ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଏପରି ପ୍ରସ୍ନ କରାଗଲା, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ତୁମେ ତୁମର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିପାରିବ, କାରଣ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛ, ଏବଂ ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଜାଣିଛ।” ସେଠି ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେଉଁଠି ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କହିଲେ—“ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଭାର୍ୟା, ମୋର ଉପକାର ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ। ଓ ଶୋଭାମୟ କଟି ଓ ଦୀପ୍ତିମାୟୀ, ତୁମେ ଏଠି ମୋ ସହିତ ଦଶ ବର୍ଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ, ନ୍ୟାୟ ଚକ୍ଷୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଗ୍ନି ରଙ୍ଗର ସମ, ମୋଠାରୁ ଏହି ବର ଚୟନ କର, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା ନାରୀ।” ତାହାପରେ ସେ କହିଲେ—“ଏହିପରି ହେଉ। ଚଳ, ଘରକୁ ଯାଉ, ମଦମସ୍ତ ନୟନ ଅଳଙ୍କୃତ।” ତାପରେ, ସ୍ୱ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ତାଙ୍କ ସହିତ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ଦିବ୍ୟ ନାରୀ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ସହିତ ସେ ଦଶ ବର୍ଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ, ନିଜ ମାୟାରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ରହିଲେ। ଏହି ଦିନଗୁଡିକ ଶେଷ ହେବାପରେ, କାବ୍ୟଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ତେବେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲୁଚି ରହିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କ ଦୟା ବୁଝି, ପୁନଃ ଫେରିଗଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ଜାଣିଲେ କାବ୍ୟ ଅଟକିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଦଶ ବର୍ଷ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ଭଲରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସଠିକ ସମୟ ବୁଝି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ପ୍ରେରିତ କରିବା ପରି, କାବ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅସୁରମାନେଠାରେ ଯାଇ କହିଲେ—“ମୋର ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ଉପକାର ପାଇଁ ଆସିଛି। ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବି; ଏହି ଜ୍ଞାନ ମୋର ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୋଇଛି।” ଅସୁରମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ମନ ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ନେବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଏହି ଦଶ ବର୍ଷ ଅବଧିରେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା; ସେ ଏକା ସମୟରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ନୂତନ ବୁଦ୍ଧି ଉଦୟ ହେଲା। ଅବଧି ଶେଷ ହେବାପରେ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ଦେବୟାନୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେକୁ ଦେଖିବା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। “ଓ ଦେବୀ, ଚଳ, ତୁମର ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉ, ଓ ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟ ଓ ଶୀଳବତୀ, ତୁମ ତିନି ରଙ୍ଗର ଚଉଡ଼ିଆ ନୟନ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବୀ କହିଲେ—“ଓ ମହାବ୍ରତୀ, ଭକ୍ତମାନେକୁ ସେବା କର; ଏହି ଭଲମାନେର ଧର୍ମ। ମୁଁ ତୁମର ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିବି ନାହିଁ।” ଏହିପରି, ଅସୁରମାନେକୁ ଦେଖି, ଦେବମାନେଙ୍କ ଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି, କାବ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କଲେ। ସେ ଅସୁରମାନେକୁ କହିଲେ—“ମୁଁ କାବ୍ୟ; ଏହି ଭୂମିରେ ଏହି ଆଙ୍ଗିରସ। ଦାନବମାନେ, ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ତୁମେଠାରେ ଭ୍ରମ କରିଛି।” ଏହି ଶୁଣି, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; ସେଠି ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ, ଧଳା ଓ କଳାକୁ ଦେଖି, ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟ ସହିତ ଚାହିଲେ। ସମସ୍ତେ ଅପାରଗତ ହୋଇ, କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏପରି ଭ୍ରମ ହେବା ସମୟରେ, କାବ୍ୟ ପୁନଃ କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମ ଶିକ୍ଷକ କାବ୍ୟ; ଏହି ଦେବମାନେଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଆଙ୍ଗିରସ। ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଅନୁସରଣ କର, ବୃହସ୍ପତିକୁ ଛାଡ଼।” ଏପରି କହିଲେ, ଅସୁରମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭେଦ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ—“ଏହି ଭ୍ରମିତ ଆଙ୍ଗିରସ; ମୁଁ କାବ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କ ଗୁରୁ। ଏହି ରୂପ ବୃହସ୍ପତି। ସେ ନିଜ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରୁଛି, ଓ ଅସୁରମାନେ।” ଏହି ଶୁଣି, ସେମାନେ ବିଚାର କରି କାମନା ଭରା କଥା କହିଲେ। “ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ନାଥ ସର୍ବଦା ଶାସନ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଆମ ଶିକ୍ଷକର ଅସ୍ଥାନ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।” ଏପରି, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ଦୀର୍ଘ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଅସୁରମାନେ କ୍ରୋଧ ଭରା ନୟନ ସହିତ କହିଲେ—“ଏହି ଆମ ଶୁଭଚିନ୍ତକ ଗୁରୁ; ତୁମେ ଯାଉ, ତୁମେ ଆମ ଗୁରୁ ନୁହଁ। ଏହି ଭାର୍ଗବ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗିରସ ହେଉ, କିନ୍ତୁ ଆମ ଗୁରୁ ନୁହଁ; ଆମେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବା। ତୁମେ ଦିରଘିତ କରିବା ନାହିଁ, ଓ ଭଲ ଜଣେ।” ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଭାର୍ଗବ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଅଭିମାନ ପ୍ରତି; କାରଣ ମୁଁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲି, ଦାନବମାନେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, “ତୁମେ ତୁମର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହରାଇବା ଏବଂ ପରାଜୟ ଅନୁଭବ କରିବା;” ଏପରି କହି, କାବ୍ୟା ପୁନଃ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଜାଣିଲେ ଅସୁରମାନେ କାବ୍ୟାଙ୍କ ଶାପରେ ପତିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବାରେ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଚିତ୍ତରେ ନିଜ ରୂପକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅସୁରମାନେ ପତିତ ଦେଖି, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଲାଭ କରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ଦାନବମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ; “ହାୟ! ଅମାନ୍ୟ! ଆମେ ଏଠି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛୁ,” ଏପରି ଏକାପର ଏକା କହିଲେ। “ଆମେ ପୃଷ୍ଠ ପ୍ରଦାନ କରିଛୁ ଏବଂ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତିତ ହୋଇଛୁ; ତାଙ୍କ ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମ ଉପକାରରେ ଆମେ ଦହି ଦିଆଯାଇଛୁ।” ତାପରେ, ଭୟଭୀତ ଅସୁରମାନେ ଶୀଘ୍ର ଦେବମାନେଠାରେ ଗଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ରଖି, ପୁନଃ କାବ୍ୟାଙ୍କ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏପରି, କାବ୍ୟାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହାଁ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଦାଉଡ଼ିଲେ; ସେମାନେ ପୁନଃ ଆସିଥିବା ଦେଖି, କାବ୍ୟା ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେକୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସମୟରେ ତୁମେଠାରେ ଉପଦେଶ ଦେଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କଲେ ନାହିଁ; ଏହି ଅଭିମାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦଳ ପରାଜୟ ଅନୁଭବ କଲେ।” ତାପରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ କାବ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମର ଅଭିମାନ ଛାଡ଼, ଓ ଭାର୍ଗବ, ତୁମର ଭକ୍ତମାନେ, ବିଶେଷ କରି ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୟା କର। ଆମେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଲୁ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଜାଣି, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।