ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ସଂରୋଧାଦାଯୁଷଶ୍ଚୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଦ୍ଵାପରେଷୁ ଚ । ଵେଦଵ୍ଯାସୈଶ୍ଚତୁର୍ଧା ତୁ ଵ୍ଯସ୍ଯତେ ଦ୍ଵାପରାଦିଷୁ ।। ୫୮.

ଆୟୁର ହ୍ରାସ ହେବାରୁ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଏହି ଦେଖାଯାଏ; ବେଦବ୍ୟାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଦକୁ ଚାରି ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟାଯାଇଛି।

ଋଷିପୁତ୍ରୈଃ ପୁନର୍ଵେଦା ଭିଦ୍ଯନ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟିଵିଭ୍ରମୈଃ। ମନ୍ତ୍ରବ୍ରାହ୍ମଣଵିନ୍ଯାସୈଃ ସ୍ଵରଵର୍ଣଵିପର୍ଯଯୈଃ ।। ୫୮.

ଋଷିମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଦୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ବେଦକୁ ପୁନିଥରେ ଭାଗ କରିଦେଇଛନ୍ତି; ମନ୍ତ୍ର ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଠନରେ, ସ୍ୱର ଓ ଅକ୍ଷରରେ ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ହୋଇଛି।

ସଂହିତା ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମ୍ନାଂ ସଂହନ୍ଯନ୍ତେ ଶ୍ରୁତର୍ଷିଭିଃ। ସାମାନ୍ଯାଦ୍ଵୈକୃତାଚ୍ଚୈଵ ଦୃଷ୍ଟିଭିନ୍ନୈଃ ଵ୍କଚିତ୍ଵ୍କଚିତ୍ ।। ୫୮.

ଋକ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ସାମବେଦର ସଂହିତାଗୁଡ଼ିକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ସଂଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି; ସାଧାରଣ ଓ ବିଶେଷ ଭିନ୍ନତା, ଏବଂ ଭିନ୍ନ ମତ ଦ୍ୱାରା କେବେ କେବେ ଏହିମାନେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ।

ବ୍ରାହ୍ମଣଂ କଲ୍ପସୂତ୍ରାଣି ମନ୍ତ୍ରପ୍ରଵଚନାନି ଚ। ଅନ୍ଯେ ତୁ ପ୍ରହିତାସ୍ତୀର୍ଥୈଃ କେଚିତ୍ତାନ୍ ପ୍ରତ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ।। ୫୮.

ବ୍ରାହ୍ମଣ, କଳ୍ପସୂତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା—ଏହିମାନେ କିଛି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଆଉ କିଛି ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଳିତ ହୁଏ।

ଦ୍ଵାପରେଷୁ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ଭିନ୍ନଵୃତ୍ତାଶ୍ରମା ଦ୍ଵିଜାଃ। ଏକମାଧ୍ଵର୍ଯଵଂ ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଦ୍ଵୈଧଂ ପୁନସ୍ତତଃ ।। ୫୮.

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭିନ୍ନ ଆଚରଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ପୂର୍ବରୁ ଏକଟି ଆଧ୍ୱର୍ୟୁ ପରମ୍ପରା ଥିଲା, ପରେ ଏହା ଦୁଇଟି ହୋଇଗଲା।

ସାମାନ୍ଯଵିପରୀତାର୍ଥୈଃ କୃତଂ ଶାସ୍ତ୍ରକୁଲନ୍ତ୍ଵିଦମ୍। ଆଧ୍ଵର୍ଯଵସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ତାଵୈର୍ବହୁଧା ଵ୍ଯାକୁଲଂ କୃତମ୍ ।। ୫୮.

ସାଧାରଣ ଓ ବିପରୀତ ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବହୁ ପ୍ରକାର ଶାସ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଆଧ୍ୱର୍ୟୁମାନଙ୍କ ଭିନ୍ନ ମତ ଦ୍ୱାରା ଏହା ବହୁ ଭାଗ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।

ତଥୈଵାଥର୍ଵଋକ୍ସାମ୍ନାଂ ଵିକଲ୍ପୈଶ୍ଚାପ୍ଯସଂକ୍ଷଯୈଃ। ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଦ୍ଵାପରେ ଭିନ୍ନେ କ୍ରିଯତେ ଭିନ୍ନଦର୍ଶନୈଃ ।। ୫୮.

ଏଭଳି ଅଥର୍ବ, ଋକ୍ ଓ ସାମବେଦ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନତା ଓ ଅନ୍ତହୀନ ବିଭାଜନ ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଭିନ୍ନ ମତ ଦ୍ୱାରା ବିକଳ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ତୈଷାଂ ଭେଦାଃ ପ୍ରଭେଦାଶ୍ଚ ଵିକଲ୍ପୈଶ୍ଚାପ୍ଯସଂକ୍ଷଯାଃ । ଦ୍ଵାପରେ ସମ୍ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ପୁନଃ କଲୌ ।। ୫୮.

ସେମାନଙ୍କର ବିଭାଜନ, ପୁନର୍ବିଭାଜନ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗରେ ପୁନି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ତେଷାଂ ଵିପର୍ଯଯାଶ୍ଚୈଵ ଭଵନ୍ତି ଦ୍ଵାପରେ ପୁନଃ। ଅଵୃଷ୍ଟିର୍ମରଣଞ୍ଚୈଵ ତଥୈଵ ଵ୍ଯାଧ୍ଯୁପଦ୍ଵଵାଃ ।। ୫୮.

ସେମାନଙ୍କର ବିପରୀତ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ପୁନି ଦେଖାଯାଏ: ବର୍ଷା ନହେବା, ମୃତ୍ୟୁ, ରୋଗ ଓ ବିପଦ ଆସିଥାଏ।

ଵାଙ୍ମନଃକର୍ମଜୈର୍ଦୁଃଖୈର୍ନିର୍ଵେଦୋ ଜାଯତେ ପୁନଃ । ନିର୍ଵେଦାଜ୍ଜାଯତେ ତେଷାଂ ଦୁଃଖମୋକ୍ଷ ଵିଚାରଣା ।। ୫୮.

ବାକ୍, ମନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଉପଜିଥିବା ଦୁଃଖରୁ ପୁନି ବିରକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ସେହି ବିରକ୍ତିରୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଉପରେ ଚିନ୍ତା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ଵିଚାରାଣାଚ୍ଚ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଵୈରାଗ୍ଯାଦ୍ଦୋପଦର୍ଶନମ୍। ଦୋଷାଣାଂ ଦର୍ଶନାଚ୍ଚୈଵ ଦ୍ଵାପରେ ଜ୍ଞାନସମ୍ଭଵଃ ।। ୫୮.

ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ବିରାଗ ଆସେ; ବିରାଗ ଦ୍ୱାରା ଦୋଷ ଦେଖାଯାଏ; ଦୋଷ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ତେଷାଞ୍ଚ ମାନିନାଂ ପୂର୍ଵମାଦ୍ଯେ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵେଽନ୍ତରେ। ଉତ୍ପଦ୍ଯନ୍ତେ ହି ଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଦ୍ଵାପରେ ପରିପନ୍ଥିନଃ ।। ୫୮.

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅହଂକାରୀ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଶାସ୍ତ୍ରର ବିରୋଧୀ ଉପଜନ୍ତି।

ଆଯୁର୍ଵେଦଵିକଲ୍ପାଶ୍ଚ ଅଙ୍ଗାନାଂ ଜ୍ଯୌତିଷସ୍ଯ ଚ। ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରଵିକଲ୍ପଶ୍ଚ ହେତୁଶାସ୍ତ୍ରଵିକଲ୍ପନମ୍ ।। ୫୮.

ଆୟୁର୍ବେଦ, ଜ୍ୟୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଂଶ, ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତର୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ବିଭିନ୍ନ ଶାଖା ଦେଖାଯାଏ।

ସ୍ମୃତିଶାସ୍ତ୍ରପ୍ରଭେଦାଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ଥାନାନି ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍। ଦ୍ଵାପରେଷ୍ଵଭିଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ମତିଭେଦାସ୍ତଥା ନୃଣାମ୍ ।। ୫୮.

ସ୍ମୃତି ଶାସ୍ତ୍ରର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭେଦ ଓ ଅଲଗା ଅଲଗା ପଠ ଦେଖାଯାଏ; ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମତଭେଦ ଉପଜେ।

ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା କୃଚ୍ଛ୍ରା ଦ୍ଵାର୍ତ୍ତା ପ୍ରସିଦ୍ଧ୍ଯତି। ଦ୍ଵାପରେ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ କାଯକ୍ଲେଶପୁରସ୍କୃତା ।। ୫୮.

ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଅତି କଷ୍ଟରେ ମିଳେ; ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଶରୀର ଦୁଃଖ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ହୋଇଯାଏ।

ଲୋଭେଽଧୃତିର୍ଵଣିଗ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତତ୍ତ୍ଵାନାମଵିନିଶ୍ଚଯଃ। ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରପ୍ରଣଯନଂ ଧର୍ମାଣାଂ ସଙ୍କରସ୍ତଥା ।। ୫୮.

ଲୋଭ, ଅସ୍ଥିରତା, ବ୍ୟବସାୟ ଝଗଡା ଓ ତତ୍ତ୍ୱର ଅନିଶ୍ଚିତତା ଦ୍ୱାରା ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରର ନୂଆ ରଚନା ଓ ଧର୍ମର ମିଶ୍ରଣ ହୁଏ।

ଦ୍ଵାପରେଷୁ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ରୋଗୋ ଲୋଭୋ ଵଧସ୍ତଥା। ଵର୍ଣାଶ୍ରମପରିଧ୍ଵଂସାଃ କାମଦ୍ଵେଷୌ ତଥୈଵ ଚ ।। ୫୮.

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ରୋଗ, ଲୋଭ ଓ ହତ୍ୟା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ; ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ସୀମା ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଦ୍ୱେଷ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।

ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ପରମାଯୁସ୍ତୁଥା ନୃଣାମ୍। ନିଃଶେପେ ଦ୍ଵାପରେ ତସ୍ମିନ୍ ତସ୍ଯ ସନ୍ଧ୍ଯା ତୁ ପାଦତଃ ।। ୫୮.

ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେଟି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆୟୁଷ୍ୟ ହୁଏ; ଦ୍ୱାପର ଶେଷରେ ତାହାର ସନ୍ଧ୍ୟା ଏକ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ପ୍ରତିଷ୍ଠତେ ଗୁଣୈର୍ହୀନୋ ଧର୍ମୋଽସୌ ଦ୍ଵାପରସ୍ଯ ତୁ । ତଥୈଵ ସନ୍ଧ୍ଯାପାଦେନ ଅଂଶସ୍ତସ୍ଯାଵତିଷ୍ଠତେ ।। ୫୮.

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ତାହାର ଗୁଣରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଯାଏ; ସେଇପରି ସନ୍ଧ୍ୟାର ଏକ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ତାହାର କିଛି ଅଂଶ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେ।

ଦ୍ଵାପରସ୍ଯ ଚ ଵର୍ଷେ ଯା ତିଷ୍ଯସ୍ଯ ତୁ ନିବୋଧତ। ଦ୍ଵାପରସ୍ଯାଂଶଶେଷେ ତୁ ପ୍ରତିପତ୍ତିଃ କଲେରତଃ ।। ୫୮.

ଦ୍ୱାପରର ତିଷ୍ୟ ବର୍ଷ ବିଷୟରେ ଶୁଣ; ଦ୍ୱାପରର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶରେ କଳିର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ହିଂସାସୂଯାନୃତଂ ମାଯା ଵଧଶ୍ଚୈଵ ତପସ୍ଵିନାମ୍। ଏତେ ସ୍ଵଭାଵାସ୍ତିଷ୍ଯସ୍ଯ ସାଧଯନ୍ତି ଚ ଵୈ ପ୍ରଜାଃ ।। ୫୮.

ହିଂସା, ଇର୍ଷ୍ୟା, ମିଥ୍ୟା, ମାୟା ଓ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ ମାରିବା—ଏହି ସବୁ ତିଷ୍ୟର ସ୍ୱଭାବ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି।

ଏଷ ଧର୍ମଃ କୃତଃ କୃତ୍ସ୍ନୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ ପରିହୀଯତେ। ମନସା କର୍ମଣା ସ୍ତୁତ୍ଯା ଵାର୍ତ୍ତା ସିଦ୍ଧ୍ଯତି ଵା ନ ଵା ।। ୫୮.

ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ କ୍ଷୟ ପାଉଛି; ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ସଫଳ ହେବ କି ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ।

କଲୌ ପ୍ରମାରକୋ ରୋଗଃ ସତତଂ କ୍ଷୁଦ୍ଭଯାନି ଵୈ। ଅନାଵୃଷ୍ଟିଭଯଂ ଘୋରଂ ଦର୍ଶନଞ୍ଚ ଵିପର୍ଯଯମ୍ ।। ୫୮.

କଳି ଯୁଗରେ ନାଶକ ରୋଗ ବ୍ୟାପି ରହେ, ଏବଂ ସଦା ଭୁଖ ଓ ଭୟ ଥାଏ; ଭୟଙ୍କର ଅନାବୃଷ୍ଟି ଭୟ ଓ ବିପରୀତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।

ନ ପ୍ରମାଣଂ ସ୍ମୃତେରସ୍ତି ତିଷ୍ଯେ ଲୋକେ ଯୁଗେ ଯୁଗେ। ଗର୍ଭସ୍ଥୋ ମ୍ରିଯତେ କଶ୍ଚିଦ୍ଯୌଵନସ୍ଥସ୍ତଥାପରଃ । ସ୍ଥାଵିରେ ମଧ୍ଯକୌମାରେ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଵୈ କଲୌ ପ୍ରଜାଃ ।। ୫୮.

ତିଷ୍ୟ ଯୁଗରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ସ୍ମୃତିର କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ; କେହି ଗର୍ଭରେ, କେହି ଯୌବନରେ ମରନ୍ତି, ଏବଂ କଳି ଯୁଗରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମଧ୍ୟବୟସ୍କ କିମ୍ବା ଶିଶୁବୟସରେ ଲୋକମାନେ ମରନ୍ତି।

ଅଧାର୍ମିକାସ୍ତ୍ଵନାଚାରାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୋପାଲ୍ପତେଜସଃ। ଅନୃତବ୍ରୁଵଶ୍ଚ ସତତଂ ତିଷ୍ଯେ ଜାଯନ୍ତି ଵୈ ପ୍ରଜାଃ ।। ୫୮.

ଅଧର୍ମିକ, ଅଶିଷ୍ଟ, ତିବ୍ର କ୍ରୋଧୀ ଓ କମ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସଦା ମିଥ୍ୟା କହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତିଷ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।

ଦୁରିଷ୍ଟୈର୍ଦୁରଧୀତୈଶ୍ଚ ଦୁରାଚାରୈର୍ଦୁରାଗମୈଃ। ଵିପ୍ରାଣାଂ କର୍ମଦୋଷୈସ୍ତୈଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଜାଯତେ ଭଯମ୍ ।। ୫୮.

ଦୁଷ୍ଟ, ଅଲ୍ପ ଶିକ୍ଷିତ, ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରୀ ଓ ଭୁଲ୍ ଦୀକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନଙ୍କର କର୍ମ ଦୋଷରୁ ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି।

ହିଂସା ମାଯା ତଥେର୍ଷ୍ଯା ଚ କ୍ରୋଧୋଽସୂଯାକ୍ଷମାନୃତମ୍। ତିଷ୍ଯେ ଭଵନ୍ତି ଜନ୍ତୂନାଂ ରାଗୋ ଲୋଭଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ ।। ୫୮.

ହିଂସା, ମାୟା, ଇର୍ଷ୍ୟା, କ୍ରୋଧ, ଅସୂୟା, ଅକ୍ଷମା ଓ ମିଥ୍ୟା—ଏହି ସବୁ ତିଷ୍ୟରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି ରାଗ ଓ ଲୋଭ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ।

ସଂକ୍ଷୋଭୋ ଜାଯତେଽତ୍ଯର୍ଥଂ କଲିମାସାଦ୍ଯ ଵୈ ଯୁଗମ୍। ନାଧୀଯନ୍ତେ ତଦା ଵେଦା ନ ଯଜନ୍ତେ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ। ଉତ୍ସୀଦନ୍ତି ନରାଶ୍ଚୈଵ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ ସଵିଶଃ କ୍ରମାତ୍ ।। ୫୮.

କଳି ଯୁଗ ଆସିଲେ ବଡ଼ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖାଯାଏ; ସେବେଳେ ବେଦ ପଢ଼ାଯାଏ ନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଦୀରେ ଦୀରେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।

କ୍ଷୁଦ୍ରାଣାମନ୍ତ୍ଯଯୋନେସ୍ତୁ ସମ୍ବନ୍ଧା ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ। ଭଵନ୍ତୀହ କଲୌ ତସ୍ମିନ୍ ଶଯନାସନଭୋଜନୈଃ ।। ୫୮.

ସେଇ କଳି ଯୁଗରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ଓ ଚୁତ ଜନ୍ମ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ସାଝା କରି ମିଶିଯାନ୍ତି।