ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ପିତ୍ରାଽପରଞ୍ଜିତାସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଜାସ୍ତେନାନୁରଞ୍ଜିତାଃ । ତତୋ ରାଜେତି ନାମାସ୍ଯ ଅନୁରାଗାଦଜାଯତ

ତାଙ୍କର ପିତା ଯେଉଁ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିନଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଭଲପାଇଲେ; ଏହି ଭଲପାଇବାରୁ ତାଙ୍କୁ 'ରାଜା' ବୋଲି ନାମ ମିଳିଲା ।

ଆପସ୍ତସ୍ତମ୍ଭିରେ ଚାସ୍ଯ ସମୁଦ୍ରମଭିଯାସ୍ଯତଃ । ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଵିଶୀର୍ଯନ୍ତେ ଧ୍ଵଜଭଙ୍ଗଶ୍ଚ ନାଭଵତ୍

ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବାବେଳେ ଜଳ ଅଚଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା; ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଧ୍ୱଜ କେବେ ଭାଙ୍ଗୁନଥିଲା ।

ଅକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯା ପୃଥିଵୀ ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତ୍ଯନ୍ନାନି ଚିନ୍ତଯା । ସର୍ଵକାମଦୁଘା ଗାଵଃ ପୁଟକେ ପୁଟକେ ମଧୁ

ମାଟି ଚାଷ ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ନ ଦେଉଥିଲା, କେବଳ ଚିନ୍ତା କଲେ ଖାଦ୍ୟ ମିଳୁଥିଲା; ଗାଈମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଜିନିଷ ଦେଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାତ୍ରରେ ମଧୁ ଥିଲା ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ଚ ଯଜ୍ଞେ ପୈତାମହେ ଶୁଭେ । ସୂତଃ ସୂତ୍ଯାଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ସୌତ୍ଯେଽହନି ମହାମତିଃ । ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ମହାଯଜ୍ଞେ ଜଜ୍ଞେ ପ୍ରାଜ୍ଞୋଽଥ ମାଗଧଃ

ଏହି ସମୟରେ, ପିତୃମାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ଯଜ୍ଞରେ, ସୂତ ନାମକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସୂତ୍ୟ ଦିନରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେହି ମହାଯଜ୍ଞରେ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ମାଗଧ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ ।

ଐନ୍ଦ୍ରେଣ ହଵିଷା ଚାପି ହଵିଃ ପୃକ୍ତଂ ବୃହସ୍ପତେଃ । ଜୁହାଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ଦେଵେନ ତତଃ ସୂତୋ ଵ୍ଯଜାଯତ

ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ହବିଷ ଏବଂ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ହବିଷ ସହିତ ମିଶାଇ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ; ସେଠାରୁ ସୂତ ଜନ୍ମିଲେ ।

ପ୍ରମାଦସ୍ତତ୍ର ସଞ୍ଜଜ୍ଞେ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଞ୍ଚ କର୍ମସୁ । ଶିଷ୍ଯହଵ୍ଯେନ ଯତ୍ପୃକ୍ତମାଭିଭୂତଂ ଗୁରୋର୍ହଵିଃ । ଅଧରୋତ୍ତରଚାରେଣ ଜଜ୍ଞେ ତଦ୍ଵର୍ଣଵୈକୃତମ୍

ସେଠାରେ ଅବଧାନ ହୀନତା ଓ କର୍ମରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଲା; ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ହବିଷ ଯାହା ମିଶିଗଲା, ଗୁରୁଙ୍କ ହବିଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲା; ଉପର ଓ ତଳ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜାତି ଭିନ୍ନତା ହେଲା ।

ଯଚ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରାତ୍ସମ୍ଭଵଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଂ ହୀନଯୋନିତଃ । ସୂତଃ ପୂର୍ଵେଣ ସାଧର୍ମତୁଲ୍ଯଧର୍ମଃ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତଃ

ଏବଂ ଯାହା କ୍ଷତ୍ରିୟ ପିତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ମାଆଁଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ହୀନ ଯୋନିର ସୂତ, ସେ ପୂର୍ବ ସୂତଙ୍କ ସମାନ ଧର୍ମ ରଖିଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ।

ମଧ୍ଯମୋ ହ୍ଯେଷ ସୂତସ୍ଯ ଧର୍ମଃ କ୍ଷତ୍ରୋପଜୀଵନମ୍ । ରଥନାଗାଶ୍ଚ ଚରିତଂ ଜଘନ୍ଯଞ୍ଚ ଚିକିତ୍ସିତମ୍

ସୂତଙ୍କ ମଧ୍ୟମ ଧର୍ମ ହେଉଛି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ସେବା କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଇବା; ରଥ ଓ ହାତୀ ଚଳାଇବା, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ କାମ ହେଉଛି ଚିକିତ୍ସା କରିବା ।

ପୃଥୋଃ ସ୍ତଵାର୍ଥଂ ତୌ ତତ୍ର ସମାହୂତୌ ସୁରର୍ଷିଭିଃ । ତାଵୂଚୁର୍ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସ୍ତୂଯତାମେଷ ପାର୍ଥିଵଃ । କର୍ମୈତଦନୁରୂପଂ ଵାଂ ପାତ୍ରଂ ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ ଚାପ୍ଯଯମ୍ ॥୨.୧.

ପ୍ରଥୁଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ପାଇଁ ସେଠାରେ ସୂତ ଓ ମାଗଧଙ୍କୁ ଦେବ ଋଷିମାନେ ଡାକିଲେ; ସମସ୍ତ ମୁନି କହିଲେ, 'ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଗୀତ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ।'

୬୨.୧୪୨ ତାଵୂଚତୁସ୍ତଦା ସର୍ଵାଂସ୍ତାନୃଷୀନ୍ସୂତମାଗଧୌ । ଆଵାଂ ଦେଵାନୃଷୀଂଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରୀଣଯାଵଃ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ

ତେବେ ସୂତ ଓ ମାଗଧ ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଛୁ ।'

ନ ଚାସ୍ଯ କର୍ମ ଵୈ ଵିଦ୍ଵୋ ନ ତଥା ଲକ୍ଷଣଂ ଯଶଃ । ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯେନାସ୍ଯ କୁର୍ଯାଵୋ ରାଜ୍ଞସ୍ତେଜସ୍ଵିନୋ ଦ୍ଵିଜାଃ

ଆମେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ, ଲକ୍ଷଣ କିମ୍ବା କୀର୍ତ୍ତି ଜାଣୁନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ତେଜସ୍ବୀ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ରଚନା କରିପାରିବୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ।

ଋଷିଭିସ୍ତୌ ନିଯୁକ୍ତୌ ତୁ ଭଵିଷ୍ଯୈଃ ସ୍ତୂଯତାମିତି । ଦାନଧର୍ମରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵାନ୍ ସ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ଜ୍ଞାନଶୀଲୋ ଵଦାନ୍ଯସ୍ତୁ ସଂଗ୍ରାମେଷ୍ଵପରାଜିତଃ

ଋଷିମାନେ ସେମାନେଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରି କହିଲେ, 'ଭବିଷ୍ୟତରେ ତାଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କର ।' ସେ ସଦା ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦାତା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ।

ଯାନି କର୍ମାଣି କୃତଵାନ୍ ପୃଥୁଶ୍ଚାପି ମହାବଲଃ । ତାନି ଶୀଲେନ ବଦ୍ଧାନି ସ୍ତୁଵଦ୍ଭିଃ ସୂତମାଗଧୈଃ

ମହାବଳୀ ପ୍ରଥୁ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଶୀଳ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା, ସୂତ ଓ ମାଗଧ ଗାନ କରିଲେ ।

ତତଃ ସ୍ତଵାନ୍ତେ ସୁପ୍ରୀତଃ ପୃଥୁଃ ପ୍ରାଦାତ୍ ପ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ । ଅନୂପଦେଶଂ ସୂତାଯ ମଗଧଂ ମାଗଧାଯ ଚ

ତାପରେ, ସ୍ତୁତିର ଶେଷରେ, ପ୍ରଜାଙ୍କର ନାଥ ପୃଥୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସୂତଙ୍କୁ ଅନୂପ ଦେଶ ଏବଂ ମାଗଧଙ୍କୁ ମଗଧ ଦେଇଥିଲେ।

ତଦା ଵୈ ପୃଥିଵୀପାଲାଃ ସ୍ତୂଯନ୍ତେ ସୂତମାଗଧୈଃ । ଆଶୀର୍ଵାଦୈଃ ପ୍ରବୋଧ୍ଯନ୍ତେ ସୂତମାଗଧବନ୍ଦିଭିଃ

ସେ ସମୟରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ସୂତ ଓ ମାଗଧମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇଥିଲେ; ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ବନ୍ଦିମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଜଗାଇଥିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମପ୍ରୀତାଃ ପ୍ରଜା ଊଚୁର୍ମହର୍ଷଯଃ । ଏଷ ଵୋ ଵୃତ୍ତିଦୋ ଵୈନ୍ଯୋ ଭଵନ୍ତ୍ଵିତି ନରାଧିପଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଜାମାନେ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ: 'ଏହି ବେନଙ୍କ ପୁଅ ତୁମମାନଙ୍କର ଜୀବିକା ଦେବେ—ଏହି ନରପତି ତୁମ ରାଜା ହେଉନ୍ତୁ।'

ତତୋ ଵୈନ୍ଯଂ ମହାଭାଗଂ ପ୍ରଜାଃ ସମଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ । ତ୍ଵନ୍ନୋ ଵୃତ୍ତିଂ ଵିଧତ୍ସ୍ଵେତି ମହର୍ଷେର୍ଵଚନାତ୍ତଦା । ସୋଽଭିଦ୍ରୁତଃ ପ୍ରଜାଭିସ୍ତୁ ପ୍ରଜାହିତଚିକୀର୍ଷଯା

ତାପରେ, ମହାର୍ଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଜାମାନେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବେନପୁତ୍ର ପ୍ରଥୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, 'ଆମ ପାଇଁ ଜୀବିକା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିଲେ। ପ୍ରଜାମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଭଲ ଚାହିଁ।

ଧନୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଣାଂଶ୍ଚ ଵସୁଧାମାର୍ଦ୍ଦଯଦ୍ବଲୀ । ଅସ୍ଯାର୍ଦ୍ଦନଭଯ ତ୍ରସ୍ତା ଗୌର୍ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ମହୀ

ପ୍ରଥୁ ବଳବାନ୍ ହୋଇ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି, ପୃଥିବୀକୁ ଚାପିଲେ; ଏହି ଚାପିବା ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଗାଈ ରୂପ ଧରି ପଳାଇଗଲା।

ତାଂ ପୃଥୁର୍ଧନୁରାଦାଯ ଦ୍ରଵନ୍ତୀମନ୍ଵଧାଵତ । ସା ଲୋକାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦୀନ୍ ଗତ୍ଵା ଵୈନ୍ଯଭଯାତ୍ତଦା । ଦଦର୍ଶ ଚାଗ୍ରତୋ ଵୈନ୍ଯଂ କାର୍ମୁକୋଦ୍ଯତଧାରିଣମ୍ ॥୨.୧.

ପ୍ରଥୁ ଧନୁଷ ନେଇ, ପଳାଉଥିବା ପୃଥିବୀ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ; ସେ, ବେନପୁତ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଧନୁଷ ଉଠାଇଥିବା ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିଲେ।

   ୬୨.୧୫୨ ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିର୍ଵିଶିଖୈର୍ବାଣୈର୍ଦୀପ୍ତତେଜସମଚ୍ଯୁତମ୍ । ମହାଯୋଗଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷମମରୈରପି

ତିନି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବାଣ ନେଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ତେଜରେ ଅଚଳ ଓ ମହାଯୋଗୀ, ମହାତ୍ମା, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅଲଭନ୍ତୀ ତଦା ତ୍ରାଣଂ ଵୈନ୍ଯମେଵାନ୍ଵପଦ୍ଯତ । କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟା ଦେଵୀ ପୂଜ୍ଯା ଲୋକୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ ସଦା

ସେ ସମୟରେ, କୌଣସି ରକ୍ଷା ନ ପାଇ, ସେ ପୃଥୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ; ତିନି ଲୋକରେ ସଦା ପୂଜିତ ହୋଇଥିବା ଦେବୀ ହାତ ଯୋଡ଼ି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଲେ।

ଉଵାଚ ଵୈନ୍ଯଂ ନାଧର୍ମଂ ସ୍ତ୍ରୀଵଧେ ପରିପଶ୍ଯସି । କଥଂ ଧାରଯିତା ଚାସି ପ୍ରଜା ରାଜନ୍ ମଯା ଵିନା

ସେ ପୃଥୁଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଅଧର୍ମ ଭାବୁନାହାଁ; ମୋ ଛଡ଼ା କିପରି ପ୍ରଜାମାନେ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବେ, ରାଜା?'

ମଯି ଲୋକାଃ ସ୍ଥିତା ରାଜନ୍ ମଯେଦନ୍ଧାର୍ଯତେ ଜଗତ୍ । ମଦୃତେ ଚ ଵିନଶ୍ଯେଯୁଃ ପ୍ରଜାଃ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ

'ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୋ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି; ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଚାଲିଛି। ମୋ ଛଡ଼ା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ପ୍ରଜାମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବେ।'

ନ ମାମର୍ହସି ଵୈ ହନ୍ତୁଂ ଶ୍ରେଯଶ୍ଚେତ୍ତ୍ଵଂ ଚିକୀର୍ଷସି । ପ୍ରଜାନାଂ ପୃଥିଵୀପାଲ ଶ୍ରୃଣୁ ଚେଦଂ ଵଚୋ ମମ ॥୧୫୫ . ଉପାଯତଃ ସମାରବ୍ଧାଃ ସର୍ଵେ ସିଦ୍ଧନ୍ତ୍ଯୁପକ୍ରମାଃ. ହତ୍ଵାପି ମାଂ ନ ଶକ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାନାଂ ପାଲନେ ନୃପ

'ମୋତେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଭଲ ଚାହୁଛ; ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପାୟରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ ସଫଳ ହୁଏ। ମୋତେ ମାରିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ରାଜା, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।'

ଅନ୍ନଭୂତା ଭଵିଷ୍ଯାମି ଜହି କୋପଂ ମହାଦ୍ଯୁତେ । ଅଵଧ୍ଯାଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପ୍ରାହୁସ୍ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଶତେଷ୍ଵପି । ମତ୍ଵୈଵଂ ପୃଥିଵୀପାଲ ଧର୍ମଂ ନ ତ୍ଯକ୍ତୁମର୍ହସି

'ମୁଁ ଅନ୍ନର ଉତ୍ସ ହେବି; ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତୁମେ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼। ଜଣାଣୀମାନେ ଶତ ଜନ୍ତୁ ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ଅବଧ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏହିପରି ଜାଣି, ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'

ଏଵଂ ବହୁଵିଧଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ମହାମନାଃ । କ୍ରୋଧଂ ନିଗୃହ୍ଯ ଧର୍ମାତ୍ମା ଵସୁଧାମିଦମବ୍ରଵୀତ୍

ଏଭଳି ବହୁ ପ୍ରକାର କଥା ଶୁଣି, ମହାମନା ରାଜା କ୍ରୋଧ ଦମନ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ, ପୃଥିବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଏକସ୍ଯାର୍ଥାଯ ଯୋ ହନ୍ଯାଦାତ୍ମନୋ ଵା ପରସ୍ଯ ଵା । ଏକଂ ପ୍ରାଣଂ ବହୂନ୍ ଵାପି କାମଂ ତସ୍ଯାସ୍ତି ପାତକମ୍

'ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ, ଜଣେ କିମ୍ବା ଅନେକଙ୍କୁ ମାରେ, ସେଠି ସେ ଚାହୁଁଥିବା କି ନାହିଁ, ପାପ ଲାଗେ।'

ଯସ୍ମିଂସ୍ତୁ ନିହତେ ଭଦ୍ରେ ଲଭନ୍ତେ ବହଵଃ ସୁଖମ୍ । ତସ୍ମିନ୍ହତେ ଶୁଭେ ନାସ୍ତି ପାତକଞ୍ଚୋପ ପାତକମ୍ ॥୨.୧.

'କିନ୍ତୁ ଯଦି ଜଣେ ମରିଲେ ଅନେକ ଲୋକ ସୁଖ ପାଆନ୍ତି, ଏପରି ମଙ୍ଗଳମୟ ହତ୍ୟାରେ କୌଣସି ପାପ ନାହିଁ, ପାପର ଛାୟା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।'

୬୨.୧୬୨ ସୋଽହଂ ପ୍ରଜାନିମିତ୍ତଂ ତ୍ଵାଂ ଵଧିଷ୍ଯାମି ଵସୁନ୍ଧରେ । ଯଦି ମେ ଵଚନଂ ନାଦ୍ଯ କରିଷ୍ଯସି ଜଗଦ୍ଧିତମ୍

'ସେହିପାଇଁ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ, ଯଦି ତୁମେ ଆଜି ମୋ କଥା ଶୁଣି ଜଗତର ଭଲ କରିବାକୁ ଚାହୁନାହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି, ହେ ପୃଥିବୀ।'