ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାରେ, ଯେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କର ତିନିଟି ମଙ୍ଗଳମୟ ଦିବ୍ୟ ଅବତାର ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି, ସେଠାରେ ଏବେ ତାଙ୍କର ସାପ ଦ୍ୱାରା ଆସିଥିବା ସାତଟି ମାନବ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ଦଶମ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ଭଗବାନ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ପାଇଲା, ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଚତୁର୍ଥ ଭାବେ ସେ ଅବତାର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପନ୍ଦର ତ୍ରେତାରେ, ପଞ୍ଚମ ଅବତାର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଏହି ସମୟରେ ମନ୍ଧାତା, ତଥ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ। ଏକୋଣେଶ ତ୍ରେତାରେ, ସେ ଏକାକି ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ନାଶକ ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଷଷ୍ଠ ଅବତାର, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଥିଲେ। ଚବିଶ ଯୁଗରେ, ଭଗବାନ ରାମ, ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁଠି ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଥିଲେ, ଏହି ଅବତାର ରାବଣଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ହେଲା। ଅଷ୍ଟମ ଦ୍ୱାପରରେ, ବିଶ୍ନୁ ଏକୋଇଶ ତମ ଅଂଶରେ ପରାଶରଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ବେଦବ୍ୟାସ ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଯେଉଁଠି ଜଟୁକର୍ଣ୍ଣ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ। ସେପରି, ନବମ ଅବତାର ଭାବେ ବିଶ୍ନୁ, କଶ୍ୟପ ଓ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦେବକୀ ଓ ଵସୁଦେବଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମଗର୍ଗ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ। ଏହି ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଲୀଳା କରନ୍ତି, ସଂସାରରେ ଶିଶୁ ପ୍ରମାଣେ ଖେଳ କରନ୍ତି। ମହାବଳି ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ କେହି ମାପିପାରିବେନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କିଛି ଉଚ୍ଚ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଏକାତ୍ମ ରୂପ ଚାଁଠି କୌଣସି ଅନ୍ୟ ରୂପ ନାହିଁ। ଏକୋଇଶ ତମ ଦ୍ୱାପରର ଶେଷ ଅଂଶରେ, ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ପାଇଲାବେଳେ, ବିଶ୍ନୁ ଭଗବାନ ବୃଷ୍ଣି କୁଳରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ ଓ ଦାନବ ନାଶ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ମୋହିତ କରି, ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଅଂଶ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ମାନବ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସନ୍ଦୀପନିଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ପୃଥିବୀରେ ଚରଣ କଲେ। ସେଠି, କଂସ, ଶାଲ୍ୱ, ଦ୍ୱିବିଦ ଦାନବ, ଅରିଷ୍ଟ, ବୃଷଭ, ପୂତନା, କେଶୀ ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ହସ୍ତେ ବିନାଶ ପାଇଲେ। କୁଏଳୟପୀଡ଼ା ସର୍ପ, ମଲ୍ଲଘରର ମାଳିକ, ଏବଂ ମାନବ ଦେହରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିହତ ହେଲେ। ବାଣ ଦାନବଙ୍କର ହଜାର ହସ୍ତ କାଟିଦେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନାରକାସୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯବନକୁ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ କଲେ। ରାଜାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ମଣି ତାଙ୍କ ତେଜରେ ନେଇଲେ; ଓ ଅଧମ ଶାସକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଅବତାର ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଘଟେ। ଏହି ଯୁଗର ଶେଷ ଅଂଶରେ, ଯେତେବେଳେ ଯୁଗ କ୍ଷୟ ହେବ, ଏହି ଅବତାର ଆସିବେ। କଲ୍କି ନାମକ, ପରାଶର ବଂଶର ଓ ବିଶାଳ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଦଶମ ଅବତାର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେବେ। ସେ ସମସ୍ତ ସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ସଂଖ୍ୟାରେ ଏକଠା କରିବେ। ଉତ୍ତର, ମଧ୍ୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ପଶ୍ଚିମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଅଧର୍ମୀ, ଧର୍ମଶତ୍ରୁ, ଦ୍ରାବିଡ଼, ସିଂହଳ, ଗାନ୍ଧାର, ପରଦ, ପହ୍ଲବ, ଯବନ, ଶକ, ତୁଷାର, ବର୍ବର, ପୁଲିନ୍ଦ, ଦରଦ, ଖସ, ଲମ୍ପକ, ଅନ୍ଧକ, ରୁଦ୍ର, କିରାତ—ଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେ ନାଶ କରିବେ। ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଚକ୍ରଧାରୀ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଚରଣ କରି, ମ୍ଲେଛମାନଙ୍କ ନାଶକ ହେବେ। ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଏକ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ବିଶ୍ନୁ, ପ୍ରମିତି ନାମକ ଭାବେ ଜଣାଯାଉଥିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଚନ୍ଦ୍ର ରୂପୀ ତାଙ୍କ ଦେହ, କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ ପ୍ରକଟ ହେବେ। ଏହି ଦଶ ଅବତାର ଏମିତି ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ସମୟ, କାରଣ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ସେ ତିନି ଲୋକର ନିଜ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଗର୍ଭମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ପঁଚିଶତମ ଚକ୍ର ଆସିଲେ, ପঁଚିଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ବିଶେଷକରି ମାନବମାନେ, ନାଶ ପାଇବେ। ସେ ମାତ୍ର ମୁଠିକେ ଅଂଶ ରଖି, ନିଷ୍ଠୁର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ଅଧର୍ମୀ ଓ ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ନାଶ କରିବେ। କଲ୍କି ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ସେନା ସହିତ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ କ୍ରିୟାରେ ବିନାଶ ହେଲେ, ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ। ଏହି ଅଚାନକ ମୋହିତ ଭାବେ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ରେଷାଇବେ; ଏହା ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦୀପିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ନାଶ ପାଇବେ। ଏହି କଲ୍କି ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। କଲ୍କି ଓ ସେନା ଚଲିଗଲେ, ରାଜାମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଲୋକମାନେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେବେ; ରକ୍ଷା ନ ଥିବାରୁ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରସ୍ପରକୁ ମାରି ଦେବେ। ପରସ୍ପର ସମ୍ବଳ ହାରାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହୋଇ, ନଗର ଓ ଗ୍ରାମ ଛାଡି, ସମସ୍ତେ ନିର୍ଧନ ଓ ସମାନ ହେଇଯିବେ। ସେମାନଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ ଧର୍ମ ହାରାଇଯିବ, ଧର୍ମାଶ୍ରମ ନଷ୍ଟ ହେବ; ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଆୟୁ ଓ କ୍ଷୀଣ ଶକ୍ତି ନେଇ, ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେବେ। ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ପତ୍ର, ମୂଳ, ଫଳ ଖାଇ, ଚାମ୍ର, ପତ୍ର କିମ୍ବା ଚଳା ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେବେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ ଆୟୁ, ଜଗତ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ମୃତ, ଅନେକ କଷ୍ଟରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କଳିଯୁଗର ଏହି ଶେଷ ଅଂଶରେ ସେମାନେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ। ଲୋକମାନେ କଳିଯୁଗ ସହିତ ଅବନତି ପାଇବେ; ଯେତେବେଳେ କଳିଯୁଗ ଶେଷ ହେବ ଓ ପୁନର୍ବାର କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବ, ସେମାନେ ସ୍୵ଭାବିକ ଭାବେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଆଚରଣ କରିବେ। ଏହିପରି ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଗଲା। ଏଫଳରେ, ଯଦୁ ବଂଶ ଉପରେ ତୁମର ମହା ବୈଷ୍ଣବ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା; ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁର୍ବସୁ, ପୁରୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଏବଂ ଅନୁ ବିଷୟରେ କହିବି। ତୁର୍ବସୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ବହ୍ନି, ବହ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗୋଭାନୁ, ଗୋଭାନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତ୍ରିସାନୁ, ତ୍ରିସାନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଅପରାଜିତ।