ଧ୍ରୁବଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଦାନ ଦେଖି ସତ୍ତରିଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରଢ଼ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଧ୍ରୁବ ଏହିପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ ଏବଂ ଆକାଶର ରାଜା ହେଲେ। ଧ୍ରୁବଙ୍କଠାରୁ ପୁଷ୍ଟି ଓ ଭବ୍ୟଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପୁଷ୍ଟି କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋର ଛାୟା ହେଉ," ତେବେ ଭବ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ସତ୍ୟ କଥା କହିବା ସହିତ, ସେ ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ଛାୟା ସହିତ ଦେଖାଦେଲେ, ଦେବୀ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ଛାୟାରେ ପୁଷ୍ଟିଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ନିର୍ମଳ ସନ୍ତାନ ହେଲେ—ପ୍ରାଚୀନଗର୍ଭ, ବୃଷକ, ବୃକ, ବୃକଳ, ଓ ଧୃତି। ପ୍ରାଚୀନଗର୍ଭଙ୍କ ଝିଅ ଭୂବର୍ଚ୍ଚା ଏକ ପୁଏ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ—ଉଦାରଧିୟ, ଯିଏ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ। ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିନକୁ ଗୋଟିଏଥର ମାତ୍ର ଖାଇଥିଲେ, ଏଭଳି ମନ୍ବନ୍ତର ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ଅଧିକାର କଲେ। ଉଦାରଧିୟଙ୍କ ଝିଅ ଭଦ୍ରା ଦିବଞ୍ଜୟ ନାମକ ପୁଏ ଦେଲେ। ଦିବଞ୍ଜୟଙ୍କ ଝିଅ ବରାଙ୍ଗୀ ରିପୁ ଓ ରିପୁଞ୍ଜୟ ଦୁଇ ପୁଏ ଦେଲେ। ରିପୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ବୃହତୀ ଚାକ୍ଷୁଷ ନାମକ ପୁଏ ଦେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ତେଜରେ ଶୋଭିତ। ପୁଷ୍କରିଣୀ ଓ ବାରୁଣୀ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପୁଏ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଅରଣ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ। ମନୁଙ୍କୁ ନଦ୍ବଳା ନାମକ ଝିଅ ଏବଂ ବୈରାଜ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଝିଅଙ୍କୁ ଶୁଭ ପୁଏ ହେଲେ। ନଦ୍ବଳା ଠାରୁ ମନୁଙ୍କୁ ଦଶ ପୁଏ ହେଲେ—ଊରୁ, ପୁରୁ, ଶତଦ୍ୟୁମ୍ନ, ତପସ୍ବୀ, ସତ୍ୟବାକ୍, କବି, ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୁଦ, ଅତିରାତ୍ର, ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁ। ଆଗ୍ନେୟୀ ନାମକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ୟା ଝିଅ ତାଙ୍କ ଉରୁଠାରୁ ଛଅ ପୁଏ ଦେଲେ—ଅଙ୍ଗ, ସୁମନସ, ସ୍ୱାତି, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରାସ, ଓ ଶିବ। ଅଙ୍ଗଙ୍କୁ ସୁନୀଥ ନାମକ ଏକମାତ୍ର ପୁଏ ହେଲେ, ତାପରେ ଭେନ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଭେନଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଲୋକଙ୍କ ଭଲପାଇଁ ଋଷିମାନେ ଭେନଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତ ମଥିଲେ। ଏହି ମଥନରୁ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ—ବେନ୍ୟ, ଯିଏ ପ୍ରଥୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ଧନୁଷ ଓ କବଚ ସହ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ଏହି ପ୍ରଥୁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିପାଇଁ ସୂତ ଓ ମାଗଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ମହାପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ପ୍ରଥୁ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଧାନ୍ୟ ଦେଇ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବିକା ଚାଲିଥିଲେ। ପିତୃମାନେ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଶୁଭ ଚରିତ୍ରମାନେ, ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରୁ ଦୁଧ ମାଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଖଣାରେ ପୃଥିବୀ ଚାହିଁଥିବା ଦୁଧ ଦେଲେ, ଏହି ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ସେ ଜଗତକୁ ପୋଷଣ କଲେ। ତେବେ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ପ୍ରଥୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ପୃଥିବୀ କିପରି ମୁଁଦାଯିଥିଲା, ସେ ବିସ୍ତାରରେ କହ। ଦେବତା, ନାଗ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରାମାନେ କିପରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ ବି କହ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳର ବିଶେଷ ପାତ୍ର, ଦୁଧ ଦେବା ଜଣ, ଦୁଧ ଏବଂ ବଛଡ଼ା କିଏ, ସେ ବି କହ। ଏବଂ ପୁରୁଣା ଦିନରେ କାହିଁକି ଭେନଙ୍କ ହାତ ମଥାଯିଥିଲା, ସେ ବିସ୍ତାରରେ କହ।" ତାପରେ କଥାକାର କହିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ପ୍ରଥୁ ବେନ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥା ଏଉଁ ସଂସ୍କାରୀ, ଶୁଭ ଏବଂ ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ କହିବି, ଅଶୁଚି, ପାପୀ, ଅନଧିକାରୀ, ନିୟମହୀନଙ୍କୁ କେବେ ବି ଏହି ପବିତ୍ର କଥା କହିବି ନାହିଁ। ଏହା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ, ତେଜସ୍ବୀ, ଆୟୁବର୍ଦ୍ଧକ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ବେଦସମ୍ମତ; ଏହା ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଇର୍ଷ୍ୟାହୀନ ଲୋକ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଯିଏ ଏହି ପ୍ରଥୁ ବେନ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବାକୁ କାରଣ ହେବେ, ସେ କୃତାକୃତ କାର୍ଯ୍ୟରେ କଦାଚିତ୍ ଦୁଃଖିତ ହେବେ ନାହିଁ; ସେ ରାଜା ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ଏବଂ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ। ଅଙ୍ଗ, ପ୍ରଜାପତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ, ଅତ୍ରିଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଏ ଭେନ, ଏକ ସତ୍ତ୍ୱିକ ନ ଥିଲେ। ସୁନୀଥା, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଝିଅ, ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ମାମା ଦୋଷରୁ, କାଳପୁତ୍ର ଭେନ ଜନ୍ମିଲେ। ସେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି ଲୋଭ ଓ କାମନାରେ ଲିନ ହେଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମହୀନ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଶାସନରେ ଲୋକମାନେ ବେଦପାଠ ଓ ବଳିଦାନ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୀପରେ କିଛି ଯଜ୍ଞ ହେଉଥିଲା, ଦେବତାମାନେ ସେଠାରୁ ସୋମପାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଷ୍ଠୁର ଶପଥ ନେଲେ: "କେହି ବଳି ଦେବେ ନାହିଁ, କେହି ଯଜ୍ଞ କରିବେ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ପୂଜ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ମୋତେ ପୂଜିବେ, ମୋ ପାଇଁ ବଳି ଦେବେ।" ମହାର୍ଷିମାନେ, ମରୀଚିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ: "ଆମେ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଦୀକ୍ଷା ନେବାକୁ ଯାଉଛୁ; ଭେନ, ଅଧର୍ମ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହା ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ ନୁହେଁ। ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଜାପତି ହେବେ।" "ତୁମେ ପୂର୍ବେ କହିଥିଲେ: ମୁଁ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।" ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, ତେବେ ସେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ପ୍ରତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ, ଚତୁର ଭାଷଣରେ, ହସି କହିଲେ: "ଧର୍ମର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆଉ କିଏ? କାହାର କଥା ଶୁଣିବି?" "ଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟରେ ମୋ ସମାନ କିଏ? ମୋତେ ଭଲଭାବେ ଜାଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।" "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ବିଶେଷକରି ଧର୍ମର; ମୋ ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଜଳରେ ବୁଡ଼େଇ ଦେଇପାରିବି, ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବି—ଏଠାରେ କୌଣସି ବିଚାର ଦରକାର ନାହିଁ।" ଭେନ ଏହିପରି ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ଥିଲେ, ଉପଦେଶରେ ନ ଶୁଣି, ମହାର୍ଷିମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ତାଙ୍କର ବାମ ହାତ ମଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅଗ୍ନି ପରି ଫୁଟୁଥିଲେ।