ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ଶାନ୍ତିମୟ ଦଶଗୁଣ ମିଶ୍ରଣର ଯୁଗ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଅବିଚଳିତ ଓ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁଗତ ଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସନ ଓ ଶୃଙ୍ଖଳା ରହିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ଶାନ୍ତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲା ନାହିଁ। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଉଭୟଙ୍କୁ ଭୟାନକ ବିନାଶ ଆଣିଦେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାର ପାଇଁ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ବରାହ ଯୁଗରେ ଦ୍ୱାଦଶ (ବାରଟି) ମହାସଂଗ୍ରାମ ଘଟିଥିଲା, ଯାହାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ତର ପକ୍ଷର ଛଅ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧଗୁଡିକର ନାମ ଏପରି: ପ୍ରଥମ ନରସିଂହ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବାମନ, ତୃତୀୟ ବରାହ, ଚତୁର୍ଥ ଅମୃତ ମନ୍ଥନ, ପଞ୍ଚମ ଭୟଙ୍କର ତାରକା ଯୁଦ୍ଧ, ଷଷ୍ଠ ଆଦିବକ, ସପ୍ତମ ତ୍ରିପୁର, ଅଷ୍ଟମ ଅନ୍ଧକାର, ନବମ ଧ୍ୱଜ, ଦଶମ ବର୍ତ୍ତ, ଏକାଦଶ ହଳ, ଦ୍ୱାଦଶ କୋଳାହଳ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧଗୁଡିକର ବିବରଣୀ ଏପରି: ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ନରସିଂହ ବଧ କରିଥିଲେ। ବାମନ ଅବତାରରେ ବଳିଙ୍କୁ ତିନି ଲୋକ ଅଧିକାର କରିବା ସମୟରେ ଦମନ କରାଯାଇଥିଲା। ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ୍ୟ ସୁରମାନେ ଦେଇଥିବା ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜରେ ଏକକ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ବରାହ ଅବତାର ଦ୍ୱାରା ତୁଣ୍ଡରେ ଧରି ପୃଥିବୀକୁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲା। ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିରୋଚନ, ଯିଏ ସଦା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ସେ ତାରକା ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ। ଷଷ୍ଠ ଯୁଦ୍ଧରେ, କାଭ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜେୟ ହୋଇଥିବା ସଞ୍ଜବାକୁ ଶକ୍ର ଅନ୍ତର୍ଗତ ବିଷ୍ଣୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ତ୍ରିପୁର ଧ୍ୱଂସ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ତ୍ରିପୁର ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତ୍ରିୟମ୍ବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦାନବ ନିହତ ହେଲେ। ଅଷ୍ଟମ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଆଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ପିତୃମାନେ ସହିତ ମିଶି ଦେବ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରିଥିଲେ। ବିଶାଳ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମହେନ୍ଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ସେମାନୋ ବିନାଶ କରାଯାଇଥିଲେ। ଧ୍ୱଜା ବିଭ୍ରମ ମାଧ୍ୟମରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, ବଳଶାଳୀ ବିପ୍ରବର୍ତ୍ତିନ୍ ଧ୍ୱଜର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ହରାଇଲେ। ରାଜି, ଦେବମାନେ ଘେରି ରହି, କୋଳାହଳ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଜିତିଲେ; ଶଣ୍ଡମାର୍କକୁ ଦେବମାନେ ଯଜ୍ଞର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ବଧ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଦୈବ-ଅସୁର ସଂଗ୍ରାମ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନୋ ଉଭୟଙ୍କୁ ବିନାଶ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଏକ ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ, ତାପରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଅଧିକ ସପ୍ତଦଶ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଓ ଅସୀ ହଜାର ବର୍ଷ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ ବଳି ଏକ ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ସାଠି ହଜାର ଏବଂ ତିନି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ବଳି ରାଜ୍ୟ ରଖିଥିଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ଅସୁରମାନେ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କରୁଥିଲେ। ଏହି ତିନି ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଅସୁର ଇନ୍ଦ୍ରମାନେ ଦଶ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଶାସନ କଲେ। ପୁନି ଦଶ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଥିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ପରେ, ଅକ୍ଷୟ ତିନି ଲୋକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ହେଲା। ସମୟ ଚକ୍ର ଅନୁସାରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ତିନି ଲୋକର ଅଧିକାର ଛାଡ଼ିବାକୁ ହେଲା; ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ପାକଶାସନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ପୁନି ତିନି ଲୋକର ଶାସନ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଦେବମାନେ ଅସୁରମାନୋ ଛାଡ଼ି ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଦେବମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ଯିବା ପରେ, ଅସୁରମାନେ କାଭ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଆମ ରାଜ୍ୟ ଆମ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଛିନି ନିଆଯାଇଛି। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ପୁନି ଫେରିଛନ୍ତି। ଆଜି ଆମେ ଠିଆ ହୋଇପାରୁନାହିଁ—ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।" ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୁଃଖିତ କାଭ୍ୟ ସେମାନୋକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ: "ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ, ଅସୁରମାନେ; ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ତୁମମାନୋକୁ ଧାରଣ କରିବି। ବର୍ଷା, ଉଦ୍ଭିଦ, ଜଳ ଓ ଧନ—ସମସ୍ତ କିଛି ମୋତେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଦେବମାନେ ମୋର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଏହି ସମସ୍ତର ଅଂଶ ଅଧିକାର କରନ୍ତି। ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଇବି; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଧାରଣ କରିବି।" ଦେବମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, କାଭ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସୁରମାନେ ସମର୍ଥିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିନ୍ତିତ ଓ ବିଜୟ ଆଶାରେ ମିଳିତ ହେଲେ: "ଏହି କାଭ୍ୟ ସମସ୍ତ କିଛି ଆମଠାରୁ ବଳପୂର୍ବକ ହରିଅଁଛନ୍ତି। ଚଳ, ଦ୍ରୁତ ଚଳିଯିବା। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଶେଷ କରିଦେବେ, ସେମାନୋକୁ ପୁନି ଜୀବନ୍ତ କରିବା। ଅବଶିଷ୍ଟ ଅସୁରମାନୋକୁ ବଳପୂର୍ବକ ବଧ କରି, ପାତାଳକୁ ପଠାଇଦେବା।" ଏହାପରେ ଦେବମାନେ ବଡ଼ ରୋଷରେ ଦାନବମାନୋପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦାନବମାନେ ଦୃତ କାଭ୍ୟଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। କାଭ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଡ଼ିତ ହୋଇ ଦାନବମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି, ସେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନୋକୁ ଦେବମାନୋଠାରୁ ରକ୍ଷା କଲେ। କାଭ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଦେବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ପୂର୍ବ ଘଟଣା ମନେପକାଇ ଧ୍ୟାନ କରି, ଦେବମାନୋକୁ କହିଲେ: "ତିନି ପଦରେ ବାମନ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଅଧିକାର କଲେ; ବଳି ବନ୍ଧି ହେଲେ, ଜମ୍ଭ ବଧ ହେଲେ, ବିରୋଚନ ବଧ ହେଲେ।" "ଦ୍ୱାଦଶ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ, ଅସୁରମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବଧ ହେଲେ।" "ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛ, ଏହି ଶେଷ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରିମିତ ଅନୁଭବ ରଖିଛ; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିବି, କିଛି ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କର।" "ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଯିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବ। ଅଗ୍ନି, ହୋତୃ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରରେ ସକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ।