ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ଏକ ଦୁଃଖିତ ଅତିଥି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଲେ—ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ସାନ୍ତ୍ୱନା ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଦୁଃଖରେ ଦୀନ ହୋଇ, ସେ ମହାର୍ଷି ହେତୁକଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରୋଟ ନାମକ ଋଷି ଜନମେଜୟ, ଶୌନକଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଙ୍କୁ ଦେଶର ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ। ଲୋହଗନ୍ଧା ତାଙ୍କର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଚେଦିର ରାଜା ଵସୁଙ୍କୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲା। ପରେ ଶକ୍ର ଖୁସି ହୋଇ ଏହି ରଥ ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଭୀମ ଯରାସନ୍ଧକୁ ବଧ କରିବା ପରେ, କୌରବ ପ୍ରିନ୍ସ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ସ୍ନେହରେ ଵାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୟାତି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଯଦୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପୁତ୍ର, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ଧୂସର କେଶ ମୋ ଉପରେ ଆସିଛି; କାବ୍ୟ ଉଶନାସଙ୍କ ଶାପରେ, ଯୁବାବସ୍ଥାର ଆନନ୍ଦରେ ମୁଁ ତୃପ୍ତି ମିଳାଇପାରିନାହିଁ।" ଯୟାତି ଯଦୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ତାହାର ଦୁଃଖ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ତୁମେ ନେବା।" ଯଦୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛି, ଯାହା ପାଇଁ ଶ୍ରମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବିନାହିଁ।" ଯଦୁ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଅନେକ ଦୁର୍ବଳତା ଆସେ, ବିଶେଷକରି ଖାଇବା-ପିଇବାରେ ଲଗା ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବିନାହିଁ।" ସେ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୁଃଖ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ—ଧୂସର କେଶ ଓ ଦାଢି, ଦୁଃଖିତ ଦେହ, ଏକ ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏବେ ଦୁଃଖରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିନାହିଁ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅବହେଳିତ, ଭୟରେ ତରସିଥିବା—ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁନାହିଁ। ଯଦୁ ଏହି କଥା କହିଲେ: "ତୁମେ ଅନେକ ପୁତ୍ର ରଖିଛ; ତାଙ୍କମାନେ ମୋତେ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ତୁମେ ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଚୟନ କର, ତାଙ୍କମାନେ ତୁମ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଯୟାତି ଏହି ଉତ୍ତରରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁତ୍ର ଯଦୁଙ୍କୁ ତିରସ୍କୃତ କଲେ: "ତୁମେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମ କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରୁଛ? ମୋ ଅବହେଳା କରି, ନୂତନ ଶିକ୍ଷକ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ?" ଏହିପରି କହି, ରାଜା ଯୟାତି କ୍ରୋଧରେ ଯଦୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ତଥାପି ମୋତେ ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛ। ତେଣୁ, ତୁମେ ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି ଅଂଶ ନପାଇବା, ତୁମ ବଂଶ ଅବିରତ ହେବା ନାହିଁ।" ଯୟାତି ପରେ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ତାହାର ଦୁଃଖ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ କହିଲେ। ତୁର୍ବସୁ କହିଲେ: "ପିତା, ମୁଁ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଚାହେଁନାହିଁ, ଯାହା ଆନନ୍ଦକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଖାଇବା-ପିଇବାରେ ଲଗା ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଅନେକ ଦୁର୍ବଳତା ଆଣେ।" ଯୟାତି ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ: "ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ତଥାପି ମୋତେ ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛ। ତେଣୁ, ତୁମ ବଂଶ ବିଛିନ୍ନ ହେବା।" ଯୟାତି ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଅନ୍ୟ, ବିବାହରେ ବିରୂଦ୍ଧ, ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନୈତିକ କାମରେ ଲଗା ଥିବା ରାଜା ହେବା।" ତୁମେ ବୟସ୍କ ବାଧୁମାନେ, ପଶୁ ଗଭରୁ ଜନ୍ମିତ, ଅନ୍ୟ ଦେଶୀ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଆସକ୍ତ ହେବା—ଏହି ଶାପ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହିପରି, ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଯୟାତି ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ଜାତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ; ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ମୋତେ ଦେ।" "ତୁମ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମେ ଯୁବାବସ୍ଥା ଫେରାଇ ଦେବି; ମୋ ଉପରେ ପୁନଃ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେଇବି।" ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ କହିଲେ: "ମୋତେ ଏହାର କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଚାହେଁନାହିଁ।" ଯୟାତି ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ତଥାପି ମୋତେ ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛ; ତେଣୁ, ତୁମ ଆଶା କେବେ ପୂରଣ ହେବା ନାହିଁ।" ତୁମେ ଦେଶରେ କେବେ ନାଉଁ ଦ୍ୱାରା ପାର ହେବା ନାହିଁ, ତୁମ ବଂଶ ଏଠାରେ କେବେ ରାଜା ନଥିବା। ଯୟାତି ଅନୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଅନୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସହିତ ଏହି ପାପ ଗ୍ରହଣ କର; ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଉପରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବି।" ଅନୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଅଗ୍ନି ସମୟରେ ଦହିବା ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ଏହା ଚାହେଁନାହିଁ।" ଯୟାତି ଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ତଥାପି ମୋତେ ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛ; ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୁର୍ବଳତା ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛ, ତେଣୁ ଏହି ଦୁଃଖ ତୁମେ ଫେରି ପାଇବା।" "ତୁମର ସନ୍ତାନ ଯୁବାବସ୍ଥା ପାଇବା ପରେ ନଷ୍ଟ ହେବେ; ତୁମେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଲୋକ ହେବା।" ଏବେ ଯୟାତି ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପୁରୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସହିତ ଏହି ପାପ ଗ୍ରହଣ କର; ମୋ ଦେହରେ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଧୂସର କେଶ ଦିଖାଯାଇଛି।" "କାବ୍ୟ ଉଶନାସଙ୍କ ଶାପରେ, ମୁଁ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ତୃପ୍ତ ନୁହେଁ; ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇ, ମୁଁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଭୋଗ କରିବି।" "ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମେ ଯୁବାବସ୍ଥା ଫେରାଇ ଦେବି; ଏବଂ ପୁନଃ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରିବି।" ସୂତ କହିଲେ: ପୁରୁଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ, ପୁରୁ ସିଧାସଳଖ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ପିତା, ଯେପରି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ତାହା କରିବି।" "ମୁଁ ତୁମ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ଏହି ପାପ ଗ୍ରହଣ କରିବି; ମୋ ଯୁବାବସ୍ଥା ଆପଣ ନେଇ, ଆପଣ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ।" "ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଆପଣଙ୍କର ଆକାର ଏବଂ ଦେହ ଧାରଣ କରିବି; ଆପଣଙ୍କୁ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇ, ମୁଁ ଏହିପରି ଜୀବନ ଜୀବିବି।" ଯୟାତି କହିଲେ: "ପୁରୁ, ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ; ତୁମେ ଶୁଭ ଲାଭ କର।