ସୂତଜୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ଚକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତରର ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଅପଣମାନେଙ୍କୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି। ଏହି ଚକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତରର ବଂଶରେ ବେଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯିଁଁକି ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟରେ ନିଜ ପ୍ରତାପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ ସେମାନେ ଡକ୍ଷ ଓ ପ୍ରାଚେତସ। ଅତ୍ରି ମହାର୍ଷି, ଯିଁଁକି ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଡକ୍ଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରଜାପତି ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ହେଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୂ ମନୁ ଏହି ପୁରୁଷକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଚକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ଆସିବ, ସେ ଷଷ୍ଠ ମନ୍ବନ୍ତର ବିଷୟରେ ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ କଥା କହିବି। ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କୁ ଚାରିଜଣୀ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ସୁନୃତା, ବିତ୍ତଭାବିନୀ, ଅଧିଧର୍ମା (ଯିଁଁଁଁକି ଧ୍ରୁବଙ୍କ ମା ଥିଲେ), ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଧର୍ମଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଶୁଚିସ୍ମିତା ନାମକ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ୟ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କୁ ଧ୍ରୁବ, କୀର୍ତ୍ତିମାନ୍ତ, ଆୟସ୍ମାନ୍ତ, ଓ ବସୁ ଏହି ଚାରିପୁତ୍ର ଓ ଦୁଇଜଣୀ ଝିଅ—ଶୁଚିସ୍ମିତା ଓ ମନସ୍ବିନୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସ୍ୱରା ନାମକ ଏକାଉଁଥିଲେ, ଏହିପରି ତିନିପୁତ୍ର ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି। ଧ୍ରୁବ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଦଶ ବର୍ଷ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କଲେ, ମହାନ୍ ବିଖ୍ୟାତି ଆଶା କଲେ। ପ୍ରଥମ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ସ୍ୱାୟଂଭୂ ମନୁଙ୍କ ନାତି ଧ୍ରୁବ ଯୋଗ ମାଧ୍ୟମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଜୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାରାମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ—ଯେଉଁଠାରେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ନାହିଁ, ଅମୃତ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ। ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ରୀ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଆଚାର୍ୟ ଉଶନାସ୍ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଲେ—“ହା, କେଉଁ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି! ହା, କେଉଁ ଜ୍ଞାନ! ହା, କେଉଁ ହୋମ-ଯଜ୍ଞ!” ସପ୍ତ ଋଷି ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଉପରେ ଅଚଳ କରି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିବାସ କରାଇଲେ, ଏବଂ ସେ ଛତ୍ରାଧିପତି ହେଲେ। ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ପୁଷ୍ଟି ଓ ଭବ୍ୟା ନାମକ ସନ୍ତାନ ହେଲେ; ଏହି ସନ୍ତାନମାନେ ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପୁଷ୍ଟି କହିଲେ, “ମୋ ଛାୟା ହେଉ।” ଭବ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।