ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ପୁଷ୍ଟିକାମଂ ଚ ନ୍ଯଗ୍ରୋଧଂ ବୁଦ୍ଧିଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଧୃତିଂ ସ୍ମୃତିମ୍। ରକ୍ଷୋଘ୍ନଂ ଚ ଯଶସ୍ଯଂ ଚ କାଶ୍ମର୍ଯ୍ଯଂ ପାତ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ।। ୧୩.

ପୁଷ୍ଟି ଆଶା କରୁଥିବା ପାଇଁ ବଟ ଗଛ ଉପଯୁକ୍ତ। ବୁଦ୍ଧି, ପ୍ରଜ୍ଞା, ଧୃତି ଓ ସ୍ମୃତି ଲାଗି କାଶ୍ମରୀ ପାତ୍ର ରକ୍ଷାକାରୀ, ଖ୍ୟାତି ଦେଉଥିବା ଓ ରାକ୍ଷସ ନାଶକ।

ସୌଭାଗ୍ଯମୁତ୍ତମଂ ଲୋକେ ମଧୁକେ ସମୁଦାହୃତମ୍। ଫଲ୍ଗୁପାତ୍ରେ ଚ କୁର୍ଵାଣଃ ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୧୩.

ଏହି ଜଗତରେ ମଧୁ ଦାନ କରିବାରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୌଭାଗ୍ୟ ମିଳେ । ଫଳଗୁ ପାତ୍ରରେ ଏହା କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ ।

ପରା ଦ୍ଯୁତିରଥୋ କର୍ତ୍ତୁଃ ପ୍ରାକାଶ୍ଯଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ । ବିଲ୍ଵେ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତଥା ମେଧା ନିତ୍ଯମାଯୁଷ୍ଯମେଵ ଚ ।। ୧୩.

ବିଲ୍ବ ପାତ୍ରରେ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, କର୍ତ୍ତା ଅତିଶୟ ତେଜ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପାଇଥାଏ । ସେ ସଦା ଧନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲାଭ କରେ ।

କ୍ଷେତ୍ରାରାମତଡାଗେଷୁ ସର୍ଵସସ୍ଯେଷୁ ଚୈଵ ହି। ଵର୍ଷେଦଜସ୍ରଂ ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵେଣୁପାତ୍ରେଷୁ କୁର୍ଵ୍ଵତଃ ।। ୧୩.

କ୍ଷେତ୍ର, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପୋଖରୀରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଫସଲ ପାଇଁ, ବାଁଶ ପାତ୍ରରେ ଦାନ କରିଥିଲେ ମେଘ ଅବିରତ ବର୍ଷା କରେ ।

ଏତେଷ୍ଵେଵ ସୁପାତ୍ରେଷୁ ଯେ ଚୈଵାଗ୍ରଯଣଂ ଦଦୁଃ। ସକୃଦପ୍ଯତ୍ର ଯଜ୍ଞାନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଫଲମୁଚ୍ଯତେ ।। ୧୩.

ଏହି ଉତ୍ତମ ପାତ୍ରଗୁଡିକରେ ଯେଉଁମାନେ ଆଗର ଭାଗ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକଥର କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାନ୍ତି ।

ପିତୃଭ୍ଯୋ ଯସ୍ତୁ ମାଲ୍ଯାନି ସୁଗନ୍ଧୀନି ଚ ସର୍ଵଶଃ । ସଦା ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତଃ ସ ଵିଭାତି ଦିଵାକରଃ ।। ୧୩.

ଯେଉଁମାନେ ସଦା ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଫୁଲମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ-ଯଶ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକନ୍ତି ।

ଗୁଗ୍ଗୁଲାଦୀଂସ୍ତଥା ଧୂପାନ୍ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି। ସଂଯୁକ୍ତାନ୍ମଧୁସର୍ପିର୍ଭ୍ଯାଂ ସୋଽଶ୍ଵମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍ ।। ୧୩.

ଯେଉଁମାନେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଗୁଗ୍ଗୁଳୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧୂପ, ମଧୁ ଓ ଘୀ ସହିତ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାନ୍ତି ।

ଧୂପଂ ଗନ୍ଧଗୁଣୋପେତଂ କାନ୍ତଂ ପିତୃପରାଯଣମ୍। ଲଭତେ ସ୍ତ୍ରୀଷ୍ଵପତ୍ଯାନି ଇହ ଚାମୁତ୍ର ଚୋଭଯୋଃ। ଦଦ୍ଯାଦେଵ ପିତୃଭ୍ଯସ୍ତୁ ନିତ୍ଯମେଵ ହ୍ଯତନ୍ଦ୍ରିତଃ ।। ୧୩.

ଯେଉଁମାନେ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମନୋହର ଗୁଣ ଥିବା ଧୂପ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରନ୍ତି । ସଦା ସଚେତନ ଭାବେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ ।

ଦୀପଂ ପିତୃଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯତଃ ସଦା ଯସ୍ତୁ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି। ସ ଲୋକେଽପ୍ରତିମଂ ଚକ୍ଷୁଃ ସଦା ଚ ଲଭତେ ଶୂଭମ୍ ।। ୧୩.

ଯେଉଁମାନେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସଦା ଦୀପ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସୁଭ ଲାଭ କରନ୍ତି ।

ତେଜସା ଯଶମା ଚୈଵ କାନ୍ତ୍ଯା ଚୈଵ ବଲେନ ଚ। ଭୁଵି ପ୍ରକାଶୋ ଭଵତି ଭ୍ରାଜତେ ଚ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ। ଅପ୍ସରୋଭିଃ ପରିଵୃତୋ ଵିମାନାଗ୍ରେ ସ ମୋଦତେ ।। ୧୩.

ତେଜ, ଯଶ, ଚାରିତ୍ର୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ପୃଥିବୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚମକେ । ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସେ ଦିବ୍ୟ ଯାନର ଆଗରେ ଆନନ୍ଦ କରେ ।

ଗନ୍ଧାନ୍ପୁଷ୍ପାଣି ଧୂପାଂଶ୍ଚ ଦଦ୍ଯାଦାଜ୍ଯାଦୁତୀଶ୍ଚ ଵୈ। ଫଲମୂଲନମସ୍କାରୈଃ ପିଦୄଣାଂ ପ୍ରଯତଃ ଶୁଚିଃ। ପୂର୍ଵ କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ପଶ୍ଵାତ୍ପୂଜଯେଦନ୍ନସମ୍ପଦା ।। ୧୩.

ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଘୀ ଓ ଧାନ, ଫଳ, କନ୍ଦ ଓ ନମସ୍କାର ସହିତ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ । ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପଶୁମାନେଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ପରେ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ ।

ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ତୁ ସତତଂ ଵାଯୁଭୂତାଃ ପିତାମହାଃ। ଆଵିଶନ୍ତି ଦ୍ଵିଜାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ମାଦେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ ।। ୧୩.

ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ, ପିତୃମାନେ ବାୟୁ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି ସଦା ଆସନ୍ତି । ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି ।

ଵସ୍ତ୍ରୈରନ୍ନୈଃ ପ୍ରଦାନୈସ୍ତୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯପେଯୈସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଗୋଭିରଶ୍ଵୈସ୍ତଥା ଗ୍ରାମୈଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍ ।। ୧୩.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ, ଦାନ, ଭୋଜ୍ୟ ଓ ପାନ, ଗାଁ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ ।

ଭଵନ୍ତି ପିତରଃ ପ୍ରୀତାଃ ପୂଜିତେଷୁ ଦ୍ଵିଜାତିଷୁ। ତସ୍ମାଦନ୍ନେନ ଵିଧିଵତ୍ ପୂଜଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍ ।। ୧୩.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି । ତେଣୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ ।

ସଵ୍ଯୋତ୍ତରାଭ୍ଯାଂ ପାଣିଭ୍ଯାଂ କୁର୍ଯ୍ଯାଦୁଲ୍ଲେଖନଂ ଦ୍ଵିଜଃ। ପ୍ରୋକ୍ଷଣଞ୍ଚ ତଥା କୁର୍ଯାଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ୍ମଣ୍ଯତନ୍ଦ୍ରିତଃ ।। ୧୩.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ପ୍ରଥମ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନ କାମ କରିବା ଉଚିତ । ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉତ୍ସାହ ରଖି ସେ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରିବା ଉଚିତ ।

ଦର୍ଭାନ୍ପିଣ୍ଡାଂସ୍ତଥା ଭକ୍ଷ୍ଯାନ୍ପୁଷ୍ପାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ। ଗନ୍ଧଦାନମଲଙ୍କାରମେକୈକଂ ନିର୍ଵପେଦ୍ଵୁଧଃ ।। ୧୩.

