ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ପରେ ଜନ୍ମ ନେବ; ତୁମେ ନାମ ଓ ମନ୍ତ୍ରର ନାୟକ, ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମରେ ସମସ୍ତ ସଂସାରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲଭିବା। ଗର୍ଭରେ ଥିବା ସମୟରୁ ତୁମେ ଅଣିମା ଆଦି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଧାରଣ କରିବା; ସେହି ଦେହରେ ତୁମେ ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା। ଦ୍ୱିଜମାନେ ତୁମକୁ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ତ୍ର, ଘୃତ ଓ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବେ। ପୁନି, ତୁମେ ଆୟୁର୍ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା; ଏହା ପୂର୍ବରୁ କମଳଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲେ, ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେବା; ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାପର ଆସିଲାବେଳେ, କାଶୀର ରାଜା ସୌନହୋତ୍ର ଓ ଦୀର୍ଘତପାସ୍ ନାମକ ରାଜା, ପୁଅ ଆଶାରେ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହି ଆଶାରେ, ରାଜା ଅଜ ଦେବଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଦେବ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଭଲ ଲାଗେ ସେଉଁଠି ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେବେ ମୋତେ ଏକ ଦୃଢ଼ ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଧନ୍ୱନ୍ତରି ସମ୍ମତି ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପରେ, ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଦେବ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କାଶୀର ରାଜା, ସମସ୍ତ ରୋଗର ନାଶକ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଭୃଗୁପୁତ୍ର ଭୃଗୁଦ୍ୱାଜ ଆୟୁର୍ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ କରି ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚାର କଲେ। ଧନ୍ୱନ୍ତରିଙ୍କ ପୁଅ କେତୁମାନ୍ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। କେତୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଭୀମରଥ ନାମକ ରାଜା ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଦିବୋଦାସ, ଯିଏ ବାରାଣସୀର ଅଧିପତି ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ସମୟରେ କ୍ଷେଣକ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ବାରାଣସୀ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯାହା ଏହିବେଳେ ସୁନ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସହର ପୂର୍ବରୁ ମହାନ ନିକୁମ୍ଭଙ୍କ ଶାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାରମ୍ବାର ସୁନ୍ନ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା। ଶାପ ଲାଗୁହେବା ସହିତ ଦିବୋଦାସ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଗର ତାଙ୍କ ସୀମାନ୍ତରେ, ଗୋମତୀ ତୀରେ, ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ତେବେ ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ, "ନିକୁମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ବାରାଣସୀକୁ କାହିଁକି ଶାପ ଦେଲେ? ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନିକୁମ୍ଭ କାହିଁକି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶାପ ଦେଲେ?" ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଦିବୋଦାସ ରାଜା, ନଗର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏହି ଉତ୍ତମ ନଗରରେ ବସିଲେ।" ଏହି ସମୟରେ, ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିଲେ। ଦେବମାନେ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଗଣପତିମାନେ ତାପସ୍ୟାଶକ୍ତି ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ମହାଦେବ ଏହି କାରଣରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ମେନା ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ; ସେ ସଦା ଦେବ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉଥିଲେ। ମେନା କହିଲେ: "ତୁମର ସ୍୵ାମୀ ମହେଶ୍ୱର ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଅନୁଚିତ; ସେ ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗରିବ, ତଥାପି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ।" ମା'ଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କ ନାରୀସ୍ୱଭାବରୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ହସି ହସି, ଦାତ୍ରୀ ହୋଇ, ହରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦେବୀ ମୁଁହ ନମାଇ କହିଲେ: "ହେ ଦେବ, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବି ନାହିଁ; ମୋତେ ତୁମ ନିଜ ଆଶ୍ରୟକୁ ନେଇଯାଅ।" ଏହା ଶୁଣି, ମହାଦେବ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖି, ପୃଥିବୀରେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ବାରାଣସୀକୁ ନିବାସ ସ୍ଥାନ ଭାବରେ ଚୟନ କଲେ। ଦିବୋଦାସ ଏହି ସହରରେ ବସିଛନ୍ତି ଜାଣି, ଭବ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ଗଣେଶଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ: "ହେ ଗଣପତି, ଏହି ସହରକୁ ଶୂନ୍ୟ କର; ମୃଦୁ ଉପାୟ ବ୍ୟବହାର କର, କାରଣ ଏହି ରାଜା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।" ତାପରେ, ନିକୁମ୍ଭ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ ଓ ମଙ୍କନ ନାମକ ଏକ ନାଇକୁ ସ୍୵ପ୍ନରେ ଦେଖା ଦେଲେ। "ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରୀଦେବି; ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ଥାନ ଚୟନ କର। ମୋ ଦେଖାର ଏକ ପ୍ରତିମା ସୃଷ୍ଟି କରି ସହରରେ ବିସ୍ଥାପନ କର।" ସ୍୵ପ୍ନରେ ଯେପରି ଦେଖିଥିଲେ, ସେପରି ସବୁ କାମ କଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ନିୟମ ଅନୁସାରେ। ସେଠାରେ ସଦା ମହାପୂଜା ହୁଏ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ମାଳା ଓ ସୁନ୍ଦର ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା। ଭୋଗ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; ଏହିପରି ଭାବେ ଗଣପତି ସଦା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଠାରେ ସହରମାନେ ହଜାର ହଜାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଲଭନ୍ତି: ପୁଅ, ସୋନା, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାହିଦା ଜିନିଷ। ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ସୁୟଶା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ପୁଅ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ବଡ଼ ପୂଜା କରି, ରାଣୀ ପୁଅ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ପୁଅ ଆଶାରେ ବାରମ୍ବାର ଆସିଲେ। କିନ୍ତୁ ନିକୁମ୍ଭ କୌଣସି ପୁଅ ଦେଇନଥିଲେ; ଏହା ପଛରେ କିଛି କାରଣ ଥିଲା। ଯଦି ରାଜା ଏହିପାଇଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ କିଛି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଆସିଲା; ସେ ଗଣପତିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଭଗବାନ ରାଜାଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କଲେ: "ମୋ ଉପରେ କୌଣସି ଅପରାଧ ଛାଡ଼ି, ତୁମେ ମନ୍ଦିର ଧ୍ୱଂସ କଲା।" "ଏହାର ଫଳରେ, ତୁମର ସହର ଅଚିରେ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଯିବ; ଏହି ଶାପ ଦ୍ୱାରା ବାରାଣସୀ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଗଲା।