ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ଏଭଳି ଭାବରେ ତନୟ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ରାଜା ଯୟାତି ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁଅ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏହି ଜରା, ଯାହା ଜାତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ଏହାକୁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗ୍ରହଣ କର; ଏବଂ ତୁମର ଯୌବନ ମୋତେ ଦିଅ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ତୁମର ଯୌବନ ଫେରାଇଦେବି ଏବଂ ପୁନି ଆପଣେ ଆପଣେ ଏହି ଜରା ଓ ପାପକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି।” ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋତେ ଏଠାରେ କୌଣସି ଆକର୍ଷଣ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଜରାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ।” ତେବେ ଯୟାତି କହିଲେ, “ମୋ ହୃଦୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ଯୌବନ ଦେଉନାହାଁ; ଏହି କାରଣରୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମର ଆଶା କେବେ ପୂରଣ ହେବ ନାହିଁ। ତୁମ ପରମ୍ପରାରେ ଏହି ଭୂମିରେ କେବେ ରାଜା ହେବେ ନାହିଁ, ଏଠାରେ କେବେ ନାଉକା ଚଲିବ ନାହିଁ।” ତାପରେ ଯୟାତି ତୃତୀୟ ପୁଅ ଅନୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅନୁ, ଏହି ପାପ ସହ ଜରାକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ଏପରି ଭାବେ ମୁଁ ତୁମର ଯୌବନ ନେଇ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ମଜା କରିପାରିବି।” ଅନୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଜରା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ନିଜ ସମୟରେ ଦହିନଥାଏ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଜରାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ।” ତେବେ ଯୟାତି କହିଲେ, “ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ଯୌବନ ଦେଉନାହାଁ; ତୁମେ ଜରାର ଦୋଷ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛ, ତେଣୁ ଏହି ଜରା ପୁନି ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିବ। ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଯୌବନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଓହିଁ ପରି ନଶ୍ଟ ହେବେ; ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବେ।” ତାପରେ ଯୟାତି ତାଙ୍କର ଛୋଟ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁରୁ, ଏହି ପାପ ସହ ଜରାକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ତୋର ବାପାଙ୍କ ଦେହରେ ଚୁଲି ଓ ଚାମଡ଼ିରେ ଝୁରି ଓ ଧଳା ଚୁଲ ଦେଖାଦେଇଛି। କାବ୍ୟ ଉଶନାଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯୌବନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ତୁମର ଯୌବନ ନେଇ ମୁଁ କିଛିଦିନ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ତୁମର ଯୌବନ ଫେରାଇଦେବି, ଏବଂ ପୁନି ଆପଣେ ଆପଣେ ଏହି ପାପ ସହ ଜରାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି।” ସୂତ କହିଲେ—ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପୁରୁ ସଂକୋଚ ବିନା କହିଲେ, “ବାପା, ଯେପରି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ କରିବି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଜରା ଓ ପାପକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି; ଆପଣ ମୋ ଯୌବନ ନେଇ ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆକୃତି ଓ ରୂପରେ ଏହି ଜରାରେ ଆବୃତ ହୋଇ ରହିବି, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋ ଯୌବନ ଦେଇ, ମୁଁ ଏହିପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବି।” ଯୟାତି ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ପୁରୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତାରୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି—ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ସହ ବଢ଼ିବେ।” ସୂତ କହିଲେ—ପୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, ରାଜା ଯୟାତି ତାଙ୍କର ଜରାକୁ ପୁରୁଙ୍କୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କଲେ, ଭାର୍ଗବଙ୍କ କୃପାରେ। ତାପରେ ନହୁଷନନ୍ଦନ ଯୟାତି ଯୌବନ ଓ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ପାଇ, ଚିରଯୁବକ ଭାବେ ଖୁସିରେ ନିଜ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସମୟ ଓ ସମ୍ବେଦନା ଅନୁଯାୟୀ, ଧର୍ମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିନାହାଁତିବା ଭାବରେ, ରାଜା ଯୟାତି ଉତ୍ସାହରେ ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ତିନି ଦେବତାମାନେଁକୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନେଁକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା, ଦରିଦ୍ରମାନେଁକୁ ଦାନ ଦେଇ, ଦ୍ୱିଜମାନେଁକୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ବର ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ, ବୈଶ୍ୟମାନେଁକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ, ଶୂଦ୍ରମାନେଁକୁ ଦୟା କରି, ଚୋରମାନେଁକୁ ଦମନ କରିଥିଲେ। ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଯୟାତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସିଂହ ପଦ ଭଳି ଚାଲିଥିବା ସେଇ ରାଜା, ଯୁବକ ଭାବରେ ଭୋଗରେ ଲିନ୍ନ ଥିଲେ, ଧର୍ମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିନାହାଁତିବା ଭାବରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖରେ ବଞ୍ଚିଲେ। ଭୋଗର ଆଶାରେ ଓ ସେଥିରେ ଥିବା ଦୋଷ ଦେଖି, ଯୟାତି କିଛିଦିନ ନନ୍ଦନ ବନର ଶୋଭା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ୍ନ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ଜରାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରି ନିଜ ଜରାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ରାଜା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ କିନ୍ତୁ କ୍ଲାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ହେଲେ; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ସମୟ ଗତିକୁ ସେ ମନେ କରୁଥିଲେ। ସମୟ ଏବଂ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଗଣି, ସମୟ ପୂରା ହେବାକୁ ଜାଣି, ସେ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରୁଥିବା ପୁଅ, ମୁଁ ତୁମର ଯୌବନ ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛାମତ ଶକ୍ତି ଓ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଗ କରିଛି। ପୁରୁ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ! ତୁମର ଯୌବନ ଓ ରାଜ୍ୟ ନେଉ, ରାଜପୁତ୍ର।” ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ବର୍ଗମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ—“ହେ ରାଜା, ଆପଣ କିପରି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଛୋଟ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବେ? ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନାତି ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ ଯଦୁଙ୍କୁ କେମିତି ରାଜ୍ୟ ଦେଇନାହାଁତି?” “ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ ଯଦୁ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାପରେ ତୁର୍ବସୁ, ଶର୍ମିଷ୍ଠାରୁ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତାପରେ ଅନୁ, ଏବଂ ଶେଷରେ ପୁରୁ। କିପରି ଛୋଟ ପୁଅ ବଡ଼ମାନେଁକୁ ଛାଡ଼ି ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହେବ? ଏହିପରି ଅନ୍ୟାୟ ହେଉ ନାହିଁ, ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ।” ଯୟାତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବର୍ଗମାନେ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ କେବେ ବଡ଼ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମାତା-ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନୁଥିବା ପୁଅ ସର୍ବଦା ପ୍ରଶଂସିତ; ମୋ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ ଯଦୁ ମୋର ଆଜ୍ଞା ମାନିନଥିଲେ। ଯେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ପୁଅ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପୁଅ ନୁହେଁ; ଯେ ମାତାପିତା ପ୍ରତି ପୁଅ ସଦୃଶ ବ୍ୟବହାର କରେ, ସେଠି ଏକ ପ୍ରକୃତ ପୁଅ। ମୁଁ ଯଦୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲି; ଯାହାର ଫଳରେ ମୋତେ ବଡ଼ ଅପମାନ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋ କଥା ପୂରଣ କଲେ ଓ ମୋତେ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ସେ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ଓତିନ୍ଦ୍ରିୟ ଏବଂ ମୋର ଜରାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ସମସ୍ତ କାମ କରିଦେଲେ।