ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟରେ ଯାଇ, ପ୍ରସେନଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଦୀର୍ଘ ଖୋଜାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଭଲୁକମାନଙ୍କ ପାହାଡ଼ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ରତ୍ନ ମିଳିଲା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରସେନ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ହତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଏକ ସିଂହ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସିଂହକୁ ଭଲୁକା ହତ କରିଥିବା ଦେଖି, ଭଲୁକାର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି, ଯାଦବ ଭଲୁକାର ଗୁହା ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ଦୁଃଖିତ ଜନାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଥିଲା; ସେ ଜାମ୍ବବନ୍ତଙ୍କ ପୁଅକୁ ଭଲପାଇ ଦେଖୁଥିବା ଧାତ୍ରୀ କୁହୁଥିଲେ, "ରତ୍ନ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବ ନାହିଁ, ବାଲକ।" ସେଉଁଠି କୁହିଲେ, "ସିଂହ ପ୍ରସେନକୁ ହତ କରିଛି, ଏହି ସିଂହକୁ ଜାମ୍ବବନ୍ତ ହତ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି, ଦୁଃଖ କରିବ ନାହିଁ।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହି କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଶୁଣି, ଶୀଘ୍ର ଗୁହା ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ; ଏଠାରେ ପ୍ରସେନଙ୍କ ମୃତ ଦେହ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ସିଧାସଳଖ ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ଭଲୁକାରାଜ ଜାମ୍ବବନ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଜାମ୍ବବନ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଗୋବିନ୍ଦ ଏକୋଇଶି ଦିନ ଧରି ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ବାସୁଦେବ ଥିଲେ, ଓ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରି ଲୋକମାନେ କୁହିଲେ ଯେ, "କୃଷ୍ଣ ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି।" କିନ୍ତୁ ବାସୁଦେବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବନ୍ତଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, ଜାମ୍ବବନ୍ତୀଙ୍କୁ, ଭଲୁକାରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେଇଥିଲେ, ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଜାମ୍ବବନ୍ତ ଜୋରଦାର ଭାବେ ମଣି ଓ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଜାମ୍ବବନ୍ତୀଙ୍କୁ ବିଷ୍ବକ୍ଷେଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଇ, ନିଜ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଏହି ମଣି ନେଲେ, ଓ ଭଲୁକାରାଜ ସହିତ ସମ୍ମିଳନ କରି, ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ମଣି ନେଇ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି ମଣି ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ ଜାମ୍ବବନ୍ତୀଙ୍କୁ ଆବାର କଥା କହିଲେ, ଓ ଏହି ଅପବାଦରୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି କଥା ଯିଏ ଜାଣିଥାଏ ଯେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଅପବାଦ ଦୂର ହୋଇଛି, ସେ କେବେ ମିଥ୍ୟା ଅପବାଦ ଦେବେ ନାହିଁ। ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଦଶ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତିନିଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ଠାରୁ ବଡ଼ ଭଙ୍ଗକାର, ତାପରେ ବୀର ଓ ଵ୍ରତପତି, ଏବଂ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ସୁପ୍ରିୟ। ଏହିଭଳି, ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ କନ୍ୟା ଦ୍ୱାରାବତୀ, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥିଲେ, ତିନିଜଣ ଶୁଭ୍ର ଓ ଗୁଣୀ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟଭାମା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତିନି ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ତପସ୍ୱିନୀ ସମାନ; ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି, ଯାହା କୃଷ୍ଣ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ପରେ ଭୋଜ, ଶତଧନ୍ବନ ଦ୍ୱାରା ନିଅଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ଅକୃର, ଏହି ମଣି ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ସତ୍ୟଭାମା ଓ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତଧନ୍ବନ ରାତିରେ ଭଦ୍ରକାରକୁ ହତ କରି, ମଣି ନେଇ ଅକୃରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏପରେ ଅକୃର, ସେଇ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମଣି ନେଇ ଏକ ଚୁକ୍ତି କଲେ, "ଏହି କଥା ତୁମେ ଛଡ଼ା ଆଉ କାହାକୁ କହିବେ ନାହିଁ।" ସେ କୁହିଲେ, "ଆମେ ଏହା ମାନିବା; ଯଦି କୃଷ୍ଣ ତୁମକୁ ଅପରାଜିତ କରନ୍ତି, ଦ୍ୱାରକାର ସମସ୍ତ ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିବେ।" ଏହିପରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ବଧ ହେବା ପରେ, ଗୌରବମୟ ସତ୍ୟଭାମା, ଶୋକରେ ଅତିବ୍ୟଥିତ, ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଡ଼ି ବାରଣାବତ ନଗରକୁ ଗଲେ। ଶୋକାକୁଳ ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭୋଜ ପୁଅ ଶତଧନ୍ବନଙ୍କ କୃତ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପାଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ହରି, ଶମିତ ହୋଇଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କରି, ସେଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସତ୍ୟକିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହୋଦରମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଏପରେ ମଧୁସୂଦନ ଶୀଘ୍ର ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସି, ତାଙ୍କ ଭାଇ, ହଳଧର ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରସେନ ସିଂହଦ୍ୱାରା ହତ, ସତ୍ରାଜିତ ଶତଧନ୍ବନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା; ସ୍ୟାମନ୍ତକ ତାଙ୍କ ପଥରେ ଅଛି—ସେଠାକୁ ଆକ୍ରମଣ କର, ପ୍ରଭୁ!" "ଏବେ ଶୀଘ୍ର ରଥ ଚଢ଼; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୋଜକୁ ବଧ କରିବା ପରେ, ହେ ବାହୁବଳୀ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଆମ ହେବ।" ଏପରେ, ଭୋଜ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଶତଧନ୍ବନ କୌଣସି ଦିଗରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଅକୃର ଯଦିଓ ସମର୍ଥ ଥିଲେ, ବୟସ୍ୟରେ ଅଶକ୍ତ ଥିବାରୁ, ଭୋଜ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରଥ ଛାଡ଼ି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିବା ବେଳେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଶତଧନ୍ବନ ପୁନି ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଠାନିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ଭୋଜଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ବିଜ୍ଞାତହୃଦୟା ନାମକ ଏହି ମାଦିନୀ, ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଯିବାର କ୍ଷମତା ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମାଦିନୀ ଅତ୍ୟଧିକ ଗତିରେ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ରାସ୍ତା ଚାଲିଗଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦେଖି ଶତଧନ୍ବନ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଶ୍ରାମିତ ହୋଇ ରଥରେ ଅପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ରୁହ, ହେ ବଳଶାଳୀ; ମୁଁ ଦେଖିଛି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅପନ୍ନ; ମୁଁ ପଦେ ପଦେ ଗଲି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଧରିବି।" ଏପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ଅନ୍ନପଦେ ଯାଇ ମିଥିଲାର ରାଜା, ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାର ଶିରୋମଣି ଶତଧନ୍ବନକୁ ବଧ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୋଜକୁ ବଧ କରି, ସେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ହଳଧର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମଣି ଫେରାଇଦିଅ।" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ମଣି ନାହିଁ।" ଏହିପରି, ବଳରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଉପାଳମ୍ଭ ଶବ୍ଦ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ।