ସୂତ ମହାର୍ଷି କହିଲେ—“ଏବେ ଆପଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ, କିପରି କଂସ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେଂକୁ, ଏକ ପରେ ଏକ, ନିଷ୍ଫଳ ଚେତନାରେ ମାରିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ପରିସ୍ଥିତିରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଭୟରୁ ଦୂରେ ପଠାଯାଇଥିଲା; ଏହିପରି ଭାବେ ଗୋବିନ୍ଦ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଳିତ ହେଲେ। ଦେବକୀ, ଯିଏ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ବସୁଦେବଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ସେଠି ଦିନ ଏକଥିଲେ ଯେଉଁବେଳେ କଂସ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଥିଲେ; ସେ ସମୟରେ କଂସ ରାଜ୍ୟାଭିଷିକ୍ତ ଯୁବରାଜ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖିଥିଲେ; ଏହି ସ୍ୱର କଂସଙ୍କୁ ସଦା ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା, କାରଣ ଏହା ଅତି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲା। ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର କହିଲା—“ହେ କଂସ, ତୁମେ ଯେଉଁ ମହିଳାଙ୍କ ରଥ ଚାଳାଉଛ, ସେ ତୁମ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବେ; ତାଙ୍କ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭ ତୁମ ଅନ୍ତ ନେଇଆସିବ।" ଏହି ସ୍ୱର ଶୁଣି, ଅବିବେକୀ କଂସ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତଳୱାର ନେଇ ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଭଳ ବସୁଦେବ, ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୃଦୟରେ, କଂସଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ମୌତ୍ରତ୍ୱ ସହ କହିଲେ—“କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛି, ହେ ଯାଦବ ଶିରୋମଣି। ମହାନ୍ୟ, ତାଙ୍କ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭ ଯେତେବେଳେ ହେବ, ମୁଁ ତାହା ତୁମ ପାଖକୁ ଦେଇଦେବି; ତୁମେ ଏହା ସହ ଯାହା ଚାହ, କର। ଏଠିଏ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାମାନ୍ୟ କର; ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗର୍ଭ ତୁମର ହେବ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଉଛି।" ଏପରି କଥା କହି, ବସୁଦେବ କଂସଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ; ଏହିପରେ, ବସୁଦେବ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ପାଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କଂସ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ମୂଢ଼, ଦେବକୀଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେଂକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏଠିରେ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହି ବସୁଦେବ କିଏ? ଏବଂ ଦେବକୀ କିଏ? ନନ୍ଦଗୋପ କିଏ? ଏବଂ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯଶୋଦା କିଏ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ଏବଂ ଯିଏ ପାଳିଲେ?” ସୂତ କହିଲେ—“ପୁରୁଷମାନେ କଶ୍ୟପ ବଂଶର ଥିଲେ, ନାରୀମାନେ ଆଦିତ୍ୟ ଗୋତ୍ରର; ଏହିପରି ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ଭଗବାନ ମନୁଷ୍ୟ ଦେହରେ ପୃଥିବୀରେ ବିଚରଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ଯୋଗମାୟା ଓ ମାୟାବଳରେ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ମୋହିତ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ବିଷ୍ଣୁ ବୃଷ୍ଣି ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ ଓ ଦାନବ ନାଶ ପାଇଁ। ଏହିପରି, ରୁକ୍ମିଣୀ, ନଗ୍ନଜିତଙ୍କ କନ୍ୟା ସତ୍ୟା, ସତ୍ରାଜିତୀ, ସତ୍ୟଭାମା, ଜାମ୍ବବତୀ, ଓ ରୋହିଣୀ—ଏମିତି ଅନେକ ରାଜକୁମାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବରା ପତ୍ନୀ ହେଲେ। ଶୈବ୍ୟା, ସୁଦେବୀ, ମାଦ୍ରୀ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସୁଶୀଳା, କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଲକ୍ଷ୍ମଣା, ଏବଂ ଜାଳବାସିନୀ—ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପତ୍ନୀ। ଏହିପରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଷୋଳ ହଜାର ନାରୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଗଣ ଅପ୍ସରାମାନେ ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବା ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ। ଏମିତି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀମାନେ ଲୋକମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସୁଦେଷ୍ଣ, ଶରଭ, ଚାରୁ, ଚାରୁଭଦ୍ର, ଭଦ୍ରଚାରୁ, ଚାରୁବିନ୍ଧ୍ୟ (ଯିଏ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ), ଚାରୁମତୀ (କନ୍ୟା), ସାନୁ, ଭାନୁ, ଅକ୍ଷ, ରୋହିତ, ମନ୍ତ୍ରୟ, ଜରନ୍ଧକ, ତାମ୍ରବକ୍ଷ, ଭୌମରୀ, ଓ ଜରନ୍ଧମା—ଏହିମାନେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପୁଅ—ଭାନୁର, ଭୌମରିକା, ତାମ୍ରପର୍ଣ୍ଣୀ, ଜରନ୍ଧମା; ଏବେ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସନ୍ତାନ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ—ଭଦ୍ର, ଭଦ୍ରଗୁପ୍ତ, ଭଦ୍ରବିନ୍ଦ୍ର, ସପ୍ତବାହୁ, ଭଦ୍ରାବତୀ (କନ୍ୟା), ସମ୍ବୋଧନୀ (ପ୍ରସିଦ୍ଧ)—ଏମାନେ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ସଂଗ୍ରାମଜିତ, ଶତଜିତ, ସହସ୍ରଜିତ—ଏମାନେ ସୁଦେବୀଙ୍କ ପୁଅ। ବୃକ, ବୃକଶ୍ୱ, ବୃକଜିତ, ବ୍ରଜିନୀ (ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା), ମିତ୍ରବାହୁ, ସୁନୀଥ—ଏମାନେ ନଗ୍ନଜିତୀଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ଏହିପରି, ବସୁଦେବଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନେ ଏଭଳି ଥିଲେ। ଏଠି, ବସୁଦେବଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ଏଠି, ଏଠିଏ ଅଷ୍ଟ ହଜାର ଶୂରବୀର ପୁଅ, ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳ, ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ବଂଶର ଏହି ବିବରଣୀ ଆପଣମାନେ ଶୁଣିଲେ। ବୃହଦୁଚ୍ଛଙ୍କ (ଶୌନକଙ୍କ ପୁଅ) କନ୍ୟାମାନେ—ବୃହତୀ, ନୃତ୍ୟକନ୍ନେୟା, ସୁନୟା, ସଙ୍ଗତା; ତାଙ୍କ ପୁଅ—ଅଙ୍ଗଦ, କୁମୁଦ, ଶ୍ୱେତ; ଏବଂ ଏକ କନ୍ୟା ଶ୍ୱେତା। ଅବଗାହ, ଚିତ୍ର, ଶୂର, ଚିତ୍ରବର; ଚିତ୍ରସେନ ଏହିଁ ପୁଅ, ଏବଂ ଚିତ୍ରବତୀ (କନ୍ୟା)। ତୁମ୍ବ, ତୁମ୍ବବନ, ଜନସ୍ତମ୍ଭ—ଏହି ଦୁଇଁ ଉପଙ୍ଗଙ୍କ ପୁଅ; ଭଜ୍ରରା, କ୍ଷିପ୍ରା। ଗବେଷଙ୍କ ପୁଅ—ଭୂରିନ୍ଦ୍ର, ଭୂରି; ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ କନ୍ୟା—ସୁତନୂର। ସେଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭଜ୍ର, ଯିଏ ଅଶ୍ୱସୁତଙ୍କ ପୁଅ; ପ୍ରତିବାହୁ ଭଜ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ସୁଚାରୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ। କାଶ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ବଙ୍କ ପ୍ରଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ସୁପାର୍ଶ୍ୱ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହିପରି, ମହାତ୍ମା ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟ ତିନି କୋଟି ସନ୍ତାନରେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସଠି ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦିବ୍ୟ ଅଂଶ ଧାରଣ କରିଥିବା ପୁଅମାନେ ଏଠି ଜନ୍ମିଲେ; ସେମାନେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର। ଏହିମାନେ, ଦେବତା ଓ ମହାସୁରମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ କ୍ଷୋଭିତ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ସେମାନେ ଯାଦବ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଲେ। ଏଠି, ଦଶ ଏବଂ ଏକ କୁଳ ଥିଲା ମହାତ୍ମା ଯାଦବମାନେ; ସମସ୍ତ ଏକା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିଷ୍ଣୁବଂଶରେ ରହିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ, ମାପ ଓ ନାୟକ ଭାବେ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇ ରହିଥିଲେ।