ଏହି ଘଟଣାରେ, ଅକୃରା ନିଜେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନ ଉପରେ ଆକାଂକ୍ଷା ରଖି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଏବଂ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶତଧାନ୍ବନ ଭଦ୍ରକାରାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ରାତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ମଣିକୁ ନେଇ ଏହାକୁ ଅକୃରାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଅକୃରା ଏହି ମଣିକୁ ନେଇ ସମ୍ମତି କଲେ—“ଏହି ଘଟଣା କେବଳ ତୁମେ ଜଣା, ଅନ୍ୟ କେହି ଜଣାନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଶତଧାନ୍ବନ ଉତ୍ତର କଲେ, “ଯଦି କୃଷ୍ଣ ତୁମେ ଉପରେ ଅଧିକାର କରିବେ, ତେବେ ଦ୍ଵାରକାର ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିବେ।” ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପିତା ହତ୍ୟା ହେବା ପରେ, ସେ ଶୋକରେ ଭରି ଚାରିଅଟ୍ ଚଢି ଭରଣାବତ ସହରକୁ ଗଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ଦୁଃଖରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଶତଧାନ୍ବନ (ଭୋଜପୁତ୍ର) ଦ୍ୱାରା ଘଟିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣା କରି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହରି (କୃଷ୍ଣ) ଦଗ୍ଧ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ମଧୁସୂଦନ ତୁରନ୍ତ ଦ୍ଵାରକାକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ପ୍ରସେନାକୁ ସିଂହ ହତ୍ୟା କରିଛି, ଏବଂ ସତ୍ରଜିତକୁ ଶତଧାନ୍ବନ ହତ୍ୟା କରିଛି; ସ୍ୟାମନ୍ତକ ତାଙ୍କ ପଥରେ ଅଛି—ସେଠାକୁ ଆକ୍ରମଣ କର। ଚାରିଅଟ୍ ଚଢି ଯାଉ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୋଜକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଆମର ହେବ।” ଭୋଜ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଶତଧାନ୍ବନ ଅକୃରାକୁ କୌଣସି ଦିଗରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଅକୃରା ସକ୍ଷମ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବୟସ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଭୋଜ ଏବଂ ଜନାର୍ଦନ ତାଙ୍କର ଘୋଡା ସୁସ୍ଥ ରଖି ଚାରିଅଟ୍ ଛାଡିଲେ। ଶତଧାନ୍ବନ ଭୟରେ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଦୌଡି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଭୋଜଙ୍କ ଘୋଡା ‘ବିଜ୍ଞାତହୃଦୟା’ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଯିବାରେ ସକ୍ଷମ ଥିଲା, ଏହି ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଭୋଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ଘୋଡା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଅତିକ୍ରମ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଚାରିଅଟ୍ ରୁ ଦେଖିବାକୁ ଏହା ଶତଧାନ୍ବନଙ୍କୁ କ୍ଷୀଣ କରିଦେଲା। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଘୋଡାମାନେ ଚାରିଅଟ୍ ଉପରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏଠି ରୁହ, ଘୋଡାମାନେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ପଦେ ପଦେ ଯାଇ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିକୁ ଅଧିକାର କରିବି।” ଅଚ୍ୟୁତ (କୃଷ୍ଣ) ପଦେ ପଦେ ଯାଇ, ମିଥିଲାର ରାଜା ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିପୁଣ ଶତଧାନ୍ବନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶତଧାନ୍ବନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମଣିକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ।” କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ଏଠି ମଣି ନାହିଁ।” ଏହି ଉତ୍ତରରେ ବଳରାମ କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଉପାଳମ୍ବ କରିଲେ। ଭାଇପ୍ରେମରୁ ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କ୍ଷମା କଲେ—“ତୁମେ ଭଲ ରୁହ, ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି। ମୋର କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ ନାହିଁ, ନା ତୁମେ, ନା ସ୍ତ୍ରୀ, ନା ବୃଷ୍ଣିମାନେ।” ତାପରେ ବଳରାମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ଵାରା ମିଥିଲାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମିଥିଲାର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ସହ ଅନେକ ଆବଶ୍ୟକ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବବ୍ରୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅନିୟମିତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଗାଧିପୁତ୍ର ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନ ଲାଗି ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ରକ୍ଷା ପାଇଁ କବଚ ପିନ୍ଧିଲେ। ଷଷ୍ଠି ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ସମ୍ପତ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ ଯଜ୍ଞରେ ଦାନ କଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଅକୃରା-ଯଜ୍ଞ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଲା, ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଦାନର ଅଭିମାନ୍ତ୍ରଣ ଥିଲା। ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ୟୋଧନ ମିଥିଲାକୁ ଯାଇ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଗଦା-ଯୁଦ୍ଧର ଦିବ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ନେଲେ। ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ବୃଷ୍ଣି ଏବଂ ଅନ୍ଧକ ମହାବୀରମାନେ ସହିତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ଵାରକାକୁ ଆଣିଦିଆଗଲେ। ମହାପୁରୁଷ ଅକୃରା ଏବଂ ଅନ୍ଧକମାନେ ସହ ଦ୍ଵାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତୃଘ୍ନ ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଶ୍ଵଫଳ୍କପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନରରେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭଙ୍ଗକାରାପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶତୃଘ୍ନ ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନ ଅନ୍ଧକମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗକାରା ନାଶ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; କୃଷ୍ଣ ଏହି କାରଣରେ ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ। ସ୍ବଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ହେବା ଭୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଏହାକୁ ଅନ୍ଦେଖା କଲେ। ଅକୃରା ବିଦାୟ ନେଲାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା ଦେଲେ ନାହିଁ। ଅନାବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହେଲା, ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବ ଆସିଲା; ତେବେ କୁକୁର ଏବଂ ଅନ୍ଧକମାନେ ଅକୃରାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦାନର ମହାପତି ଅକୃରା ପୁନଃ ଦ୍ଵାରକାକୁ ଫେରିଲେ, ତେବେ ଶତାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଭରେ ବର୍ଷା ଦେଲେ। ଅକୃରା, ଯଦୁମୁଖ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଧର୍ମିକ ଭଉଣୀକୁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇ ତାଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଅଧିକାର କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିଲେ ଯେ ମଣି ବବ୍ରୁଙ୍କୁ ଗଲା, ତେଣୁ ସଭାରେ ଅକୃରାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଓ ମହାନ, ତୁମ ହସ୍ତରେ ଥିବା ମଣି—ଏହାକୁ ଦିଅ; ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ରଖିବା ନାହିଁ।” ଷଷ୍ଠି ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ମୋର କ୍ରୋଧ ଗଭୀର ହୋଇ ଏହି ଦିନ ରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ରହିଛି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସାତ୍ୱତମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ସଭାରେ, ବବ୍ରୁ ଶାନ୍ତ ମନରେ ମଣିକୁ ଦେଲେ। ପରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନିବାରକ କୃଷ୍ଣ ବବ୍ରୁଙ୍କୁ ମଣିକୁ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ଗ୍ରହଣ କରି ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଏହାକୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ।