ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଅନେକ ନାମ ଓ ଗୁଣରେ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଥିଲା। ସେ ହେଉଛନ୍ତି କେତେକ ହଳଦିଆ, କେତେକ ଚିହ୍ନିତ ଦେହରେ, କେତେକ ରକ୍ତାବର୍ଣ୍ଣ, କେତେକ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ମହାଦେବ, ସର୍ବରୂପୀ, ମଙ୍ଗଳମୟ। ସେ ସୁନାର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଉତ୍ତମ, ମଧ୍ୟମ, ପିନାକ ଧାରୀ, ତ୍ୱରିତ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଲାଲବର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଡମରୁଧାରୀ, ଏକପଦୀ, ପାତ୍ର, ଜ୍ଞାନର ଅବତାର, ମୃଗ ଶିକାରୀ, ନାଗ, ଧୃଢ, ଭୟଙ୍କର। ଅନେକ ରୂପରେ, ଉଗ୍ର, ତ୍ରିନେତ୍ର ଭଗବାନ, ହଳଦିଆ, ଏକମାତ୍ର ବୀର, ମୃତ୍ୟୁ, ତ୍ରୟମ୍ବକ। ସେ ଗୃହପତି, ତାନ୍ତ୍ର ବିହୀନ, ଶଙ୍କର, ଶୁଭ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଗୁହାବାସୀ, ତପସ୍ୱୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ। ସେ ସାଂଖ୍ୟ, ଯୋଗୀ, ଧ୍ୟାନୀ, ଦୀକ୍ଷିତ, ଗୁପ୍ତ, ସର୍ବ, ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ମାଳାଧାରୀ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ସଦ୍ଗୁଣୀ, ଧର୍ମିକ, ଶୁଭ, ନିୟମକ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ବ୍ରାହ୍ମଣସଦୃଶ, ମହାମୁନି। ସେ ଚତୁଷ୍ପଦ, ଶୁଧ୍ଧ, ଧର୍ମିକ, ତ୍ୱରିତ, ଚୂଡ଼ାଧାରୀ, ଖପରଧାରୀ, ଦନ୍ତିଳ, ସର୍ବଯଜ୍ଞୀ। ସେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଉଜ୍ଵଳ, ଜ୍ଞାନୀ, କ୍ରୂର, ବିକଳାଙ୍ଗ, ଭୟଙ୍କର, ଶୁଭ। ସେ ମୃଦୁ, ସଦ୍ଗୁଣୀ, ଧର୍ମିକ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଅଜୟ, ଶବଧାରୀ, ନିତ୍ୟ, ଶାଶ୍ୱତ। ସେ ତ୍ୱରିତ, ଶରଭ, ତ୍ରିନେତ୍ର ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ସୋମପାନୀ, ଘୃତପାନୀ, ଧୂମପାନୀ, ତାପପାନୀ। ସେ ଶୁଧ୍ଧ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ସ୍ୱୟଂଜାତ, ମୃତ୍ୟୁ, ମାଂସଭୋଜୀ, ବାମନ, ଜ୍ଞାନୀ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ସଦୃଶ। ସେ ଆଶ୍ରୟ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଭାରତବଂଶୀ, ମଧ୍ୟଳୋକବ୍ୟାପୀ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ବଳ, ମାନ, ସତ୍ୟ, ଦାହକ। ସେ ତ୍ରିପୁରାସୁର ବିନାଶକ, ଉଜ୍ଵଳ, ଚକ୍ରଧାରୀ, ଲୋମଶ, ତୀକ୍ଷ୍ଣାୟୁଧଧାରୀ, ଶୁଧ୍ଧ, ସିଦ୍ଧ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ। ସେ ତେଜସ୍ୱୀ, ଖଣ୍ଡିତ, ବହୁଳ, ବୃଷଭ, ନାଗ, ସଂଗ୍ରାହକ, ଶାନ୍ତ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା। ସେ ପାପନାଶକ, ଯଜ୍ଞନାଶକ, ମୃତ୍ୟୁ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଅଗ୍ନି, କିଶଳୟ। ସେ ବାଳୁକାସଦୃଶ, ସ୍ପଷ୍ଟ, ଉତ୍ତମ, ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ, ତ୍ୱରିତ ବୃଷଭ, ଉତ୍ତମ ଧନୁର୍ଧାରୀ, ଶୁଧ୍ଧତମ, ପ୍ରିୟ। ସେ ଦାନବ ବିନାଶକ, ପଶୁ ବିନାଶକ, ବିଘ୍ନ, ଶୟନୀ, ବିଚରଣଶୀଳ, ମହାନ, ଶେଷ, ଦୁର୍ଲଭ। ସେ କୌଶଳୀ, ନୀଚ, ଲୋକନାଥ, ନିରୋଗ, ସମ, ଯୋଗସ୍ଥ। ସୁନାବାହୁ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଶାନ୍ତିଦାୟକ, କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ, ମାଘମାସରେ ଜନ୍ମ, ବିନାଶକ, ଏକନେତ୍ର। