ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଦେବତାଙ୍କର ମହାନ୍ତା ଓ ଅନେକ ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ସେ ଶୀଘ୍ରଗତି, ଶରଭ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ସୋମପାନୀ, ଘୃତପାନୀ, ଧୂମପାନୀ ଓ ତାପପାନୀ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ସେ ସୁଦ୍ଧ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ସ୍ୱୟଂଜାତ, ମୃତ୍ୟୁ, ମାଂସଭୋଜୀ, ବାମନ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁଷ ରୂପୀ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଅଶ୍ରୟ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଭାରତବଂଶୀ, ମଧ୍ୟଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ସତ୍ୟ ଓ ଦାହକ ଭାବରେ ବିରାଜମାନ। ତିନିପୁର ନାଶକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚକ୍ରଧାରୀ, କେଶୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣାୟୁଧଧାରୀ, ପବିତ୍ର, ସିଦ୍ଧ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଭାବରେ ସେ ପୂଜିତ। ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଖଣ୍ଡିତ, ପ୍ରଚୁର, ବୃଷଭ, ସର୍ପ, ସଂଗ୍ରାହକ, ଶାନ୍ତ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା ଭାବରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେ ପାପନାଶକ, ଯଜ୍ଞନାଶକ, ମୃତ୍ୟୁ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ, ଅଗ୍ନି, ଅଙ୍କୁର ରୂପେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଅରେଣ୍ୟ, ସ୍ୱଚ୍ଛ, ଉତ୍ତମ, ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ, ଶୀଘ୍ରବୃଷଭ, ଉତ୍ତମଧନୁଧାରୀ, ପବିତ୍ରତମ, ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ସେ ଅଛନ୍ତି। ଦେମନ ଓ ପଶୁନାଶକ, ବାଧା, ଶୟନ, ଚରଣ୍ତ, ମହାନ, ସମାପ୍ତି, ଦୁର୍ଲଭ ଭାବରେ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ। ସେ କୌଶଳୀ, ନିଚ୍ଚ, ଲୋକନାଥ, ରୋଗମୁକ୍ତ, ସମ, ଯୋଗସିଠିତ। ସୁବର୍ଣ୍ଣବାହୁ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଶାନ୍ତିଦାତା, କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ, ମାଘମାସରେ ଜନ୍ମ, ନାଶକ, ଏକନେତ୍ରୀ ଭାବରେ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ। ଉତ୍ତମ, ବାମଦେବ, ଈଶାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ହସ୍ୟମୟ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି। ବକ୍ରଧନୁଧାରୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସାରଥୀ, ସେନାଧ୍ୟକ୍ଷ, ଭୃଗୁନାଥ, ପବିତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଅଭିଲାଷୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେ ପାପୀ, ବ୍ଲାସ୍ଫେମର୍, ଅମିତ୍ର, ମିତ୍ର, ଦିଗଂବର, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଭାଗ୍ୟନାଶକ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ ଦିଆଯାଉଛି। ପଶୁପତି ଓ ପ୍ରଜାପତି, ପ୍ରାଣ, ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ, ହବି, ଅମୃତ ଭାବରେ ସେ ପୂଜିତ। ଭଷଟ୍ ମନ୍ତ୍ରର ଅଧିଷ୍ଠାତା, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଧାରକ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ଅପହାରକ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ। ସେ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ବର୍ତ୍ତମାନ, କାଳର ଆତ୍ମା, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଶ୍ୱିନୀ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ। ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମାରୁତ, ଦେବତାଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଅଗ୍ନି, ସୋମ, ପ୍ରସ୍ତୋତା, ପଶୁପତି, ଉଦ୍ଭିଦ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ। ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞର ଆତ୍ମା, ତପସ୍ୟା, ସତ୍ୟ, ବିରାଗ, ଶାନ୍ତି ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ। ଯୋଗର ଆତ୍ମା, ଅହିଂସା, ଅପରିଗ୍ରହ, ଉତ୍ତମ ରୂପ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ନମସ୍କାର। ସେ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମହ, ଜନ, ତପ, ସତ୍ୟ ଲୋକର ଆତ୍ମା। ଅବ୍ୟକ୍ତ, ମହତ୍, ତତ୍ତ୍ୱ, ଭୂତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ତନ୍ମାତ୍ର, ମହାନ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଆତ୍ମା। ସେ ନିତ୍ୟ, ଅର୍ଥବତ୍, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚେତନ, ପବିତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆତ୍ମା। ତିନି ଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗର ସୀମା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥା, ସତ୍ୟର ସୀମା, ମହାନ୍ତ, ଚାରି ଲୋକରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଯାହା ଠିକ୍ କିମ୍ବା ଭୁଲ୍ କୁହାଯାଇଛି, ଭକ୍ତ ଓ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବରେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ହୋଇଛି, ତାହା ଅପରାଧ ମାନି ମୁଁ ମାଗୁଛି—ଆପଣ ତାହାକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଏଭଳି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଈଶାନଙ୍କୁ, ନୀଳ-ଅରୁଣ ରଙ୍ଗର ଦେବତାଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମରୂପେ ନମସ୍କାର କରି, ଯୋଗମୁଦ୍ରାରେ ହାତ ଜୋଡି ଏହି ଶ୍ଳୋକ କୁହିଲେ। ଭବ ଖୁସି ହୋଇ, କାବ୍ୟାଙ୍କ ଦେହକୁ ହାତ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ ଓ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଅନୁଚରୀ ଜୟନ୍ତୀ ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ିଥିଲେ, ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କିଏ? କାହାର? ମୋ ଦୁଃଖକାଳରେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ? ତୁମେ ଏତେ ତପସ୍ୟାଶୀଳୀ ହେଉଛ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁଛ?" ତାଙ୍କର ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି, ନମ୍ରତା, ସଂଯମ ଓ ସ୍ନେହ ଦେଖି, ଜୟନ୍ତୀ କୁହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। କଣ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ଆଜି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ଯଦିଓ ତାହା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଜୟନ୍ତୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ତୁମେ ତମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୋ ମନସ୍କାମନା ଜାଣିପାରିବ। ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଥିବା ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ବୁଝିପାରିବ।" ତାଙ୍କର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କହିଲେ—"ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଏଠାରେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସିଛ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ, ମୋ ସହ ଏକତ୍ର ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଏହି ବର ନିଅ।" "ତଥାସ୍ତୁ। ଆସ, ଘରକୁ ଚଳ," ବୋଲି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଜୟନ୍ତୀ ସହ ଗଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଲୁଚି, ଦଶ ବର୍ଷ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଦୁହେଁ ଏକତ୍ର ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କାବ୍ୟା ନିଜ କାମନା ପୂରଣ କରି ଆସିଲେ। ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେନାହିଁ, କାରଣ ଜୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୟା ବୁଝି, ସେମାନେ ପୁନି ଫେରିଗଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ବୃହସ୍ପତି ଜାଣିଲେ କାବ୍ୟା ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ। ସେ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ, ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି, ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅଭିଲାଷାରେ କାମ କଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ପ୍ରେରିତ କରିଥିବା ପରି, ସେ କାବ୍ୟାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅସୁରମାନେଠାରେ ଯାଇ କଥା କହିଲେ।