ପୁରୁ, ତୁମେ ଏହି ପାପକୁ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ନିଜ ଉପରେ ନିଅ, ଏହି ଶାପର ଫଳରେ ମୋ ଶରୀରରେ ଝୁରି, ଚୁଲି ଧଳା ହୋଇଯାଇଛି—ଏଭଳି କହିଲେ ରାଜା ଯୟାତି। କାବ୍ୟ ଉଶନାସଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ଯୁବାବସ୍ଥାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରୁନି, ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ନେଇ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହି ଭାବେ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଫେରାଇଦେବି ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସହିତ ଏହି ପାପକୁ ମୁଁ ନିଜେ ନେଇ ନେବି। ଏଭଳି ଶୁଣି, ପୁରୁ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ସରଳ ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ପିତାଜୀ, ଯେପରି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ସେହିପରି କରିବି। ଆପଣଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଦୋଷକୁ ମୁଁ ନେଇ ନେବି, ଆପଣ ମୋର ଯୁବାବସ୍ଥା ନେଇ ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଆପଣଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇ ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରିବି।” ଏହାପରେ ଯୟାତି କହିଲେ—“ପୁରୁ, ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଏହି ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି—ତୁମର ବଂଶଜମାନେ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ନେଇ ଫଳିବେ।” ସୂତା ଜଣାଇଲେ—ପୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ରାଜା ଯୟାତି ନିଜ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ଏହି କ୍ରିୟା ଭାର୍ଗବଙ୍କ କୃପାରେ ସମ୍ଭବ ହେଲା। ଏବେ ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯୁବା ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଶିଷ୍ଟ ମାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବାରେ ଲଗିଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଉତ୍ସାହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ, ଧର୍ମକୁ ଅଟୁଟ ରଖି, ରାଜା ଯୟାତି ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନେକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା, ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିଜମାନେକୁ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। ଅତିଥିମାନେକୁ ଭୋଜନ ଓ ପାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ବୈଶ୍ୟମାନେକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଶୂଦ୍ରମାନେପ୍ରତି କରୁଣା ଦେଖାଇଲେ, ଚୋରମାନେକୁ ଦମନ କଲେ। ଧର୍ମଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି, ଅନ୍ୟ ଏକ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କଲେ। ଏହିପରି, ସିଂହ ପରି ଚାଳ ଥିବା, ଯୁବା ଓ ସୁଖରେ ଲିନ ରାଜା ଯୟାତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ଧର୍ମକୁ ଅଟୁଟ ରଖି ଜୀବନ କାଟିଲେ। ଆନନ୍ଦ ନିମିତ୍ତେ ନନ୍ଦନ କାନନରେ କିଛି ସମୟ ରହି, ସେଠାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖର ଦୋଷ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି, ଏକ ଦିନ ରାଜା ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଦେଖି, ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରି ଆସିଲେ ଏବଂ ନିଜ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଏହି ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଅତିତ ହେବାର ସ୍ମୃତିରେ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ସମୟର ଗଣନା କରି, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଖଣ୍ଡ ଗଣି, ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଜାଣି, ପୁତ୍ର ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଶତ୍ରୁନିବାରକ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଶକ୍ତି ଓ ଯଥୋଚିତ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଛି। ପୁରୁ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉ! ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ରାଜ୍ୟ ନିଜେ ନେଇନିଅ, ରାଜପୁତ୍ର।” ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବର୍ଗମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ—“ରାଜା ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ପୁରୁ ନିଜ ଯୁବାବସ୍ଥା ପୁଣି ପାଇଲେ। ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ ଯେ, ଆପଣ ନିଜ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ପୁତ୍ର ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏବଂ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନାତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଯଦୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, କିପରି ଆପଣ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବେ?” “ଆପଣଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଯଦୁ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତା’ପରେ ତୁର୍ବସୁ; ଶର୍ମିଷ୍ଠାଠାରୁ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତା’ପରେ ଅନୁ, ଏବଂ ଶେଷରେ ପୁରୁ। ଛୋଟ ପୁତ୍ର କିପରି ବଡ଼ମାନେକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ? ଏହିପରି ଅନ୍ୟାୟ ହେଉନାହିଁ, ଧର୍ମକୁ ଅଟୁଟ ରଖନ୍ତୁ।” ଏହାର ଉତ୍ତରରେ ଯୟାତି କହିଲେ—“ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବର୍ଗମାନେ ମୋ ଶବ୍ଦ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ କେବେ ବଡ଼ ପୁତ୍ରକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମାତାପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଥିବା ପୁତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଯଦୁ ମୋର ଆଜ୍ଞା ମାନିଲେ ନାହିଁ। ଯିଏ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାର ବିରୋଧ କରେ, ସେ ପୁତ୍ର ନୁହେଁ; ଯିଏ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛି, ସେ ପ୍ରକୃତ ପୁତ୍ର। ମୁଁ ଯଦୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ, ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଧାରଣ କଲେ। ସେ ମୋର ସମସ୍ତ କାମ ସାଧନ କଲେ। ଏହି ବିଷୟରେ ଶୁକ୍ର ଋଷି ଉଶନାସ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ—‘ଯିଏ ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବ, ସେଇ ରାଜା ହେବ।’ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଯାଉ। ଗୁଣବାନ୍, ସଦା ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ପୁତ୍ର, ଯଦିଓ ସେ ଛୋଟ, ସେ ସମସ୍ତ ଭଲ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ; ସେଇ ଏହି ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି। ପୁରୁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ସେ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ମୋର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ; ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦିଆ ବରରେ ଆଉ କିଛି କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଏହିପରି, ପ୍ରଜା ଏବଂ ଦେଶବାସୀମାନେ ଯୟାତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, ତା’ପରେ ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୟାତି ନିଜ ପୁତ୍ର ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେଲେ। ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତୁର୍ବସୁ, ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଯଦୁଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଏବଂ ଅନୁଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ଏଭଳି ଯୟାତି ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ସାଗରସମୂହ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ବିଜୟ କରି ନିଜ ପଞ୍ଚ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଭକ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ଦେଶ ଓ ନଗରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଯୟାତି ନିଜ ସମ୍ପଦ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଦେଇ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଧନୁଷ ବାଣ ଓ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ରାଜା ଯୟାତି ନିଜ ଭାର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଉପରେ ରଖି, ଶାନ୍ତ ହେଲେ।