ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି । ଏଠାରୁ ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତୁମେ ତୁମର ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ ।" ଦିତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ ସେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ । ଏଭଳି ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସେ ଏବେ ତିନି ଲୋକର ଜୟ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବେ ବୋଲି ଭାବିଲେ । ଏଭଳି କଥା କହି ଇନ୍ଦ୍ର ଚାଲିଗଲେ । ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲାବେଳେ, ଦିତି ଦୁଃଖରେ ଓ ନିଦ୍ରାରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ଗୁଡ଼ିକୁ ଘୁଞ୍ଚି ନିଜ ଚରଣ ପାଖରେ ରଖି ଶୋଇ ପଡ଼ିଲେ । ତାଙ୍କର କେଶ ଚରଣ ପାଖରେ ଖସିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଶରୀର ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ । ଏହି ସୁଯୋଗ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ହସିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ତା'ପରେ ପୁରନ୍ଦର ଦିତିଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ଯାଇ ଏକ ବିଶାଳ ଗର୍ଭକୁ ଦେଖି, ଶକ୍ର ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶରେ ଆଘାତ କଲେ । ବଜ୍ରର ଶତଧାରା ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭ ବିଭକ୍ତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଗର୍ଭ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କାନ୍ଦିଲା, କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା । ଏବେ ଶକ୍ର ତାହାକୁ କହିଲେ, "କାନ୍ଦିନା ।" ସେଇ ଗର୍ଭ ସପ୍ତଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା । ଏହି ସପ୍ତ ଭାଗକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନି ସପ୍ତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲେ । ସେଇବେଳେ ଦିତି ଜାଗିଉଠିଲେ । ଦିତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ମାରିନା, ମାରିନା !" ମାଆଙ୍କର ଏହି ଦୟାଭାବ ପ୍ରତି ଆଦର ଦେଖାଇ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି ହାତ ଜୋଡି ଦିତିଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଧନ କଲେ । ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ଆପଣ ଅପବିତ୍ର ଓ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଥିଲେ, ଚୁଲି ଚରଣ ପାଖରେ ଥିଲା । ଏହି ସୁଯୋଗରେ, ମୁଁ ଶତ୍ରୁଦଳନୀ ଶକ୍ର, ଆପଣଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ଅନେକ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଛି । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ ।" ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିବାରୁ ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷାଦ ହେଲେ । ତେଣୁ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଲେ । ଦିତି କହିଲେ, "ଯଦି ମୋ ଗର୍ଭ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଦୋଷୀ ନୁହଁ । ଶତ୍ରୁ ନିବାରଣରେ କେବେ ଦୋଷ ନାହିଁ । ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବିନାହିଁ । ମୁଁ ଚାହେଁ ମୋ ଗର୍ଭକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ ।" ଦିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ, "ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସପ୍ତ ଷ୍ଠାନରେ ବିଚରଣ କରୁନ୍ତୁ । ସେମାନେ ସପ୍ତ ବାୟୁ ଗୁଚ୍ଛରେ ଚଳନ କରିବେ । ସେମାନେ ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଗୁଚ୍ଛରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ମାରୁତ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଉନ୍ତୁ ।" "ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଥମ ଗୁଚ୍ଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଦ୍ୱିତୀୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ତୃତୀୟ, ତାରାମଣ୍ଡଳ ସହିତ ଚତୁର୍ଥ । ପଞ୍ଚମ ଗ୍ରହମଣ୍ଡଳରେ, ଷଷ୍ଠ ସପ୍ତ ଋଷିମଣ୍ଡଳରେ, ସପ୍ତମ ଧ୍ରୁବ ସହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବାୟୁ ଗୁଚ୍ଛ ।" "ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତୁ । ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ବାୟୁ ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷ ଆଣିଥାଏ, ସେଠି ପ୍ରଥମ ଗୁଚ୍ଛ । ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଚ୍ଛ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗକୁ ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତୁ ନେଇଯାଏ । ତୃତୀୟ ଉପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ବାୟୁ । ଚତୁର୍ଥ ତାରା ଉପରେ, ଭଲ ବାୟୁ । ପଞ୍ଚମ ଗ୍ରହ ଉପରେ, ସୁମଧୁର ବାୟୁ । ଷଷ୍ଠ ସପ୍ତ ଋଷିମଣ୍ଡଳରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ; ସପ୍ତମ ଧ୍ରୁବ ଉପରେ, ବାୟୁ ଧାରଣ କ୍ଷେତ୍ର ।" "ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ମାରୁତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉନ୍ତୁ ।" ତା'ପରେ ଦିତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏ ସମସ୍ତ ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ନାମ ରଖିଦେଲେ । ଏହିପରି ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାରୁତ ଅଲଗା ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ । ପ୍ରଥମ ଗୁଚ୍ଛର ନାମ ହେଉଛି: ସତ୍ତ୍ୱଜ୍ୟୋତିଷ, ଆଦିତ୍ୟ, ସତ୍ୟଜ୍ୟୋତିଷ, ତିର୍ୟଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ, ସଜ୍ୟୋତିଷ, ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ୍, ଓ ଅନ୍ୟ । ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଚ୍ଛ: ଋତଜିତ୍, ସତ୍ୟଜିତ୍, ସୁଷେଣ, ସେନାଜିତ୍, ସତ୍ମିତ୍ର, ଅଭିମିତ୍ର, ଓ ହରିମିତ୍ର । ତୃତୀୟ ଗୁଚ୍ଛ: କୃତ, ସତ୍ୟ, ଧ୍ରୁବ, ଧର୍ତ୍ର, ବିଧାରୟ, ଧ୍ୱାନ୍ତ, ଧୁନି, ଉଗ୍ର, ଭୀମ, ଅଭିୟୁ, ସକ୍ଷିପ । ଚତୁର୍ଥ ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଗୁଚ୍ଛରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ନାମ ଦିଆଯାଇଛି । ଏପରି ଦିତି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାସ୍ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତାବିତ ପ୍ରାୟ ୫୦ ଜଣ ମାରୁତଙ୍କ ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା । ଏହି ନାମ ଶୁଣି ଦିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପୁତ୍ର, ଏହିମାନେ ମୋ ପୁତ୍ର, ବାୟୁ ମଣ୍ଡଳରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତୁ, ଦେବମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତୁ ।" ଇନ୍ଦ୍ର ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ମାଆ, ଏହି ପରି ହେଉ । ତୁମର ପୁତ୍ରମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତା ହେବେ, ଦେବମାନେ ସ୍ୱୀକୃତ କରିବେ, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଭୋଗରେ ସମ୍ମିଳିତ ହେବେ ।" ଏହିପରି ଭାବରେ ମାରୁତମାନେ ଦେବତା, ଅମର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ, ଓ ଦିତିଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ତପସ୍ବୀ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ । ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଜାଣି ଦିତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତପଃଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ । ଯିଏ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଶୁଭ ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପାଠ କରେ, ସେ କଦାଚିତ୍ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷର ଶିକାର ହେବେନାହିଁ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରିବେ । ଏବେ ଆଉ ଶୁଣ, ମୁଁ ଦାନୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି । ଦାନୁଙ୍କ ସେଇ ପୁତ୍ରମାନେ ବଢ଼ିଆ ଦାନବ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ । ସେମାନେ ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏକ ଶତ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକ ବର ପାଇଥିଲେ ଓ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ।