ସେହି ସମୟରେ, ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ପ୍ରତୀପଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଶତ ବର୍ଷର ଏକ ଗଣନା କଥା କହିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଆନ୍ଧ୍ର ଦେଶ ପାଇଁ ପୁନି ଏକୋଇଶେ ଶତ ବର୍ଷ ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ ବୋଲି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ସତାଇଶ ଶତ ବର୍ଷ ଶେଷ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳରେ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ଥାଆନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚକ୍ର ଶତ ବର୍ଷର ହୁଏ। ଏହି ସମୟକୁ ଦେବମାନବ ମାନେ 'ସପ୍ତ ଋଷି ଯୁଗ' ବୋଲି ଅଭିହିତ କରନ୍ତି। ଏହି ଦେବ ଯୁଗ ସାଠି ସପ୍ତ ଦିନର ସହିତ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି, ଏଠାରୁ ଦେବ ସମୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହା ସପ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ପୂର୍ବସୂଚନା ଅନୁଯାୟୀ, ସେହି ସପ୍ତ ଋଷି ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି; ପରେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ସମାନ ଆକାଶ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ସହିତ, ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ଭାବେ ଆକାଶରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଅବଧି ପାଇଁ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି, ଏହା ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ଯୁଗଳ ଚିହ୍ନ। ଏହି ସମୟରେ, ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ମଘା ନକ୍ଷତ୍ର ସହିତ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ରହନ୍ତି। ଆନ୍ଧ୍ର ଅଂଶରେ, ଚବିଶତମ ଚକ୍ରରେ ସେମାନେ ଥିବେ ବୋଲି ମୋ ମତ। ଏହା ପରେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ ରେ ମିଥ୍ୟା ଭାବ ବ୍ୟାପି ଯିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଅନୃତରେ ପୀଡିତ ହେବେ। ଏହି ସମୟରେ, ବେଦ ଓ ଆଚାର ନୀତି ଦୂର୍ବଳ ହେବ, ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅବଳମ୍ବିତ ହେବ; ମୂଢ଼ ଓ ଦୁର୍ବଳମନା ଲୋକମାନେ ଶଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଅନୁସରଣ କରିବେ। ଏବେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଦ୍ୱିଜାତିମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିଯିବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଦାତା ହେବେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜୀବିକା ପାଇଁ ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦୀର୍ଘ ଅବସ୍ଥାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅବନତି ହେବେ। ଏହିପରି, ସମୟ ଶେଷରେ କେବଳ ଥୋଡ଼ା ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଆସିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦିନରୁ କଳିଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହାର ମାନବୀୟ ଗଣନା ୩,୦୦,୦୦୦ ବର୍ଷ ଓ ଦେବ ମାନେ କହିଥିବା ୬୦,୦୦୦ ବର୍ଷ ହେଉଛି କଳିଯୁଗ। ଏହାର ସନ୍ଧି ଅଂଶ ହଜାର ଦେବବର୍ଷ ହେଉଛି; ଏହା ସମାପ୍ତ ହେଲେ ପୁଣି କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବ। ଏହି ଯୁଗର ଅନୁକ୍ରମଣୀରେ, ଏଇଳ ଓ ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶ, ସେମାନଙ୍କ ଶାଖାପ୍ରଶାଖା ସହିତ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ। ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ରାଜବଂଶ ସୁମିତ୍ର, ଵିବସ୍ଵତଙ୍କ ପୁତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ଏଇଳ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ଶେଷ ହେଲା କ୍ଷେମକ ନାମକ ରାଜା ସହିତ, ଏହି ବିଷୟ ସୋମବଂଶୀ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ଏହି ବିବସ୍ଵତଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଖ୍ୟାତି ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଆଗାମୀ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଅନେକ ମହାନ ଆତ୍ମା ଚଳିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଅତ୍ୟଧିକ ଥିଲାବଳେ, ଏହା ବଂଶକ୍ରମେ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ମହାନାମ ଏତେ ଅଧିକ ଓ ପୁନଃପୁନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନ ଗଣାଯାଇ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ବୈବସ୍ଵତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ନିମି ବଂଶ ଶେଷ ହେଉଛି। ଏବେ ଏହି ଯୁଗକ୍ରମର କଥା କହିବି, ଯାହାଠାରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଆରମ୍ଭ ହେବ। ଦେଵାପି—ପୌରବ ରାଜା, ଏବଂ ମହାଯୋଗଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ—କଳାପ ଗ୍ରାମରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ଏଠାରୁ, ସୋମପୁତ୍ର ସୁଵର୍ଚ୍ଚା ଇକ୍ଷ୍ବାକୁଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଜନ୍ମ ନେବେ; ଏହି ଦୁଇଜଣ ଚବିଶତମ ଯୁଗରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ମୂଳ ହେବେ। କିନ୍ତୁ ବିଶତମ ଯୁଗରେ, ସୋମବଂଶର କୌଣସି ମୂଳ ସ୍ଥାପକ ନ ଥିବେ; ତାଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଦେଵାପିଙ୍କ ଏଇଳ ବଂଶଜ ରାଜା ଉଦ୍ଭବିତ ହେବେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଚାରି ଯୁଗରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବେ; ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବଂଶ ପାଇଁ ଲକ୍ଷଣ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ କଳିଯୁଗ ଶେଷ ହେବ ଓ ପୁଣି କୃତଯୁଗ ଆସିବ, ସେହି ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଥମ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଆସି, ଗୋତ୍ର ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ମୂଳ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଦ୍ୱାପର ଅଂଶରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ରହିବେ ନାହିଁ। କୃତଯୁଗ ଓ ତ୍ରେତାଯୁଗ ଶେଷ ହେଲେ, ବିଜ ପାଇଁ ପୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ରାଜାମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ପ୍ରଜାର ପାଇଁ ରହନ୍ତି। କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ନାଶ ଓ ଦ୍ୱିଜାତି ସହ ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି; ସପ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରର ସନ୍ତତି ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଯାଏ। ଯୁଗକ୍ରମ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏପରି ଯିଏପରି ଉନ୍ନତି ହୁଏ, ସେପରି ଅବନତି ମଧ୍ୟ ହୁଏ। ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଅବିନାଶିତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି; ଏହି କ୍ରମରେ ଏଇଳ ଓ ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶର ଦ୍ୱିଜାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, କଳିଯୁଗ ଶେଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଯୁଗକ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରଶୁରାମ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶକୁ ସମୂଳ ନାଶ କରିଥିଲେ, ତାପରେ ସମସ୍ତ ବଂଶ ଏବଂ ପରିବାର ଫେରି ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା; ଏହି ଦୁଇ ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଏବେ କହିବି। ଏଇଳ, ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ଓ ନନ୍ଦ ବଂଶର ସ୍ୱଭାବ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ; ରାଜାମାନେ କ୍ରମକ୍ରମେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଅନ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ଏଇଳ ବଂଶର ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ରାଜାମାନେ, ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶର ରାଜାମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ ପରିବାର ଅନ୍ୱିତ ଅଭିଷିକ୍ତ ରାଜା ଥିଲେ। ଭୋଜମାନେ ଦ୍ୱିଗୁଣ ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲେ; କ୍ଷତ୍ରିୟ ବର୍ଗ ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଥିଲା, ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ କହିଯାଇଛି। ଏବେ ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସମକାଲୀନମାନେ ଠାରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ: ଶତ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ, ଶତ ନାଗ, ଏବଂ ଶତ ଅଶ୍ୱ; ଶତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅଶୀ ଜନମେଜୟ, ଶତ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ, ଏବଂ ଶତ ଶିରିନ୍ ଓ ବିରିନ୍। ଏହାପରେ ଶତ ପୁରୋମ, ଶ୍ୱେତକଶ ଓ କୁଶ; ତାଙ୍କ ପରେ, ଆଉ ହଜାର ପୁରୁଣା ଶତବିନ୍ଦୁ ଥିଲେ।