ପ୍ରାଚୀନ କଥାନୁସାରେ, ଏକ ସମୟରେ ତାଳବଂଘ ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କ ଶତପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ହୈହୟ ବଂଶର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚ ଶାଖାରେ ଗଣନୀୟ ହେଲେ। ଏହି ପଞ୍ଚ ଶାଖା ହେଉଛନ୍ତି: ଅସଂଖ୍ୟ୍ୟ ବୀରହୋତ୍ର, ଭୋଜ, ଅବର୍ତ୍ତ, ପ୍ରବଳ ତୁଣ୍ଡିକେର ଏବଂ ତାଳବଂଘ ନାମକ ବଂଶ। ବୀରହୋତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଅନନ୍ତ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ଏହି ରାଜା ଅସୀମ ସମ୍ପଦର ମାଳିକ ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ। ଏଠି ଯେଉଁଜଣେ କୃତିସ୍ନ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା କହିଥାଏ, ସେ କେବେ ଧନ ହରାଇବେ ନାହିଁ, ଯଦି କିଛି ହରାଇ ଯାଏ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁଣି ତାହା ପାଇଯିବେ। ଏହି ଲୋକେ ଏହି ଜଗତରେ ଧନୀ ହେବେ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବେ; ଟ୍ୱଷ୍ଟୃ ଓ ଦାତା ପରି ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବେ। ଏହି ସମୟରେ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ସୂତ, କାହିଁକି କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ଜଗତ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି, ଦହିଗଲା? ସେ ତ ଏକ ରାଜର୍ଷି ଥିଲେ, ପ୍ରଜାଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଥିଲେ, ତେବେ କିପରି ସେ ତାହା ସଂରକ୍ଷିତ କରିବା ସ୍ଥଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ?" ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଆସି କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଲେ, ବଲିଲେ, 'ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ।' ରାଜା ପଚାରିଲେ, 'ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ, କଣ ଦାନ ଦେଇ ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବ? କଣ ଖାଦ୍ୟ ଦେବି?' ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, 'ମୋତେ ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଜିନିଷ ଦିଅ, ତେବେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।' ରାଜା କହିଲେ, 'ମାନବର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଅଚଳକୁ ଦହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ହେ ତାପନ୍ତମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।' ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବାଣମାନେ ନିଅ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ଦ୍ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବେ। ତୁମେ ଯେବେ ଏହା ଛାଡିବେ, ସମସ୍ତ ଜଳବିମ୍ବକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବେ; ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଷ୍କ କରି ଭସ୍ମ କରିଦେବି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।' ଏହିପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅର୍ଜୁନକୁ ବାଣ ଦେଲେ ଏବଂ ତାହା ପାଇ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ଅଚଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିରେ ତପୋବନ, ଗ୍ରାମ, ଗୋପାଳ ଆଶ୍ରୟ, ନଗର, ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନ, ଅରଣ୍ୟ ଏବଂ ବାଗିଚା ସବୁ ଦହିଗଲା। ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ରୁକ୍ଷ ଓ ଘାସ ବିହୀନ ହେଇଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଜଳରେ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଏକ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କର ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଜଳରୁ ଉଠି ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଇଛି। ତେଣୁ ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏହି ରାଜର୍ଷି କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ସୂତ ଦେଖାଇଲେ କିପରି ଏହି ରାଜର୍ଷି କ୍ରୋଷ୍ଟୃ ବଂଶର ସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ଯାଁଠାରୁ ବୃଷ୍ଣି ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ପ୍ରଧାନ ଥିଲେ। କ୍ରୋଷ୍ଟୃଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୃଜିନୀବତ୍ ବଡ଼ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ; ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱାହୋବା ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବାମାନେ ବୃଜିନୀବତ୍ ଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି। ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ରାଶାଦୁ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଯିଏ ଦାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ରାଶାଦୁଙ୍କ ସ୍ଵଘୃତଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଲୋକେ ଚାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଚିତ୍ରରଥ ବିଶିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଚିତ୍ରରଥ ବିର ଭାବେ ବହୁ ଦାନ ଓ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଶଶବିନ୍ଦୁ ନାମକ ରାଜର୍ଷି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ଯିଏ ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବହୁପୁତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ। ପୂର୍ବତନ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପଦ୍ୟ ଗାଇଥିଲେ। ଶଶବିନ୍ଦୁଙ୍କ ଶତପୁତ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧନ ଓ ତେଜରେ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଛଅ ଜଣ ପ୍ରଧାନ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରନ୍ଥ ଅନୁଯାୟୀ: ପୃଥୁଷାଟ୍କ, ପୃଥୁଶ୍ରବା, ପୃଥୁୟଶା, ପୃଥୁଧର୍ମ, ପୃଥୁଞ୍ଜୟ, ପୃଥୁକୀର୍ତ୍ତି ଓ ପୃଥୁନ୍ଦାତ। ପାର୍ଥଶ୍ରବା ବ୍ୟତୀତ, ଅନ୍ତରା ନାମକ ଏକ ପୁତ୍ର ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଉଶନା ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଏହି ପୃଥିବୀର ଅଧିକାରୀ ହୋଇ, ଶତାଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ମରୁତ୍ତ ରାଜର୍ଷିମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କମ୍ବଳବାର୍ହି ଏବଂ ସେଠାରୁ ରୁକ୍ମକବଚ ନାମକ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ରୁକ୍ମକବଚ ଯୁଦ୍ଧରେ କବଚିନ୍ମାନେକୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ଏହି ଧନୁର୍ଧର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ ଦାନ କରିଥିଲେ। ରୁକ୍ମକବଚ ଯୁଦ୍ଧ ରୁ ବିରତି ନେଇ ପଛରେ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ପାଇଥିଲେ—ଏମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ: ରୁକ୍ମେଷୁ, ପୃଥୁରୁକ୍ମ, ଜ୍ୟାମଘ, ପରିଘ ଓ ହରି। ସେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ପରିଘ ଓ ହରିଙ୍କୁ ବିଦେହରେ ବସାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମେଷୁ ରାଜା ହେଲେ, ପୃଥୁରୁକ୍ମ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କଲେ। ଜ୍ୟାମଘ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଆଶ୍ରମରେ ବସିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ଧନୁ ଧରି ରଥ ଓ ଧ୍ୱଜା ସହିତ ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଗଲେ। ଏକାକୀ ନର୍ମଦା ତଟରେ ମେକଳା ଅଞ୍ଚଳରେ ରହି, ପରେ ଋକ୍ଷବନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଏବଂ ଶୁକ୍ତିମାନ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଜ୍ୟାମଘଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଶୈଭ୍ୟା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳି ଥିଲେ, ରାଜା ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ନେଲେ ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି ଏକ କୁମାରୀ ପାଇଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସେ ଆମ ପୁଅଙ୍କ ଜାଇଁ ହେବେ।' ଶୈଭ୍ୟା କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ, ସେ ଜାଇଁ ହେଉ; ତୁମେ ଯିଏ ପୁଅ ପାଇବେ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବେ।' ଏହିପରି ଏହି ପବିତ୍ର ବଂଶ ପରମ୍ପରା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର କଥା ଅମୃତ ଧାରା ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।