ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି କଳିଯୁଗର ଶେଷ ଅଂଶରେ ଯବନମାନେ ପ୍ରଭୁତ୍ ଦୟାହୀନ, ଅସତ୍ୟବାଦୀ, ଅତି କ୍ରୋଧୀ, ଅଧର୍ମିକ ହେବେ—ସେମାନେ ଚଳାଚଳ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଧନରେ ଅଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରିବେ। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଅଭିଷେକ ହୋଇଥିବା ରାଜା ହେବେନି; କଳିଯୁଗର ଦୋଷରେ ଏହି ରାଜାମାନେ ଅପକର୍ମ ରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ। ସେମାନେ ନାରୀମାନେ ଓ ଏକାପରେ ଏକା ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରିବେ; ଏହି ରାଜାମାନେ ଏ ଭୂମିର ଉପଭୋଗ କରିବେ କଳିଯୁଗର ଶେଷ ଅଂଶରେ। ଏହି ରାଜାମାନେ ଯେଉଁ ଲିନେଜ ବା ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ଅପସାନ ହେଉଛି, ସମୟାନୁସାରେ ଏହି ଭୂମିରେ ପରମ୍ପରା କ୍ରମରେ ଶାସନ କରିବେ। ସେମାନେ ଧର୍ମ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଧନରେ ଶୂନ୍ୟ ହେବେ; ଯେଉଁ ଜମି ଏମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଯିବ, ସେଉଁଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଚାଳ ଅନୁସରଣ କରାଯିବ। ସେମାନେ ଶୃଙ୍ଖଳା ରେ ବିରୋଧ କରିବେ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବେ; ସେଇ ସମୟରେ ରାଜାମାନେ ଲୋଭୀ ଓ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ହେବେ। ସେମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଏହି ଯୁଗରେ ଯେଉଁଠି ଅନେକ ନାରୀ ଅଛନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦେହ, ଶକ୍ତି ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଅପସାନ ହେବେ। ଏପରି ଭାବେ, ରାଜାମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚିଲେ, ସେମାନେ କାଳରେ ଆଘାତ ପାଇ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ସମସ୍ତ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ କଳ୍କି ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚାଲିଯିବେ; ସେମାନେ ଅତି ଅଧର୍ମିକ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବେ। ରାଜା ଉପାଧି ହରାଇଯିବା ଓ କଳିଯୁଗର ସାନ୍ଧ୍ୟା ଆସିଲାବେଳେ, ଅତି କମ୍ ଲୋକ ଅଟିବେ, ଧର୍ମ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ହୀନ ହେବେ। ସେମାନେ ଉପାୟ ହୀନ, ଆଶା ଭଙ୍ଗ, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ଏକାପରେ ଏକା ହତ୍ୟାରେ ଆଘାତିତ ହେବେ। ସେମାନେ ଅସହାୟ ଓ ଭୟଭୀତ, ଦୁଃଖରେ ଜୀବିକା ବିସର୍ଜନ କରି, ପୁରାତନ ଗାଁ ଛାଡି ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିବେ। ଏପରି ଭାବେ, ରାଜା ନଷ୍ଟ ହେଲାପରେ ଲୋକମାନେ ଘର ଛାଡି, ସ୍ନେହ ହୀନ, ଦୁଃଖରେ ଅଟିବେ; ସେମାନଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ମୈତ୍ରୀ ବନ୍ଧନ ହରାଇବେ। ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମରୁ ଅପସାନ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଭ୍ରମରେ ଲିପ୍ତ, ଲୋକମାନେ ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ ପାଖରେ ବସିବେ। ସେମାନେ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ତଟ, ପାହାଡ଼, ଏବଂ ଅଙ୍ଗ, କଳିଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ, କାଶ୍ମୀର, କାଶୀ, କୋଶଳ ଆଦି ଅଞ୍ଚଳରେ ଯାଇବେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତର ଓ ଉପତ୍ୟକାରେ, ହିମାଳୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗରେ, ଲୁଣ ଦିଆ ନଦୀ ତଟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ। ଉତ୍ତମମାନେ ବିଦେଶୀମାନେ ସହ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ; ଜନ୍ତୁ, ମାଛ, ପକ୍ଷୀ, ଓ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧୁ, ଶାକ, ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବେ। ସେମାନେ ନିଜେ ଚାଲିକ, ପତ୍ର ଓ ଚର୍ମର ଅନ୍ତ୍ରୀୟ ବନାଇବେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବେ। ସେମାନେ ନିମ୍ନ ଭୂମିରେ ଲକଡ଼ି ଖୁଣ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଧାନ ଚାଷ କରିବେ; ମେଁଯ, ଭେଡ଼ା, ଗଧା, ଉଠ ଦୟାରେ ରଖିବେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଜଳ ପାଇଁ ନଦୀ ତଟରେ ରହିବେ, ଏବଂ ଚାଳ ଚାଳି ଏକାପରେ ଏକା ଦୁଃଖ ଦେଇବେ। ଏହି ଲୋକମାନେ ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ରେ ଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ହୀନ, ଶୁଦ୍ଧି ଓ ଉଚ୍ଚ ବ୍ୟବହାର ହୀନ, ଅଧର୍ମ ରେ ଅଟିବେ। ଲୋକମାନେ ତଳ ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରିବେ; ସେଇ ସମୟରେ କେହି ଏକେବେ ୨୩ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବେନି। ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ କ୍ଷୀଣ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟରେ ଦବାଇଯିବା, ପତ୍ର, କନ୍ଦ, ଫଳ ଖାଇ, ଚାଲିକ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ରହିବେ। ଜୀବିକା ଖୋଜିବାକୁ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ଘୂରିବେ; ଏହି ଲୋକମାନେ ଏହି ସମୟରେ କଳିଯୁଗର ଶେଷ ଅଂଶରେ ଅଟିବେ। ଯେତେବେଳେ କଳିଯୁଗ ଶେଷ ହେବ, ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷରେ, ସମସ୍ତେ କଳିଯୁଗ ସହିତ ନଷ୍ଟ ହେବେ; ଯେତେବେଳେ ସାନ୍ଧ୍ୟା ଅଂଶ ପ୍ରମାଣ ଶେଷ ହେବ, କୃତଯୁଗ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ। ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତିଷ୍ୟ-ବୃହସ୍ପତି ଏକା ରାତିରେ ଥିବେ, ସେଉଁଠି କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବ। ଏହି ସମସ୍ତ ବଂଶ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତୁମକୁ କ୍ରମରେ କହାଯାଇଛି—ଏଠି ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଆଗକୁ ଆସିବା ବଂଶ। ମହାଦେବଙ୍କ ଅଭିଷେକରୁ ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ହଜାର ବର୍ଷ ସହିତ ପନ୍ଦର ଯୋଗ କରି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ମାପ ଏବଂ ମହାପଦ୍ମ ଅନ୍ତରାଳ କଥା କହାଯାଇଛି; ସେଉଁଠି ଅନ୍ତରାଳ ୧୮୬ ବର୍ଷ ଭାବେ ଗଣନା ହେଉଛି। ଏହି ସମୟ ଆଂଧ୍ର-ଶେଷମାନେ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ କରାଯିବା ଉଚିତ; ସେମାନଙ୍କ ଗଣନା ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି, ସାତ ଋଷିମାନେ ପ୍ରତୀପ ରାଜାର ଶାସନରେ ଶତ ବର୍ଷ କଥା କହିଥିଲେ; ଆଂଧ୍ରମାନେ ପାଇଁ ପୁନି ସତେଇ ଶତ ବର୍ଷ ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ। ସତେଇ ଶତ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ତାରାମଣ୍ଡଳରେ, ସାତ ଋଷିମାନେ ଅଟିବେ, ପ୍ରତି ଚକ୍ର ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ହେବ; ଏହାକୁ ଦିବ୍ୟ ସାତ ଋଷି ଯୁଗ ଭାବେ ଗଣନା କରାଯାଏ। ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ସାଠି ଏବଂ ସାତ ଦିବ୍ୟ ଦିନ ଭାବେ ଅନୁସ୍ମରଣ ହୁଏ; ସେମାନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ସମୟ ଚାଳିଯାଏ, ସାତ ଋଷିମାନେ ଶାସନ କରନ୍ତି। ପୂର୍ବ ସାତ ଋଷି ଉତ୍ତର ଦିଶାରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏପରି ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶରେ ସମାନ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସହିତ, ସାତ ଋଷି ଏକା ଆକାଶରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଯୁକ୍ତ ହେବେ; ଏହା ତାରା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ଯୁକ୍ତିର ଚିହ୍ନ। ସାତ ଋଷିମାନେ ମଘା ତାରା ସହ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଅଟିବେ; ଆଂଧ୍ର ଅଂଶରେ, ଚବିଶ ଅଂଶରେ, ସେମାନେ ରହିବେ, ମୋ ମତ ଅନୁଯାୟୀ। ତାପରେ, ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଧର୍ମ ଅତି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବ; ସମସ୍ତେ ଧର୍ମ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଧନରେ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେବେ। ଯେତେବେଳେ ବେଦ ଓ ଚାଳ ନିୟମ କ୍ଷୀଣ ହେବ, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଦାୟିତ୍ୱରେ, ଦୁର୍ବଳ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଶଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଅନୁସରଣ କରିବେ। ଶୂଦ୍ରମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହ ଯୁକ୍ତ ହେବେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ମନ୍ତ୍ରର ଉତ୍ସ ହେବେ। ସେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜୀବିକା ପାଇଁ ତାଙ୍କଠାରେ ଯିବେ; ସମସ୍ତେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଅପସାନ ହେବେ।