ଯେତେବେଳେ ଭୋଜ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଶତଧନ୍ୱନ ଚାରିପଟେ ଆକୃରକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଆକୃର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବୟସର କାରଣରୁ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ଭୋଜ ଓ ଜନାର୍ଦନ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଅବତରଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଅକ୍ଷତ ଥିଲା। ଏହାପରେ ଭୟରେ ଭରିଥିବା ଶତଧନ୍ୱନ ପୁନି ଏକଥର ଭଲିବାକୁ ଠାଣ୍ଡିଲେ ଓ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଭୋଜଙ୍କ ଘୋଡ଼ା 'ବିଜ୍ଞାତହୃଦୟା', ଯିଏ ଏକ ସହସ୍ର ଯୋଜନା ଦୂର ଯିବାର ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଏହି ମାର୍ଗରେ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଗଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୂର ଯାତ୍ରାରେ ଶତଧନ୍ୱନ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ଏହାପରେ, ଦ୍ୱିଜନ୍ମନ୍ୟ, ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ରଥରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ରୁହ, ବଳଶାଳୀ; ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅବଶ୍ୟ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ପଦେପଦେ ଚାଲି ଯାଇ ଶ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଆଣିବି।" ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ, ପଦେପଦେ ଯାଇ, ମିଥିଲାର ରାଜା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶତଧନ୍ୱନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୋଜଙ୍କୁ ମାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଶ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ହଳଧର ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମଣି ଫେରାଇଦିଅ।" କୃଷ୍ଣ ଉତ୍ତର କଲେ, "ଏଠାରେ ମଣି ନାହିଁ।" ଏହି କଥାରେ ବଳରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାଇପ୍ରତି ଭଲପାଇଁ, ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କ୍ଷମା କଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଠାରୁ ଯାଉଛି, ମୋର ନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ନ ମହିଳାଙ୍କୁ, ନ ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କୁ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ। ତୁମେ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ଏପରେ ବଳରାମ ମିଥିଲାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ସେଠାରେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଦାନ ଓ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ବଭ୍ରୁ ନାମକ ମହାପୁରୁଷ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅନିୟମିତ ବିଧିର ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ, ଗାଧିପୁତ୍ର ରାଜା ଶ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇଁ କବଚ ପିନ୍ଧି, ଯଜ୍ଞବେଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଅନେକ ଧନ, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଓ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ ଦାନ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ରାଜାଙ୍କୁ ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ବୟସ୍ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞମାନେ 'ଆକୃର-ଯଜ୍ଞ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ମିଳୁଥିଲା, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉଥିଲା। ପରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ମିଥିଲାକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଗଦାଯୁଦ୍ଧର ଦିବ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ନେଲେ। ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ଏହିପରି, ଆକୃର ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତୃଘ୍ନ ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଶ୍ୱଫଲ୍କଙ୍କ ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟରୁ ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଖ୍ୟାତ ପୁଅ ନରରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଏମାନେ ହେଲେ ଶତୃଘ୍ନ ଓ ବନ୍ଧୁମାନ, ଯେଉଁମାନେ ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଅନ୍ଧକ ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଉପଜନ୍ତା ଦ୍ୱେଷର ଭୟରେ ଏହାକୁ ଅନୁଦେଖା କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଆକୃର ଦୱାରକା ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା ଦେଲେ ନାହିଁ। ମୃତ୍ୟୁକ୍ଷୁଦା ଓ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଲା, ତେବେ କୁକୁର ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ଆକୃରଙ୍କୁ ମନାଉଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦାନଶୀଳ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ପୁନି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ, ତେବେ ଶତାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ସମୁଦ୍ରକୁ ବର୍ଷା ଦେଲେ। ଆକୃର, ଯଦୁମୁଖ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଭଗିନୀକୁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଯୋଗବଳେ ଜାଣିଲେ ଯେ ମଣି ବଭ୍ରୁ ନିକଟକୁ ଚାଲିଯାଇଛି। ସେ ଆକୃରଙ୍କୁ ସଭାମଧ୍ୟରେ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ତୁମ ହାତରେ ଅଛି—ଏହା ଦିଅ; ଏଥିରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ପରେ, ମୋ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା କ୍ରୋଧ ଗଭୀର ଭାବେ ରହିଗଲା। ଏହାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସମସ୍ତ ସାତ୍ୱତମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ସଭାରେ, ବଭ୍ରୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ ମନେ ଶ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦେଇଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଶତ୍ରୁନିଗ୍ରହୀ କୃଷ୍ଣ ଏହି ମଣିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି, ଖୁସି ହୋଇ ପୁନି ବଭ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ବସୁଦେବଙ୍କ ହାତରୁ ଶ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇ ବଭ୍ରୁ, ଗାନ୍ଧିନୀପୁତ୍ର, ଏହାକୁ ଧାରଣ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଛି—ଯିଏ ନିର୍ମଳ ଓ ଉତ୍ତମ ଅଭିଯୋଗକୁ ମିଥ୍ୟା ବୋଲି ଘୋଷଣା କରେ, ସେ କେବେଁ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ ନାହିଁ। ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ ପୁଅଠାରୁ ଅନିମିତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ସତ୍ୟକ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ସତ୍ୟଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସତ୍ୟକଙ୍କୁ ୟୁୟୁଧାନଙ୍କ ପୁଅ ସତ୍ୟକି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଭୂତିଙ୍କ ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ୟୁଗନ୍ଧର; ଏମାନେ 'ଭୂତିବଂଶୀ' ଭାବେ ପରିଚିତ। ପ୍ରଶ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ୱଫଲ୍କ ଓ ଚିତ୍ରକ। ଶ୍ୱଫଲ୍କ, ମହାରାଜା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ ରୋଗ କିମ୍ବା ଅନାବୃଷ୍ଟି ଭୟ କେବେଁ ଥାଏ ନାହିଁ। ଏକଥର, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାଶିର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟରେ ତିନି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଶ୍ୱଫଲ୍କଙ୍କୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ସହିତ ରଖାଯାଇଲା; ତାଙ୍କ ବାସରେ ବର୍ଷାଦେବ ବର୍ଷା କଲେ। ଶ୍ୱଫଲ୍କ କାଶିର ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କନ୍ୟା ଗାନ୍ଧିନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ; ସେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଈ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ଗାନ୍ଧିନୀ ଅନେକ ଶତ ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ମାତୃଗର୍ଭରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ, ଜନ୍ମ ହେଉନଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପିତା ଗର୍ଭସ୍ଥ ଜନନୀକୁ କଥା କହିଲେ। ଏଭଳି ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣାମାନେ ଘଟିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯଦୁବଂଶ, ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ, ମିଥିଲା, ଦ୍ୱାରକା ଓ ସମସ୍ତ ପାଳାପରିବାରିକ ଘଟଣା ଏକ ନିର୍ମଳ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଏକାଠି ଯୋଗ ଦେଲା।