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାମଦେବ, ଈଶାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଉଜ୍ଵଳ, ଚିରନ୍ତନ, ହସନ୍ତି। ତିରିଆ ଧନୁର୍ଧାରୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସାରଥି, ସେନାପତି, ଭୃଗୁନାଥ, ଶୁଧ୍ଧ, ଅଗ୍ନି, ଅଭିଲଷିତ, ଜ୍ଞାନୀ। ସେ ପାପୀ, ନିନ୍ଦକ, ଅମିତ୍ର, ମିତ୍ର, ଦିଗମ୍ବର, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଭାଗ୍ୟନାଶକ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପଶୁପତି, ପ୍ରଜାପତି, ପ୍ରାଣ, ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ, ହବି, ଅମୃତ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭଗବନ୍, ତୁମେ 'ଵଷଟ୍' ଶବ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ, ଯଜ୍ଞୀ, ସଂହାରକ, ଅପହାରକ। ତୁମେ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ, ବର୍ତ୍ତମାନ, କାଳର ଆତ୍ମା, ଵସୁ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଶ୍ୱିନୀ। ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମାରୁତ, ଦେବତାମୟ ଆତ୍ମା, ଅଗ୍ନି, ସୋମ, ଋତ୍ୱିଜ୍, ସ୍ତୁତିୟ, ପଶୁପତି, ଔଷଧୀ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞର ଆତ୍ମା, ତପସ୍, ସତ୍ୟ, ବିରାଗ, ଶାନ୍ତି—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗର ଆତ୍ମା, ଅହିଂସା, ଅଲୋଭ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଭୂ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଦିବ, ମହଃ, ଜନ, ତପ, ସତ୍ୟ—ସମସ୍ତ ଲୋକର ଆତ୍ମା—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅବ୍ୟକ୍ତ, ମହତ୍, ତତ୍ତ୍ୱ, ଭୂତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ତନ୍ମାତ୍ର, ମହାନ୍—ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଆତ୍ମା—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା, ଅର୍ଥବାନ୍, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚେତନ, ଶୁଧ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତିନି ଲୋକରେ, ଦିଗ୍ବନ୍ଧନରେ, ଭବତ୍ତ୍ୱାଦି ଅବସ୍ଥାରେ, ସତ୍ୟର ସୀମାରେ, ମହାନ୍ମାନେ, ଚାରି ଲୋକରେ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମୋର ପ୍ରଶଂସାରେ ଯାହା ଠିକ୍ କିମ୍ବା ଭୁଲ୍ କହାଯାଇଛି, ଭକ୍ତ ଓ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବେ ତୁମେ ମୋତେ ଖ୍ଷମା କରିବା। ଏପରି ଭାବେ, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ଏମିତି ଭାବରେ ଦେବାଦିଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ, ନୀଳାରୁଣ ମହାଦେବଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ନମସ୍କାର କରି, ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗୁଁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ତାପରେ, ଭବ ତୃପ୍ତ ହୋଇ, କାବ୍ୟାଙ୍କ ଦେହକୁ ହାତ ଦେଇ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପରେ, ଦେବାଦିଦେବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କ ପାର୍ଷ୍ୱଦେବୀ ଜୟନ୍ତୀ ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି କହିଲେ—"ତୁମେ କିଏ, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ? କାହାର? ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ? ତୁମେ ଏତେ ତପସ୍ଵିନୀ ହୋଇ ମୋତେ କାହିଁକି ରକ୍ଷା କରୁଛ?" "ଏହି ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି, ନମ୍ରତା, ନିୟମ ଓ ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ମୋତେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ।" "ତୁମର କ'ଣ ଆକାଂକ୍ଷା, ହେ ନାରୀମଣି? କ'ଣ ଇଚ୍ଛା? ଆଜି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ଯଦିଓ ସେଠାରେ ଖୁବ ଦୁର୍ଲଭ ହେଉ।