ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଅପାର ତେଜରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଚାରିଟି ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ପ୍ରଥମେ, ସେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ହଜାରଟି ବାହୁ ହେଉ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ରୂପେ, ସେ କହିଲେ—ଯଦି କେବେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବି, ତେବେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଧର୍ମଦ୍ୱାରା ଏଇ ପୃଥିବୀ ଜିତିବି ଓ ଧର୍ମରେ ଏହାକୁ ଶାସନ କରିବି। ତୃତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଭାବେ, ସେ ଚାହିଲେ—ଯଦି କେବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିବି, ସେଥିରେ ଏକ ବିଶାଳ ଯୁଦ୍ଧ ହେବା ଦ୍ୱାରା ହେଉ। ଚତୁର୍ଥ ଆଶୀର୍ବାଦ ରୂପେ, ସେ ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତି ଓ ହଜାର ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ନଗର ସହିତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଶାସନ କଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଏକ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୱଜ ଓ ରଥ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଉଥିଲା। ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପରେ ଦଶ ହଜାର ଅବିରତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞବେଦୀ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାଜସ୍ଥମ୍ଭ ଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ବିମାନରେ ବସି ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ସଦା ସୁଶୋଭିତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମହାନ ରାଜାଙ୍କ କର୍ମ ଓ ମହିମା ଦେଖି, ଗନ୍ଧର୍ବ ନାରଦ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏମିତି କହାଯାଏ—କୌଣସି ମଣିଷ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ମାର୍ଗକୁ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପ୍ରାକ୍ରମ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପରେ ଏକମାତ୍ର ରାଜା ଥିଲେ—ତାଙ୍କର ହାତରେ ତଳୱାର ଓ ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ୍ୟ, ରଥରେ ବସି; ତାଙ୍କ ସହିତ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ସେବକ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଜାମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ; କୌଣସି ସମ୍ପତିର ହାନି, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଥିଲା ନାହିଁ। ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନବ ଜଗତର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ଥିଲେ, ପଚାସ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଚକ୍ର ରାଜ୍ୟ କଲେ। ସେ ନିଜେ ଗୋପାଳକ ଓ କ୍ଷେତ୍ରରକ୍ଷକ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସେ ପର୍ଜନ୍ୟ ଭାବେ ବର୍ଷା ଦେଲେ, ଆଉ ଅର୍ଜୁନ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁ ଧନୁଷ୍ୟର ତାଣିରେ କଠିନ ହୋଇ, ସେ ଶରତ୍କାଳୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ହଜାର କିରଣରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ହଜାର ହାତୀ ସହିତ ମାହିଷ୍ମତୀର କର୍କଟକ ସଭାକୁ ଜିତି, ସେଠାରେ ନିଜ ନଗର ସ୍ଥାପନ କଲେ। ବର୍ଷା ଋତୁର ସମୁଦ୍ରର ତ୍ରୁଟି ସମାନ ତାଙ୍କର ଚାଲି, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ; ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବର୍ଷା ଋତୁ ଆଣି, ଖେଳିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କର ଖେଳରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ନର୍ମଦା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ଭୃକୁଟି ଚିତାଇ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ଏକଥର ସେ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିବାବେଳେ, ମହାସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଓ ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଅଟବିକୁ ବର୍ଷା ଆଣିଲେ। ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର କମ୍ପିତ ହେଲା; ତଳସ୍ଥଳରେ ବସୁଥିବା ବିଶାଳ ଦାନବମାନେ ଅଚଳ ଓ ନିର୍ଜୀବ ହେଇଗଲେ। ବିଶାଳ ବିଷଧର ଓ ମାଛମାନେ, ତୀବ୍ର ତରଙ୍ଗରେ ପିସିଯାଇ, ଚକ୍ରବାତ ଓ ଫେଣରେ ଗଡ଼ି ଫେଲିଗଲେ। ସେ ରାଜା ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ମଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମନ୍ଦରାଚଳ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀରସାଗର ମଥିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମନ୍ଦରା ପରି ମନେ କଲେ ଯେ ଏବେ ଅମୃତସାଗର ମଥାଯାଉଛି; ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲେ। ବୃହତ୍ ସର୍ପମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାସମୟର କଦଳୀବନ ପରି ନମ୍ର ଓ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ରାଜା ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପାଞ୍ଚଶତ ବାଣ ଧନୁଷ୍ୟରେ ଚଢ଼ାଇ, ଲଙ୍କାରେ ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ରାବଣଙ୍କୁ ହରାଇ ବନ୍ଧି ମାହିଷ୍ମତୀକୁ ଆଣିଥିଲେ। ପରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଆସି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ; ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁର ଧ୍ୱନି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପାତିଥିବା ବୃହତ୍ ମେଘବୃକ୍ଷର ଚିରା ଭାଙ୍ଗିବା ସମୟର ତରଙ୍ଗ ପରି ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଏତେ ମହାନ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିଲା ଯେ, ଭାର୍ଗବ ପରଶୁରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁ କଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଳବନ କଟାଯାଉଛି। ଏକଥର ତାଙ୍କୁ ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଲାଗିଲାବେଳେ, ଚିତ୍ରଭାନୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଦାନ କରିଦେଲେ। ସେ ପୁରାତନ ଗ୍ରାମ, ବସ୍ତି, ନଗର ସମସ୍ତ ଦାନ କଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ମହାନ ରାଜା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପର୍ବତ ଓ ଅଟବିକୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ। ଚିତ୍ରଭାନୁ ହୈହୟମାନେ ସହିତ ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଓ ବରୁଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱୀପକୁ ଶୋଷିଦେଲେ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ବରୁଣଙ୍କ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁତ୍ର, ବିଶିଷ୍ଠ ନାମକ ଋଷି, ଜଳରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଶିଷ୍ଠ କ୍ରୋଧ ଓ ବିଷାଦରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ମୋ ଅଟବିକୁ ରକ୍ଷା କରିନଥିଲୁ, ହୈହୟ—ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ହତ୍ୟା କରିବ। ଅର୍ଜୁନ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ରାଜା ହେବେ ନାହିଁ।" "ଅର୍ଜୁନ, ମହାପ୍ରାକ୍ରମୀ ରାମ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ତୁମର ହଜାର ବାହୁ କାଟିଦେବେ, ତୁମକୁ ବଳପୂର୍ବକ ବଶୀଭୂତ କରିବେ। ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଶାପରେ ରାମ ମୃତ୍ୟୁର ଦୂତ ହେବେ।" ଏହି ରାଜା ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଶତ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ତାଙ୍କମଧ୍ୟରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ବିଶିଷ୍ଟ ରଥୀ ଥିଲେ—ଶୂର, ଶୂରସେନ, ବୃଷ୍ଟି, ବୃଷ, ଓ ଜୟଧ୍ୱଜ। ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରକୁଶଳ, ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଅବନ୍ତିନାଥ ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଳବଙ୍ଗ, ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।