ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତତ୍ର ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ଦଗ୍ଧାନ୍ଯାଦିତ୍ଯରଶ୍ମିଭିଃ। ବ୍ରହ୍ମାଣମଗ୍ରତଃ କୃତ୍ଵା ସହ ଦେଵର୍ଷିଦାନଵୈଃ। ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୬୧.

ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଦଗ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଦାନବମାନେ ସମେତ ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

ସ ସ୍ରଷ୍ଟା ସର୍ଵଭୂତାନି କଲ୍ପାଦିଷୁ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଇତ୍ଯେଷ ସ୍ଥିତିକାଲୋ ଵୈ ମନୋର୍ଦେଵର୍ଷିଭିଃ ସହ ।। ୬୧.

ସେଇ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ପୁନି ପୁନି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ଏହା ହେଉଛି ମନୁ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ଥିତିର ସମୟ।

ସର୍ଵମନ୍ଵନ୍ତରାଣାଂ ଵୈ ପ୍ରତିସନ୍ଧିଂ ନିବୋଧତ। ଯୁଗାଖ୍ଯା ଯା ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟା ପ୍ରାଗେଵାସ୍ମିନ୍ ମଯା ତଵ ।। ୬୧.

ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରର ସଂଯୋଗ ବୁଝ; ଯୁଗ ଗଣନା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲି।

କୃତତ୍ରେତାଦି ସଂଯୁକ୍ତଂ ଚତୁର୍ଯୁଗମିତି ସ୍ମୃତମ୍। ତଦେକସପ୍ତତିଗୁଣଂ ପରିଵୃତ୍ତଂ ତୁ ସାଧିକମ୍। ମନୋରେକମଧୀକାରଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୬୧.

କୃତ, ତ୍ରେତା ଓ ଅନ୍ୟ ଦିନ ମିଶି ଚାରି ଯୁଗ ଏକ ଚତୁର୍ଯୁଗ ବୋଲି ଅନ୍ତର୍ଗତ; ଏହାକୁ ସତତରି ଏକ ଗୁଣ ଓ ଅଳ୍ପ ଅଧିକ ଯୋଗ କରି, ଏକ ମନୁଙ୍କ ସମୟ ବୋଲି ପ୍ରଭୁ କହିଛନ୍ତି।

ଏଵଂ ମନ୍ଵନ୍ତରାଣାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାମେଵ ଲକ୍ଷଣମ୍। ଅତୀତାନାଗତାନାଂ ଵୈ ଵର୍ତ୍ତମାନେନ କୀର୍ତ୍ତିତମ୍ ।। ୬୧.

ଏଭଳି ଗତ, ଆଗାମୀ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରର ଲକ୍ଷଣ କୁହାଯାଇଛି।

ଇତ୍ଯେଷ କୀର୍ତ୍ତିତଃ ସର୍ଗା ମନୋଃ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵସ୍ଯ ହ। ପ୍ରତି ସନ୍ଧିନ୍ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତସ୍ଯ ଵୈ ଚାପରସ୍ଯ ତୁ ।। ୬୧.

ଏଭଳି ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନୁଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା; ଏବେ ତାଙ୍କ ସଂଯୋଗ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମନୁ ବିଷୟରେ କହିବି।

ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଯଥା ପୂର୍ଵମୃଷିଭିର୍ଦୈଵତୈଃ ସହ। ଅଵଶ୍ଯମ୍ଭାଵିନାର୍ଥେନ ଯଥା ତଦ୍ଵୈ ନିଵର୍ତ୍ତତେ ।। ୬୧.

ପୂର୍ବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଯେପରି ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ଥିଲେ, ସେପରି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଲେ ସେଠାରେ ଶେଷ ହୁଏ।

ଅସ୍ମିନ୍ ମନ୍ଵନ୍ତରେ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯେଶ୍ଵରାସ୍ତୁ ଯେ। ସପ୍ତର୍ଷଯଶ୍ଚ ଦେଵାସ୍ତେ ପିତରୋ ମନଵସ୍ତଥା। ମନ୍ଵନ୍ତରସ୍ଯ କାଲେ ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣେ ସାଧକାସ୍ତଥା ।। ୬୧.

ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ପୂର୍ବରୁ ତିନି ଲୋକର ଇଶ୍ୱର, ସପ୍ତ ଋଷି, ଦେବତା, ପିତୃ ଓ ମନୁମାନେ ଥିଲେ; ମନ୍ବନ୍ତର ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ସେମାନେ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରନ୍ତି।

କ୍ଷୀଣାଧିକାରାଃ ସଂଵୃତ୍ତା ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ପର୍ଯାଯମାତ୍ମନଃ। ମହର୍ଲୋକାଯ ତେ ସର୍ଵେ ଉନ୍ମୁଖା ଦଧିରେ ଗତିମ୍ ।। ୬୧.

ଦାୟିତ୍ୱ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଓ ନିଜ ସମୟ ଶେଷ ହେବାକୁ ବୁଝି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମହର୍ଲୋକକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।

ତତୋ ମନ୍ଵନ୍ତରେ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରକ୍ଷୀଣା ଦେଵତାସ୍ତୁ ତାଃ। ସମ୍ପୂର୍ଣେ ସ୍ଥିତିକାଲେ ତୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯେକଂ କୃତଂ ଯୁଗମ୍ ।। ୬୧.

ତାପରେ, ସେହି ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଦେବତାମାନେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ, ସ୍ଥିତିର ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ ସେମାନେ ଏକ କୃତ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।

ଉତ୍ପଦ୍ଯନ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯାଶ୍ଚ ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରେଶ୍ଵରାଃ। ଦେଵତାଃ ପିତରଶ୍ଚୈଵ ଋଷଯୋ ମନୁରେଵ ଚ ।। ୬୧.

ଏହିପରି ନୂଆ ମନ୍ବନ୍ତର ଇଶ୍ୱର, ଦେବତା, ପିତୃ, ଋଷି ଓ ମନୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତର ଚାଲିଥାଏ।

ମନ୍ଵନ୍ତରେ ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣେ ଯଦ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଵୈ କଲୌ ଯୁଗେ। ସମ୍ପଦ୍ଯତେ କୃତଂ ତେଷୁ କଲିଶିଷ୍ଟେଷୁ ଵୈ ତଦା ।। ୬୧.

ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାପ୍ତ ହେଲେ, କଳିଯୁଗରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେ ସବୁ ପୂର୍ବ ଯୁଗର ଅବସେଷ୍ଟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।

ଯଥା କୃତସ୍ଯ ସନ୍ତାନଃ କଲିପୂର୍ଵଃ ସ୍ମୃତୋ ବୁଧୈଃ। ତଥା ମନ୍ଵନ୍ତରାନ୍ତେଷୁ ଆଦିର୍ମନ୍ଵନ୍ତରସ୍ଯ ଚ ।। ୬୧.

ଯେପରି କୃତଯୁଗର କାର୍ଯ୍ୟର ସନ୍ତାନକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କଳିଯୁଗ ପୂର୍ବର ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି, ସେପରି ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷରେ ନୂତନ ମନ୍ବନ୍ତରର ଆରମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବିତ ହୁଏ।

କ୍ଷୀଣେ ମନ୍ଵନ୍ତରେ ପୂର୍ଵେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଚାପରେ ପୁନଃ। ମୁଖେ କୃତଯୁଗସ୍ଯାଥ ତେଷାଂ ଶିଷ୍ଟାସ୍ତୁ ଯେ ତଦା ।। ୬୧.

ପୂର୍ବ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ନୂଆ ମନ୍ବନ୍ତର ଆରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ, କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଯେଉଁମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ନୂତନ ଯୁଗର ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଭାବେ ଗଣାଯାନ୍ତି।

ସ୍ପ୍ତର୍ଷଯୋ ମନୁଶ୍ଚୈଵ କାଲାଵେକ୍ଷାସ୍ତୁ ଯେ ସ୍ଥିତାଃ। ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷନ୍ତେ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ତପସି ସ୍ଥିତାଃ ।। ୬୧.

ସପ୍ତ ଋଷି, ମନୁ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସମୟକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦେଖି ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନୂତନ ମନ୍ବନ୍ତର ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ମନ୍ଵନ୍ତରଵ୍ଯଵସ୍ଥାର୍ଥଂ ସନ୍ତତ୍ଯର୍ଥଞ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ। ପୂର୍ଵଵତ୍ ସମ୍ପ୍ରଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଵୃଷ୍ଟିସର୍ଜ୍ଜନେ ।। ୬୧.

ମନ୍ବନ୍ତର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ସନ୍ତାନର ନିମିତ୍ତରେ, ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ପୂର୍ବପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଯାନ୍ତି।

ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେଷୁ ସମ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତେଷୁ ଉତ୍ପନ୍ନାସ୍ଵୌଷଧୀଷୁ ଚ। ପ୍ରଜାସୁ ଚ ନିକେତାସୁ ସଂସ୍ଥିତାସୁ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ ।। ୬୧.

ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ ହେଲେ, ଔଷଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ସେପରି ସ୍ଥିତିରେ ଜୀବନ ପୁନଃ ଚାଲିଯାଏ।

ଵାର୍ତ୍ତାଯାନ୍ତୁ ପ୍ରଵୃତ୍ତାଯାଂ ସଦ୍ଧର୍ମେ ଋଷିଭାଵିତେ । ନିରାନନ୍ଦେ ଗତେ ଲୋକେ ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ ।। ୬୧.

ଉପାର୍ଜନ ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ ହେଲେ, ଋଷିମାନେ ସତ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଚାର କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇ ଜଗତ ନିରାନନ୍ଦ ହେଲେ।

ଅଗ୍ରାମନଗରେ ଚୈଵ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଵର୍ଜିତେ। ପୂର୍ଵମନ୍ଵନ୍ତରେ ଶିଷ୍ଟେ ଯେ ଭଵନ୍ତୀହ ଧାର୍ମିକାଃ । ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମନୁଶ୍ଚୈଵ ସନ୍ତାନାର୍ଥଂ ଵ୍ଯଵସ୍ତିତାଃ ।। ୬୧.

ଗ୍ରାମ ଓ ନଗର ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ନାହିଁ, ପୂର୍ବ ମନ୍ବନ୍ତରର ଧାର୍ମିକ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକ, ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ମନୁ ସହିତ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ରହିଯାନ୍ତି।

ପ୍ରଜାର୍ଥଂ ତପତାଂ ତେଷାଂ ତପଃ ପରମଦୁଶ୍ଚରମ୍। ଉତ୍ପଦ୍ଯନ୍ତୀହ ସର୍ଵେଷାଂ ନିଧନେଷ୍ଵିହ ସର୍ଵଶଃ ।। ୬୧.

ପ୍ରଜା ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି କଠିନ ତପ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନାଶର ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ଦେଵାସୁରାଃ ପିତୃଗଣା ମୁନଯୋ ମନଵସ୍ତଥା। ସର୍ପା ଭୂତାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାଃ ।। ୬୧.

ଦେବତା, ଅସୁର, ପିତୃଗଣ, ମୁନି, ମନୁ, ସର୍ପ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସ — ସମସ୍ତେ ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।

ତତସ୍ତେଷାଂ ତୁ ଯେ ଶିଷ୍ଟା ଶିଷ୍ଟାଚାରାନ୍ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ । ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମନୁଶ୍ଚୈଵ ଆଦୌ ମନ୍ଵନ୍ତରସ୍ଯ ହ। ପ୍ରାରମ୍ଭନ୍ତେ ଚ କର୍ମାଣି ମନୁଷ୍ଯା ଦୈଵତୈଃ ସହ ।। ୬୧.

ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ — ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ମନୁ — ନୂତନ ମନ୍ବନ୍ତର ଆରମ୍ଭରେ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି।

ମନ୍ଵନ୍ତରାଦୌ ପ୍ରାଗେଵ ତ୍ରେତାଯୁଗମୁଖେ ତତଃ । ପୂର୍ଵଂ ଦେଵାସ୍ତତସ୍ତେ ଵୈ ସ୍ଥିତେ ଧର୍ମେ ତୁ ସର୍ଵଶଃ ।। ୬୧.

ମନ୍ବନ୍ତର ଆରମ୍ଭରେ ଏବଂ ତାପରେ ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ, ପୂର୍ବ ଦେବତାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରି ରହନ୍ତି।

ଋଷୀଣାଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ଗତ୍ଵାଽଽନୃଣ୍ଯନ୍ତୁ ଵୈ ତତଃ। ପିତୄଣାଂ ପ୍ରଜଯା ଚୈଵ ଦେଵାନାମିଜ୍ଯଯା ତଥା ।। ୬୧.

ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଋଣମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଋଣମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଶତଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଧର୍ମେ ଵର୍ଣାତ୍ମକେ ସ୍ଥିତାଃ। ତ୍ରଯୀଂ ଵାର୍ତ୍ତାଂ ଦଣ୍ଡନୀତିଂ ଧର୍ମାନ୍ ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଂସ୍ତଥା। ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵାଶ୍ରମାଂଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵର୍ଗାଯ ଦଧିରେ ମତୀଃ ।। ୬୧.

ଶହ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ବର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି; ତିନି ପ୍ରକାର ଵେଦ, ଉପାର୍ଜନ, ଦଣ୍ଡନୀତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପନ କରି, ପରେ ସ୍ଵର୍ଗ ପାଇଁ ମନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ପୂର୍ଵଂ ଦେଵେଷୁ ତେଷ୍ଵେଵ ସ୍ଵର୍ଗାଯ ପ୍ରମୁଖେଷୁ ଚ। ପୂର୍ଵଂ ଦେଵାସ୍ତତସ୍ତେ ଵୈ ସ୍ଥିତା ଧର୍ମେଣ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ ।। ୬୧.

ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପୂର୍ବ ଦେବତାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାନ୍ତି।

ମନ୍ଵନ୍ତରେ ପରାଵୃତ୍ତେ ସ୍ଥାନାନ୍ଯୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ। ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସହୋର୍ଧ୍ଵଙ୍ଗଚ୍ଛନ୍ତି ମହର୍ଲୋକମନାମଯମ୍ ।। ୬୧.

ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଶୁଦ୍ଧ ମହର୍ଲୋକକୁ ଚଳିଯାନ୍ତି।

ଵିନିଵୃତ୍ତଵିକାରାସ୍ତେ ମାନସୀଂ ସିଦ୍ଧିମାସ୍ଥିତାଃ। ଅଵେକ୍ଷମାଣା ଵଶିନସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍ ।। ୬୧.

ସମସ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଛାଡ଼ି, ମନସିକ ସିଦ୍ଧିରେ ଅବିଚଳ ରହି, ସେମାନେ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ବିଲୟ ଦେଖିଥାନ୍ତି।

ତତସ୍ତେଷୁ ଵ୍ଯତୀତେଷୁ ସର୍ଵେଷ୍ଵେତେଷୁ ସର୍ଵଦା। ଶୂନ୍ଯେଷୁ ଦେଵସ୍ଥାନେଷୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ତେଷୁ ସର୍ଵଶଃ। ଉପସ୍ଥିତା ଇହୈଵାନ୍ଯେ ଦେଵା ଯେ ସ୍ଵର୍ଗଵାସିନଃ ।। ୬୧.

ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶେଷ ହେଲେ, ତିନି ଲୋକରେ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସ ଖାଲି ହେଇଯିବାବେଳେ, ଅନ୍ୟ ସ୍ଵର୍ଗବାସୀ ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ଆସିପହଞ୍ଚନ୍ତି।