନତସ୍ତଥା। ଅଗ୍ରମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ସର୍ଵେଷାଂ ଜୁହୁଯାଜ୍ଜାତଵେଦସି ।। ୧୪.

ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଭୋଜ୍ୟ ଖାଦ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶକୁ ନେଇ, ସେଗୁଡିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜାଟବେଦସ୍‌ଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଭକ୍ଷ୍ଯମନ୍ନଂ ତଥା ପେଯମନୁତ୍ତମଫଲାନି ଚ। ହୁତ୍ଵା ଚାଗ୍ନୌ ତତଃ ପିଣ୍ଡାନ୍ନିର୍ଵପେଦ୍ଦକ୍ଷିଣାମୁଖଃ ।। ୧୪.

ଭୋଜ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ଭାତ, ପାନୀୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଫଳଗୁଡିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରି, ପରେ ପିଣ୍ଡଗୁଡିକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ରଖିବା ଉଚିତ।

ସ୍ନିଗ୍ଧୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯୈଃ ସୁଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ତର୍ପଯେତ ରସୈସ୍ତଥା। ଏକାଗ୍ରଃ ପର୍ଯୁପାସୀତ ପ୍ରଯତଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ସ୍ଥିତଃ। ତତ୍ପରଃ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନଶ୍ଚ କାମାନାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ ।। ୧୪.

ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଭୋଜ୍ୟ, ରସାଳ ପାନୀୟ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏକାଗ୍ର ମନେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ, ହାତ ଯୋଡି ବସି କରିଲେ, ଏମିତି ମଣିଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଅକ୍ଷୁଦ୍ରତ୍ଵଂ କୃତଜ୍ଞତ୍ଵଂ ଦାକ୍ଷିଣ୍ଯଂ ସତ୍କୃତଞ୍ଚ ଯତ୍। ତତୋ ଯଜ୍ଞଞ୍ଚ ଦାନଞ୍ଚ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ପିତାମହାଃ ।। ୧୪.

ଅଳ୍ପମନ୍ତା, କୃତଜ୍ଞତା, ଦାନଶୀଳତା ଓ ସମ୍ମାନ—ଏହି ଗୁଣଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅତଃ ପରଂ ଵିଧିଂ ସୌମ୍ଯଂ ଭୁକ୍ତଵତ୍ସୁ ଦ୍ଵିଜାତିଷୁ। ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଵିଧିନା ତନ୍ମେ ନିଗଦତଃ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୧୪.

ଏବେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭୋଜନ କରି ସାରିବା ପରେ ଯେ ମୃଦୁ ବିଧି ଅଛି, ତାହା କ୍ରମରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ଶୁଣ।

ପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯ ଭୂମିମଥୋଦ୍ଧୃତ୍ଯ ପୂର୍ଵଂ ପିତୃପରାଯଣଃ। ତତୋଽତ୍ର ଵିକିରଂ କୁର୍ଯାତ୍ ଵିଧିଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା ।। ୧୪.

ଭୂମିକୁ ଛିଟି ଶୁଦ୍ଧ କରି, ପ୍ରଥମେ ଉଠାଇ, ପିତୃପ୍ରତି ଭକ୍ତି ସହିତ, ଏଠାରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିକିରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵଧାଂ ଵାଚ୍ଯ ତତୋ ଵିପ୍ରା ଵିଧିଵଦ୍ଭୂରି ଦକ୍ଷିଣାନ୍। ଅନ୍ନଶେଷମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍ । ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରଯତଶ୍ଚୈଵ ଅନୁଗମ୍ଯ ଵିସର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୪.

ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ 'ସ୍ୱଧା' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ଦେବେ। ଶେଷ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଅନୁମତି ନେଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ହାତ ଯୋଡି ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନେଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ସକୃଦଭ୍ଯର୍ଚିତାଃ ପ୍ରୀତା ଭଵନ୍ତି ପିତରୋଽନ୍ଯଯାଃ। ଯୋଗାତ୍ମାନୋ ମହାତ୍ମାନୋ ଵିପାପ୍ମାନୋ ମହୌଜସଃ ।। ୧୫.

ଏକଥର ସମ୍ମାନ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିଲେ, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ଯୋଗୀ, ମହାତ୍ମା, ପାପରହିତ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ପ୍ରେତ୍ଯ ଚ ସ୍ଵର୍ଗଲାଭାଯ କାମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ସୁଵିସ୍ତରମ୍ । ଯେଷାଂ ଚାପ୍ଯନୁଗୃହ୍ଣନ୍ତି ମୋକ୍ଷପ୍ରାପ୍ତିକ୍ରମେଣ ତୁ ।। ୧୫.

ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ଓ ବିପୁଳ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ଯାହାଙ୍କୁ ପିତୃମାନେ କୃପା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରେ ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ ପାଆନ୍ତି।

ତାନି ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ସୌମ୍ଯାଃ ସରାଂସି ସରିତସ୍ତଥା। ତୀର୍ଥାନି ଚୈଵ ପୁଣ୍ଯାନି ଦେଶାଞ୍ଜୈଲାଂସ୍ତଥାଶ୍ରମାନ୍ ।। ୧୫.

ହେ ସୁମନା, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସରୋବର, ନଦୀ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ଦେଶ ଓ ଆଶ୍ରମଗୁଡିକ ବିଷୟରେ କହିବି।

ପୁଣ୍ଯୋ ଯସ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷ୍ଵମରକଣ୍ଟକପର୍ଵତଃ। ପର୍ଵତଃ ପ୍ରଵରଃ ପୁଣ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତଃ ।। ୧୫.

ତିନି ଲୋକରେ ଅମରକଣ୍ଟକ ପାହାଡ଼ ପବିତ୍ର। ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ବସନ୍ତି।

ଯତ୍ର ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନି ଚ। ତପଃ ସୁଦୁଶ୍ଚରଂ ତେପେ ଭଗଵାନଙ୍ଗିରାଃ ପୁରା ।। ୧୫.

ସେଠାରେ, ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଓ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି, ପୂଜ୍ୟ ଅଙ୍ଗିରା ମହାତ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ଯତ୍ର ମୃତ୍ଯୋର୍ଗତିର୍ନାସ୍ତି ତଥୈଵାସୁରରକ୍ଷସାମ୍। ନ ଭଯଂ ଚୈଵ ଵାଽଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯାଵଦ୍ଭୂମିର୍ଧରିଷ୍ଯତି ।। ୧୫.

ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯିବା ପଥ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଭୟ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମି ରହିବ, ସେଠାରେ ନାହିଁ।

ତେଜସା ଯଶସା ଚୈଵ ଭ୍ରାଜତେ ସ ନଗୋତ୍ତମଃ। ଶ୍ରୃଙ୍ଗମାଲ୍ଯଵତୋ ନିତ୍ଯଂ ଵହ୍ନିଃ ସଂଵର୍ତକୋ ଯଥା ।। ୧୫.

ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ ତାର ତେଜ ଓ କୀର୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ତାର ଶିଖରଗୁଡିକ ସଦା ଶୋଭାମାନ, ବିନାଶାଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥାଏ।

ମୃଦଵଶ୍ଚ ସୁଗନ୍ଧାଶ୍ଚ ହେମାଭାଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନାଃ । ଶାନ୍ତାଃ କୁଶା ଇତି ଖ୍ଯାତାଃ ପିବନ୍ଦକ୍ଷିଣନର୍ମଦାମ୍ ।। ୧୫.

ସେଠାର କୁଶ ଘାସ ମୃଦୁ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଓ ଶାନ୍ତ। ଏହି କୁଶ ଦକ୍ଷିଣ ନର୍ମଦା ନଦୀର ଜଳ ପିଏ, ଏହିପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ସ୍ଵର୍ଗସୋପାନଂ ଭଗଵାନଙ୍ଗିରାଃ ପୁରା। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରେ ମହାତେଜାଃ ପ୍ରସ୍ତରାର୍ଥକୁଶୋତ୍ତମାନ୍ ।। ୧୫.

ପୂଜ୍ୟ ଅଙ୍ଗିରା ଏଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ ଦେଖିଥିଲେ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ବଡ଼ ତେଜ ଓ ପ୍ରସ୍ତର ମଞ୍ଚ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ କୁଶ ଦେଖିଥିଲେ।

ତେଷୁ ଦର୍ଭେଷୁ ଯଃ ପିଣ୍ଡାନମରକଣ୍ଟକପର୍ଵତେ। ଦଦ୍ଯାତ୍ସକୃଦପି ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯତ୍ଫଲମ୍ ।। ୧୫.

ସେଇ କୁଶ ଘାସରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅମରକଣ୍ଟକ ପାହାଡ଼ରେ ଏକଥର ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେ, ତାହାର ଫଳ କଣ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।

ତଦ୍ଭଵତ୍ଯକ୍ଷଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପିତୄଣାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍ । ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଂ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତି କ୍ଷେତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ତତ୍ସଦା ।। ୧୫.

ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ, ପିତୃମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନ୍ତି ନାହିଁ।

ତତ୍ର ଜ୍ଵାଲାରସଃ ପୁଣ୍ଯୋ ଦୃଶ୍ଯତେଽଦ୍ଯାପି ସର୍ଵଶଃ। ସଶଲ୍ଯାନାଂ ଚ ସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଵିଶଲ୍ଯକରଣୀ ନଦୀ ।। ୧୫.

ସେଠାରେ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତଠାରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିର ରସ ଦେଖାଯାଏ। ତୀର୍ଥରେ ଥିବା ଏକ ନଦୀ ଅଛି, ଯାହା ତୀର୍ଥରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।