ଦର୍ଭା, ପିଣ୍ଡ, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଜ୍ୟ, ଫୁଲ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଆଳଙ୍କାର ପ୍ରତ୍ୟେକଟିକୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ ।

ପୋଷଯିତ୍ଵା ଜନଂ ସମ୍ଯଗ୍ଵୈଶ୍ଵଃ ସ୍ଯାଦୁତ୍ତରୋ ଦ୍ଵିଜଃ। ଅଭ୍ଯଙ୍ଗ ଦର୍ଭପିଞ୍ଜାଲୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଥାଵିଧି ।। ୧୩.

ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ପୋଷଣ କରିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ତମ ହୁଅନ୍ତି । ତିନି ଗୁଛା ଦର୍ଭା ଦ୍ୱାରା ଅଭ୍ୟଙ୍ଗ କାମ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ ।

ଅପସଵ୍ଯଂ ପିତୃଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦଦ୍ଯାଦନ୍ନମନୁତ୍ତମମ୍। ତମୁଚ୍ଚାର୍ଯ୍ଯାଥ ସର୍ଵେଷାଂ ଵସ୍ତ୍ରାର୍ଥଂ ସୂତ୍ରମେଵ ଚ ।। ୧୩.

ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ବାମ ହାତରେ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ । ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୂତା ଦେବା ଉଚିତ ।

ଖଣ୍ଡନଂ ପୋଷଣଂ ଚୈଵ ତଥୈଵୋଲ୍ଲେଖନଂ ତଥା। ସକୃଦେଵ ହି ଦେଵାନାଂ ପିତୄଣାଂ ତ୍ରିଭିରୁଚ୍ଯତେ ।। ୧୩.

କଟିବା, ପୋଷଣ କରିବା ଓ ଚିହ୍ନ କାମ, ଏହି ଚିହ୍ନ କାମ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଏକଥର, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତିନିଥର କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି ।

ଏକଂ ପଵିତ୍ରଂ ହସ୍ତେନ ପିତୄନ୍ସର୍ଵାନ୍ସକୃତ୍ସକୃତ୍। ଚୈଲମନ୍ତ୍ରେଣ ପିଣ୍ଡେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦର୍ଶନଜଂ ହିତମ୍ ।। ୧୩.

ଏକଟି ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ପ୍ରତିପ୍ରତି ପିଣ୍ଡଗୁଡିକୁ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଦେଇ, ଦର୍ଶନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଉପକୃତି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ସଦା ସର୍ପିସ୍ତିଲୈର୍ଯୁକ୍ତାଂ ସ୍ତ୍ରୀନ୍ ପିଣ୍ଡାନ୍ନିର୍ଵପେଦ୍ଭୁଵି। ଜାନୁଂ କୃତ୍ଵା ତଥା ସଵ୍ଯଂ ଭୂମୌ ପିତୃପରାଯଣଃ ।। ୧୩.

ସେସବୁ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେସବୁ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ସର୍ବଦା ଘିଅ ଓ ତିଳ ମିଶିତ ତିନିଟି ପିଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଯଥାନିୟମ ଡାହା କୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ପିତୄନ୍ ପିତାମହାଂଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହାନ୍। ଆହୂଯ ଚ ପିତୄନ୍ ପ୍ରାଞ୍ଚାନ୍ ପିତୃତୀର୍ଥେନ ଯତ୍ନତଃ। ପିଣ୍ଡାନ୍ପରିକ୍ଷିପେତ୍ସମ୍ଯଗପସଵ୍ଯମତନ୍ଦ୍ରିତଃ ।। ୧୩.

ପୂର୍ବଜ, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ଆହ୍ୱାନ କରି, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମୁହଁ କରି, ପିତୃତୀର୍ଥର ଜଳ ସହିତ ପିଣ୍ଡଗୁଡିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଘେରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅଲସତା ଛାଡି ଦିବା ଉଚିତ।

ଅନ୍ନେନାଦ୍ଭିଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯୈଶ୍ଚୈଵ ପୃଥଗ୍ଵିଧୈଃ। ପୃଥଗ୍ ମାତାମହାନାନ୍ତୁ କେଚିଦିଚ୍ଛନ୍ତି ମାନଵାଃ ।। ୧୩.

ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି, ଫୁଲ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ କେତେକ ଲୋକ ମାତୃପକ୍ଷ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।

ତ୍ରୀନ୍ ପିଣ୍ଡାନାନୁପୂର୍ଵ୍ଵ୍ଯେଣ ସାଙ୍ଗୁଷ୍ଠାନ୍ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଦ୍ଧନାନ୍ । ଜାନ୍ଵନ୍ତରାଭ୍ଯାଂ ଯତ୍ନେନ ପିଣ୍ଡାନ୍ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯଥାକ୍ରମମ୍ ।। ୧୩.

ତିନିଟି ପୋଷକ ପିଣ୍ଡକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ, ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇ ଗୁଡିଠାରେ ରଖି, ଯଥାନିୟମ ଏବଂ ସାବଧାନତା ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ।

ସଵ୍ଯୋତ୍ତରାଭ୍ଯାଂ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ଧର୍ମେ ମନ୍ତ୍ରେ ଚ ପର୍ଯ୍ଯଯଃ। ନମୋ ଵଃ ପିତରଃ ସୂକ୍ଷ୍ମୈଃ ସଦା ହ୍ଯେଵମତନ୍ଦ୍ରିତଃ ।। ୧୩.

ଡାହା ଓ ଉପର ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଧର୍ମ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ, ସଦା ଅଲସତା ଛାଡି, 'ପ୍ରଣାମ ହେ ପ୍ରବଳ ପୂର୍ବଜମାନେ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।

ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯାନ୍ତୁ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଥମଂ ପିଣ୍ଡମୁତ୍ସୃଜେତ୍। ନମୋ ଵଃ ପିତରଃ ସୌମ୍ଯାଃ ପଠନ୍ନିତ୍ଯମତନ୍ଦ୍ରିତଃ ।। ୧୩.

ଡାହା ହାତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମେ ପିଣ୍ଡ ଛାଡିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସଦା 'ପ୍ରଣାମ ହେ ସୋମ୍ୟ ପୂର୍ବଜମାନେ' ବୋଲି ଅଲସତା ଛାଡି ପଠିବା ଉଚିତ।

ସଵ୍ଯୋତ୍ତରାଭ୍ଯାଂ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ଧର୍ମେ ସର୍ଵ୍ଵମତନ୍ଦ୍ରିତଃ। ଉଲୂଖଲସ୍ଯ ଲେଖାଯା ମୁଦପାତ୍ରାଚ୍ଚ ସେଵନମ୍ ।। ୧୩.

ଡାହା ଓ ଉପର ହାତ ଦ୍ୱାରା, ସଦା ଧର୍ମରେ ଲଗି ରହି, ଉଲୁଖଳର ରେଖା ଓ ଜଳପାତ୍ରର ସ୍ଥାନରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।

କ୍ଷୌମସୂତ୍ରଂ ନଵଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛୋଣଂ କାର୍ପାସିକଂ ତଥା। ପତ୍ରୋର୍ଣଂ ପିତୃସୂତ୍ରଞ୍ଚ କୌଶେଯଂ ପରିଵର୍ଜଯେତ୍ ।। ୧୩.

ନୂତନ କ୍ଷୌମ ସୂତ୍ର, ଲାଲ କାପାସିକ ବସ୍ତ୍ର, ପତ୍ର ଓ ଉନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର, ପୂର୍ବଜ ସୂତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କୌଶେୟ ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଵର୍ଜଯେତ୍ତଦ୍ଦଶାଂ ଯଜ୍ଞେ ଯଦପ୍ଯହତଵସ୍ତ୍ରଜାମ୍। ନ ପ୍ରୀଣନ୍ତି ତଥୈତାନି ଦାତୁରାପ୍ଯାଯତୋ ଭଵେତ୍ ।। ୧୩.

ଯଜ୍ଞରେ ଫାଟିଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏପରି ବସ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ବଜମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାତାଙ୍କର ଉନ୍ନତି ହୁଏ ନାହିଁ।