ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ବଧ କରାଯାଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ଭୃଗୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଭୃଗୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ବଧ କରିଛ—ଏହା ଅନୁଚିତ। ଏହି ଦୋଷରେ, ତୁମେ ସାତ ବାର ମାନବ ଭୂମିରେ ଅବତାର ନେବାକୁ ପଡିବ।” ଏହି ଭୃଗୁଙ୍କ ଶାପର କ୍ଷୁଦ୍ର ଫଳ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ହ୍ରାସ ହୁଏ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥେ ବିଷ୍ଣୁ ମାନବ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଶାପ ଦେଇ, ଭୃଗୁ ନିଜେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କୁ ଶରୀର ସହିତ ଯୋଡି, ଜଳ ନେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେଉଁ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିଛି, ତାହା ସତ୍ୟ ହେଉ, କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ହେଉ; ମୋର ସତ୍ୟବାଦୀ କଥା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯଦି ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହୁଅ, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠ।" ଭୃଗୁଙ୍କ ଏହି ଶୁଭ କଥା କହିବା ସହିତ, ଦେବୀ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୀତଳ ଜଳ ଛିଁଟି, “ବଞ୍ଚ” ବୋଲି ଅଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଦେବୀ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲେ, ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା—“ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଶ୍ରେଷ୍ଠ!” ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଭୃଗୁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ କରିବା ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚମତ୍କାର ଭାବେ ପ୍ରତୀତି ହେଲା। ଭୃଗୁ ଶାନ୍ତ ମନେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଆଣିଥିବା ଦେଖି, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହେଲେ, କାବ୍ୟଙ୍କ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖି ସେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତା’ପରେ, ବିଦ୍ରୁମ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଝିଅ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି କାବ୍ୟ ଦ୍ରଢ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ମୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ। ତୁମେ ଯାଅ, ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସେବା କର; ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କର, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଅବହେଳା ନ କର।" ଦେବୀ ଜୟନ୍ତୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଝିଅ, ଶିଳ୍ପା ଓ ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଶାନ୍ତି ସହ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ କାବ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ସ୍ତୁତି କରି, ବାପାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସେବା କରିଲେ। ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ମୃଦୁ ମସାଜ ଓ ସୁଖ ଦେଇ, ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କାବ୍ୟଙ୍କ ସେବା କରିଲେ। ଏହିଭଳି ଦୁର୍ଲଭ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷର କଠିନ ଧୂମ୍ରବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ଜୟନ୍ତୀ କାବ୍ୟଙ୍କୁ ବର ଚାହିଁବାକୁ କହିଲେ। କାବ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଏହା ଅନ୍ୟ କେହି କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ତୁମ ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା—” “ତୁମେ ଦେବମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ; ମୋ ପାଖରେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ଭୃଗୁପୁତ୍ର, ସେ ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। ଯଜ୍ଞ ଉପନିଷଦର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଗୁପ୍ତତା ତୁମେ ଜାଣିପାରିବ; ତାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି।” “ଏହିପରି, ତୁମେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବ। ଏପରି ବର ଦେଇ, କାବ୍ୟଙ୍କୁ ଅଜୟ, ଧନରେଶ୍ୱର ଓ ଅପରାଜିତତା ଦିଆଗଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ବର ପାଇ ତିନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଆନନ୍ଦରେ, ତାଙ୍କ ମନରେ ଦିବ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର ଶ୍ଲୋକ ଉପଜିଲା। ସେ ଅଳ୍ପ ଏକ ପ୍ରବଂଶ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ନୀଳ ଓ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। “ଶିତିକଣ୍ଠ, ମଦପାନ କରୁଥିବା, ତେଜସ୍ବୀ, ବିନାଶରେ ଆନନ୍ଦ, ଅଦୃଶ୍ୟତା ଦାତା, ବର୍ଷର ଆଧିପତ୍ୟ, ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜଟାଧର, ଉତ୍କଟ କେଶ, ଅଶ୍ୱ, କାରଣ, ସଂସ୍କୃତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ, ଦେବଦେବ, ଶୀଘ୍ରପଦ, ମୁକୁଟଧାରୀ, ଗଢ଼ିତ ଶରୀର, ଶତାକ୍ଷ, ଦାନଶୀଳ, ଧନବୀଜ, ରୁଦ୍ର, ତପସ୍ବୀ, ବାଲ୍କଳଧାରୀ, କ୍ଷୁଦ୍ର, ମୁକ୍ତକେଶ, ସେନାପତି, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, କବି, ବୃଦ୍ଧ ରାଜା, ତକ୍ଷକ ସହ ଖେଳାଳି, ପାହାଡ଼ର ଶ୍ୱାମୀ, ସୂର୍ୟନେତ୍ର, ତପସ୍ବୀ, ଜାମ୍ବବ, ସୁନିର୍ମିତ, ଶୁଭହସ୍ତ, ଧନୁର୍ଧର, ଭାର୍ଗବ, ଶତବାହୁ, ଶତଶୁଭ ନେତ୍ର, ଶତଉଦର, ଶତପଦ, ଶତମୁଣ୍ଡ, ଅନେକ ଆକୃତି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭବ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ଶ୍ୱେତ, ପୁରୁଷ, ଖଡ୍ଗଧାରୀ, କବଚୀ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ବିନାଶକ, ତାମ୍ର, ଭୟଙ୍କର, ଦୁର୍ଜୟ, ଶୁଭ, ପିଙ୍ଗଳ, ଚିତ୍ର, ବାବ୍ରୁ, ରୁଦ୍ଧିର, ମହାଦେବ, ଶର୍ବ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ଶୁଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ତମ, ମଧ୍ୟ, ପିଣାକଧାରୀ, ଶୀଘ୍ର, ତେଜସ୍ବୀ, ରକ୍ତ, ଡମ୍ରୁ, ଏକପଦ, ଯୋଗ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧି, ମୃଗୟୁ, ସର୍ପ, ନିଶ୍ଚଳ, ଭୟଙ୍କର, ଅନେକ ଆକୃତି, ଦୁର୍ଜୟ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ପିଙ୍ଗଳ, ଏକମାତ୍ର ବୀର, ମୃତ୍ୟୁ, ତ୍ରୟମ୍ବକ, ଗୃହପତି, ଅନାଡ଼ି, ଶଙ୍କର, ଶୁଭ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଗୁହାବାସୀ, ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ସାଂଖ୍ୟ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନୀ, ଦୀକ୍ଷିତ, ଗୁପ୍ତ, ଶର୍ବ, ପୂଜିତ, ମାଳାଧାରୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ନୀତିଶୀଳୀ, ଧର୍ମିକ, ଶୁଭ, ନିଗ୍ରହ, ଚତୁର, ବ୍ରାହ୍ମଣସଦୃଶ, ମହାମୁନି, ଚତୁର୍ପଦ, ଶୁଦ୍ଧ, ଧର୍ମିକ, ଶୀଘ୍ର, ଚୂଡ଼ାଧାରୀ, ଖପରଧାରୀ, ଦନ୍ତିଳ, ବିଶ୍ୱଯଜ୍ଞୀ, ଅନିରୋଧ୍ୟ, ତେଜସ୍ବୀ, ଦୀପ୍ତ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, କ୍ରୂର, ବିକଳ, ଭୟଙ୍କର, ଶୁଭ, ମୃଦୁ, ନୀତିଶୀଳୀ, ଧର୍ମିକ, ଶୁଭ, ଅଜୟ, ଶବଧାରୀ, ନିତ୍ୟ, ଶାଶ୍ୱତ—ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।