ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଶାକଲ୍ଯେ ଚାପି ନିର୍ଵାଦେ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯସ୍ତମବ୍ରଵୀତ୍ । ପ୍ରଶ୍ରମେକଂ ମମାପି ତ୍ଵଂ ଵଦ ଶାକଲ୍ଯ କାମିକମ୍। ଶାପଃ ପଣୋଽସ୍ଯ ଵାଦସ୍ଯ ଅବ୍ରୁଵନ୍ ମୃତ୍ଯୁମାଵ୍ରଜେତ୍ ।। ୬୦.

ଶାକଳ୍ୟ ବାଦରେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କହିଲେ: ଏବେ ତୁମେ ମୋର ଏକ ଫଳାଶା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଅ। ଏହି ବାଦର ପଣ ହେଉଛି ଶାପ; ମୃତ୍ୟୁ ଆସିପାରେ ।

ଅଥ ସନ୍ନୋଦିତଂ ପ୍ରଶ୍ରଂ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯେନ ଧୀମତା । ଶାକଲ୍ଯସ୍ତମଵିଜ୍ଞାଯ ସଦ୍ଯୋ ମୃତ୍ଯୁମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୬୦.

ତାପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଶାକଳ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ସହସା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ ।

ଏଵଂ ମୃତଃ ସ ଶାକଲ୍ଯଃ ପ୍ରଶ୍ରଵ୍ଯାଖ୍ଯାନପୀଡିତଃ। ଏଵଂ ଵାଦଶ୍ଚ ସୁମହାନାସୀତ୍ତେଷାଂ ଧନାର୍ଥିଭିଃ। ଋଷୀଣାଂ ମୁନିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯସ୍ଯ ଚୈଵ ହି ।। ୬୦.

ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିନଥିବାର ଦୁଃଖରେ ଶାକଳ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । ଏହିପରି ଧନ ଆଶାରେ ଋଷିମାନେ ଓ ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟଙ୍କ ସହ ବଡ଼ ବାଦ ହେଲା ।

ସର୍ଵୈଃ ପୃଷ୍ଟାଂସ୍ତୁ ସମ୍ପ୍ରଶ୍ରାନ୍ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ। ଵ୍ଯାଖ୍ଯାଯ ଵୈ ମୁନେ ତେଷାଂ ପ୍ରଶ୍ରସାରଂ ମହାଗତିଃ ।। ୬୦.

ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ଓ ସହସ୍ରଶଃ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା; ମୁନି ତାହାର ସାର ଉତ୍ତର ଦେଇ, ପ୍ରଶ୍ନର ମହାତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ।

ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯୋ ଧନଂ ଗୃହ୍ଯ ଯଶୋ ଵିଖ୍ଯାପ୍ଯ ଚାତ୍ମନଃ। ଜଗାମ ଵୈ ଗୃହଂ ସ୍ଵସ୍ଥଃ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ଵଶୀ ।। ୬୦.

ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଧନ ନେଇ, ନିଜର କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରି, ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କ ସହ ସ୍ୱସ୍ଥ ଭାବେ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।

ଦେଵମିତ୍ରସ୍ତୁ ଶାକଲ୍ଯୋ ମହାତ୍ମା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ଚକାର ସଂହିତାଃ ପଞ୍ଚବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ପଦଵିତ୍ତମଃ ।। ୬୦.

ଦେବମିତ୍ର ଶାକଳ୍ୟ, ମହାତ୍ମା ଓ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପଞ୍ଚଟି ସଂହିତା ରଚନା କଲେ; ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ ।

ତଚ୍ଛିଷ୍ଯା ଅଭଵନ୍ ପଞ୍ଚ ମୁଦ୍ଘଲୋ ଗୋଲକସ୍ତଥା। ଖାଲୀଯଶ୍ଚ ତଥା ମତ୍ସ୍ଵଃ ଶୈଶିରେଯସ୍ତୁ ପଞ୍ଚମଃ ।। ୬୦.

ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ: ମୁଦ୍ଘଲ, ଗୋଳକ, ଖାଳୀୟ, ମତ୍ସ୍ୱ ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଶୈଶିରେୟ ।

ପ୍ରୋଵାଚ ସଂହିତାସ୍ତିସ୍ରଃ ଶାକପୂର୍ଣରଥୀତରଃ। ନିରୁକ୍ତଞ୍ଚ ପୁନଶ୍ଚକ୍ରେ ଚତୁର୍ଥଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ ।। ୬୦.

ଶାକପୂର୍ଣ୍ଣରଥୀତର ତିନିଟି ସଂହିତା ରଚନା କଲେ, ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ଭାବରେ ନିରୁକ୍ତ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କଲେ, ହେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।

ତସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯାସ୍ତୁ ଚତ୍ଵାରଃ କେତଵୋ ଦାଲକିସ୍ତଥା। ଧର୍ମଶର୍ମା ଦେଵଶର୍ମା ସର୍ଵେ ଵ୍ରତଧରା ଦ୍ଵିଜାଃ ।। ୬୦.

ତାଙ୍କର ଚାରି ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ: କେତବ, ଦାଳକି, ଧର୍ମଶର୍ମା, ଦେବଶର୍ମା; ସମସ୍ତେ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।

ଶାକଲ୍ଯେ ତୁ ମୃତେ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନାସ୍ତେ ବଭୂଵିରେ। ତଦା ଚିନ୍ତାଂ ପରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗତାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽନ୍ତିକମ୍ ।। ୬୦.

ଶାକଲ୍ୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନକାରୀ ହେଲେ। ତାପରେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ତାନ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚେତସା ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରେଷିତଃ ପଵନଃପୁରେ। ତତ୍ର ଗଚ୍ଛତ ଯୂଯଂ ଵଃସଦ୍ଯଃ ପାପଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି ।। ୬୦.

ବ୍ରହ୍ମା ମନରେ ଜାଣି, ସେମାନେଠାରୁ ପବନନଗରକୁ ଯିବାକୁ ପଠାଇଲେ। 'ସେଠାକୁ ଯାଅ, ତୁମର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେବ।'

ଦ୍ଵାଦଶାର୍କଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯା ତଥା ଵୈ ଵାଲୁକେଶ୍ଵରମ୍ । ଏକାଦଶ ତଥା ରୁଦ୍ରାନ୍ ଵାଯୁପୁତ୍ରଂ ଵିଶେଷତଃ। କୁଣ୍ଡେ ଚତୁଷ୍ଟଯେ ସ୍ନାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ତରିଷ୍ଯଥ ।। ୬୦.

ବାରଟି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଓ ଭଳି ବାଲୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଏଗାରଟି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ବିଶେଷ କରି ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ସହିତ, ଚାରିଟି କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନର ପାପ ଦୂର ହେବ।

ସର୍ଵେ ଶୀଘ୍ରତରା ଭୂତ୍ଵା ତତ୍ପୁରଂ ସମୁପାଗତାଃ। ସ୍ନାନଂ କୃତଂ ଵିଧାନେନ ଦେଵାନାଂ ଦର୍ଶନଂ କୃତମ୍ ।। ୬୦.

ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ସେହି ପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ।

ଉତ୍ତରେଶ୍ଵରଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଵାଡଵାନାଂ ପ୍ରସାଦତଃ। ସର୍ଵେ ପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ଗତାସ୍ତେ ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍ ।। ୬୦.

ଉତ୍ତରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବାଡ଼ବାମାନଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲେ।

ତଦା ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଜାତଂ ପାତକନାଶନମ୍। ଵାଯୋଃ ପୁରଂ ପଵିତ୍ରଞ୍ଚ ଵାଯୁନା ନିର୍ମିତଂ ପୁରା ।। ୬୦.

ସେହି ସମୟରୁ, ସେହି ତୀର୍ଥ ପାପ ନାଶକ ହେଲା। ବାୟୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ବାୟୁନଗର ହେଉଛି।

ଅଞ୍ଜନାଗର୍ଭସମ୍ଭୂତହନୁମାନ୍ପଵନାତ୍ମଜଃ। ଯଦା ଜାତୋ ମହାଦେଵୋହନୁମାନ୍ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ। ତଦେଵଂ ନିର୍ମିତଂ ତୀର୍ଥଂ ଵାଯୁନା ବ୍ରହ୍ମଯୋନିନା ।। ୬୦.

ଅଞ୍ଜନାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ଯେତେବେଳେ ଜନ୍ମିଲେ, ସତ୍ୟବୀର ମହାଦେବ ହନୁମାନ, ସେହିପରି ବ୍ରହ୍ମାର ମୂଳ ବାୟୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତୀର୍ଥ ନିର୍ମିତ ହେଲା।

ଊର୍ଵ୍ଯାଂ ଜାତାସ୍ତୁ ଯେ ଶୂଦ୍ରା ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ନିଵେଦିତାଃ। ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ କରସ୍ତେଷୁ କୃତୋ ମହାନ୍ ।। ୬୦.

ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଯେଉଁ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଜୀବିକା ଓ ବ୍ରହ୍ମୟଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ହାତି ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।

ଅନେନ ଵିଧିନା ଜାତଂ ଵିପ୍ରାଣାଂ ଶାସନଂ ମହତ୍ । ଗୋଘ୍ନୋ ଵାପି କୃତଘ୍ନୋ ଵା ସୁରାପୀ ଗୁରୂତଲ୍ପଗଃ। ଵାଡାଦିତ୍ଯଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ।। ୬୦.

ଏହି ପ୍ରକାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା। ଯେ କୌଣସି ଗୋହତ୍ୟା କରେ, ମଣିଷ ହତ୍ୟା କରେ, ମଦ୍ୟପାନ କରେ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନସ୍ଥଳକୁ ଯାଏ—ସେମାନେ ବାଡ଼ାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।

ଭାରଦ୍ଵାଜୋ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯୋ ଗାଲକିଃ ସାଲକିସ୍ତଥା। ଧୀମାନ୍ ଶତବଲାକଶ୍ଚ ନୈଗମଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ ।। ୬୧.

ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ଗାଳକି, ସାଳକି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଶତବଳାକ ଓ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ନୈଗମ।

ବାଷ୍କଲିଶ୍ଚ ଭରଦ୍ଵାଜସ୍ତିସ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସଂହିତାଃ। ରଥୀତରୋ ନିରୁକ୍ତଞ୍ଚ ପୁନଶ୍ଚକ୍ରେ ଚତୁର୍ଥକମ୍ ।। ୬୧.

ବାଷ୍କଲି ଓ ଭାରଦ୍ୱାଜ ତିନୋଟି ସଂହିତା କହିଥିଲେ। ରଥୀତର ନିରୁକ୍ତ ରଚିଲେ ଓ ପୁନି ଚତୁର୍ଥ ସଂହିତା ତିଆରି କଲେ।

ତ୍ରଯସ୍ତସ୍ଯାଭଵଞ୍ଛିଷ୍ଯା ମହାତ୍ମାନୋ ଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ। ଧୀମାନ୍ନନ୍ଦାଯନୀଯଶ୍ଚ ପନ୍ନଗାରିଶ୍ଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍। ତୃତୀଯଶ୍ଚାର୍ଯଵସ୍ତେ ଚ ତପସା ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ ।। ୬୧.

ତାଙ୍କର ତିନି ଜଣ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ, ମହାତ୍ମା ଓ ଗୁଣବାନ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ନନ୍ଦାୟନୀୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପନ୍ନଗାରି ଓ ତୃତୀୟ ଆର୍ୟବସ୍ତ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।

ଵୀତରାଗା ମହାତେଜାଃ ସଂହିତାଜ୍ଞାନପାରଗାଃ। ଇତ୍ଯେତେ ବହ୍ଵୃଚାଃ ପ୍ରୋକ୍ତାଃ ସଂହିତା ଯୈଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତିତାଃ ।। ୬୧.

ଏମାନେ ରାଗରହିତ, ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ସଂହିତା ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏହି ବହ୍ୱୃଚମାନେ ସଂହିତା ପ୍ରଚଳିତ କରିଥିଲେ।

ଵୈଶମ୍ପାଯନଗୋତ୍ରୋଽସୌ ଯଜୁର୍ଵେଦଂ ଵ୍ଯକଲ୍ପଯତ୍। ଷଡଶୀତିଶ୍ଚ ତସ୍ଯାପି ସଂହିତାନାଂ ଵିକଲ୍ପକାଃ ।। ୬୧.

ବୈଶମ୍ପାୟନ ଗୋତ୍ରୀୟ, ସେ ଯଜୁର୍ବେଦକୁ ବିଭାଜନ କଲେ। ତାଙ୍କର ସଂହିତା ଏଠିରେ ଛଅଠିଆଶି ଜଣ ବିଭାଜକ ଥିଲେ।

ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୌ ତାଶ୍ଚ ଜଗୃହୁସ୍ତେ ଵିଧାନତଃ। ଏକସ୍ତତ୍ର ପରିତ୍ଯକ୍ତୋ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯୋ ମହାତପାଃ। ଷଡଶୀତିଶ୍ଚ ତସ୍ଯାପି ସଂହିତାନାଂ ଵିକଲ୍ପକାଃ ।। ୬୧.

ସେ ଏହି ସଂହିତାମାନେ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ଦେଲେ, ଏମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏଠିରେ ଏକ ଅଲଗା ରହିଗଲେ, ସେହେଉଛନ୍ତି ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ମହାତପସ୍ବୀ। ତାଙ୍କ ସଂହିତାରେ ମଧ୍ୟ ଛଅଠିଆଶି ଜଣ ବିଭାଜକ ଥିଲେ।

ସର୍ଵେଷାମେଵ ତେଷାଂ ଵୈ ତ୍ରିଧା ଭେଦାଃ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତାଃ। ତ୍ରିଧା ଭେଦାସ୍ତୁ ତେ ପ୍ରୋକ୍ତା ଭେଦେଽସ୍ମିନ୍ନଵମେ ଶୁଭେ ।। ୬୧.

ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିପ୍ରକାର ଭେଦ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଏହି ନବମ ଶୁଭ ଭେଦରେ ଏହି ତିନିପ୍ରକାର ଭେଦ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।

ଉଦୀଚ୍ଯା ମଧ୍ଯଦେଶାଶ୍ଚ ପ୍ରାଚ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ପୃଥଗ୍ଵିଧାଃ। ଶ୍ଯାମାଯନିରୁଦୀଚ୍ଯାନାଂ ପ୍ରଧାନଃ ସମ୍ବଭୂଵ ହ ।। ୬୧.

ଉତ୍ତର, ମଧ୍ୟ ଓ ପୂର୍ବ—ଏମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଶ୍ୟାମାୟନି ପ୍ରଧାନ ହେଲେ।

ମଧ୍ଯ ଦେଶପ୍ରତିଷ୍ଠାନାମାରୁଣିଃ ପ୍ରଥମଃ ସ୍ତୁତଃ। ଆଲମ୍ବିରାଦିଃ ପ୍ରାଚ୍ଯାନାନ୍ତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଦଯସ୍ତୁ ତେ ।। ୬୧.

ମଧ୍ୟଦେଶରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆରୁଣି ପ୍ରଥମ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ। ପୂର୍ବଦିଗରେ ଆଲମ୍ବିର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମୋଟେ ତେରଜଣ, ପ୍ରଧାନ ହେଲେ।

ଇତ୍ଯେତେ ଚରକାଃ ପ୍ରୋକ୍ତାଃ ସଂହିତାଵାଦିନୋ ଦ୍ଵିଜାଃ। ଋଷଯ ସ୍ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୂତଂ ଜିଜ୍ଞାସଵୋଽବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୬୧.

ଏହିପରି ଏହି ଚରକମାନେ, ସଂହିତାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛନ୍ତି। ଋଷିମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଉତ୍ସୁକତା ସହିତ ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

ଚରକାଧ୍ଵର୍ଯଵଃ କେନ କାରଣଂ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ। କିଞ୍ଚୀର୍ଣଂ କସ୍ଯ ହେତୋଶ୍ଚ ଵାଚକତ୍ଵଞ୍ଚ ଭେଜିରେ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରାହ ତେଷାଂ ସ ଚରକତ୍ଵମଭୂଦ୍ଯଥା ।। ୬୧.

ଚରକମାନେ କିଏଁ ଭାବେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ହେଲେ, ଏହାର ସଠିକ୍ କାରଣ କହ। କିଏ କଣ କରିଥିଲେ, କାହିଁକି ଏହି ନାମ ମିଳିଲା? ଏଭଳି ପଚାରାଯିବା ପରେ, ସୂତ ତାଙ୍କୁ ଏହି ନାମ କିପରି ହେଲା, ସେଥିରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।