ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି ଏକ ମହାନ ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ପରମ୍ପରା। ଏହି ବଂଶର ଆରମ୍ଭରେ ଥିଲେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ, ଯାହାଙ୍କର ଛଅ ଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ—ଆୟୁ, ଧୀମାନ୍, ଅମାବାସୁ, ବିଶ୍ୱାୟୁ, ଶତାୟୁ ଓ ଗତାୟୁ। ଏହି ସମସ୍ତେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାୟୁ, ଶତାୟୁ ଓ ଗତାୟୁ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଅମାବାସୁଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ରାଜା ଭୀମ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ହେଲେ ବିଶ୍ୱଜିତ୍। ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭୀମଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭା, ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସୁହୋତ୍ର। ସୁହୋତ୍ରଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଜହ୍ନୁ, ଯିଏ କେଶିକାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଜହ୍ନୁ ଏକ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ଏହି ଗଙ୍ଗା ଭବିଷ୍ୟତ କାରଣରେ ଏହି ଭୂମିକୁ ବନ୍ୟାରେ ଭସାଇଦେଲେ। ଯଦିଓ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜଳମଗ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ବରଦ, କ୍ରୋଧିତ ଓ ରକ୍ତ-ନେତ୍ର ହୋଇ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଅଭିମାନର ଫଳ ଏବେ ମିଳିବ!” ସେ କହିଲେ, “ତୁମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବେ ବ୍ୟର୍ଥ—ମୁଁ ଏହି ଜଳ ପିଯିଦେଉଛି।” ଏପରେ ରାଜା ଋଷି ଜହ୍ନୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ପିଯିଦେଲେ। ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଆସି ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ତେଣୁ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଜାହ୍ନବୀ ଭାବେ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଜହ୍ନୁ କାବେରୀଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ନାତି ଥିଲେ, ବିବାହ କଲେ। ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ଶାପଦ୍ୱାରା ଗଙ୍ଗା ଏଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ କାବେରୀ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ନଦୀ, ଜହ୍ନୁଙ୍କ ନିର୍ଦୋଷା ଭାର୍ୟା ହେଲେ। ଜହ୍ନୁ ଏହି କାବେରୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ପ୍ରିୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ ସୁହୋତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ଅଜକ। ଅଜକଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ ବିଶିଷ୍ଟ ବଳାକାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଗୟା, ଯିଏ ନିଜ ଚରିତ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଗୟାଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ କୁଶ। କୁଶଙ୍କ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ—କୁଶାଶ୍ୱ, କୁଶନାଭ, ଅମୂର୍ତ୍ତ, ଓ ଅରଶୋବସୁ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ବେଦିକ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ। କୁଶସ୍ତମ୍ଭ, ରାଜାମାନ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁଅ ଲାଗି ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଶତକ୍ରତୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ତୀବ୍ରତା ଦେଖି, ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ପୁରନ୍ଦର, ପୁଅ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ତେଣୁ ପୁରନ୍ଦର ନିଜେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ଏହିପରି ଗାଧି, ଯାହାକୁ କୌଶିକ ବି ଡାକାଯାଏ, ଜନ୍ମ ହେଲେ। ଗାଧିଙ୍କ ଭାର୍ୟା ପୌରୁକୁତ୍ସ ବଂଶର ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଗାଧି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ଏକ ପବିତ୍ର କନ୍ୟା ସତ୍ୟବତୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଗାଧି ଋଷି ଋଚୀକଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଭୃଗୁଙ୍କ ବଂଶଜ ଭାର୍ଗବ ଋଷି ଋଚୀକ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପୁଅ ଲାଗି ତିନି ଗାଧିଙ୍କ ପାଇଁ ବି ଏକ ଯଜ୍ଞ ହବି ତିଆରି କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଋଚୀକ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ସାଶୁ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ହବି ତୁମେ ଓ ତୁମ ମାଁ ଭୋଜନ କର। ତୁମ ମାଁଙ୍କର ଗର୍ଭରୁ ଏକ ତପୋଧନ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ। ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ଶୂର, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅନ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଅଜୟ ଏବଂ ବଳବାନ୍ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ।” ଏପରି କହି, ଋଚୀକ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ୍ ହେବା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗାଧି ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟା ସହିତ ଝିଅ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ସତ୍ୟବତୀ, ସଦା ପତିନିଷ୍ଠା, ଉଲ୍ଲାସରେ ଏହି ଦୁଇ ହବି ନେଇ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ମାତା, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ନିଜ ଭାଗ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ଓ ସତ୍ୟବତୀ ନିଜ ଭାଗ ନିଜେ ଭୋଜନ କଲେ। ଏହି ଭୁଲ ପରିଣାମରେ, ସତ୍ୟବତୀ ଏକ ଶୂର ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ନାଶକ ପୁଅକୁ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଋଚୀକ, ତାଙ୍କର ଯୋଗ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଘଟଣା ଅନୁଭବ କରି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୃଦୁଭାବିନୀ, ତୁମ ମାତା ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଇବେ, କାରଣ ହବି ଦୁଇଟି ଅଦଳ ବଦଳ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମ ପୁଅ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ହେବେ। ତୁମ ମାତାଙ୍କ ପୁଅ ତପସ୍ୱୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ, କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁଣ ତାଙ୍କରେ ଦେଇଛି।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ସତ୍ୟବତୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, “ମୋ ପୁଅ ଏଭଳି କ୍ରୂର ନ ହେଉ, ଅନ୍ୟ କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ଅପବିତ୍ର ହେଉ।” ଋଷି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ କିମ୍ବା ତୁମେ ଏହା ଚାହିଁନଥିଲୁ, ତୁମ ପୁଅ ତୁମ ଓ ମୋର ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ଗୁଣ ନେଇ କ୍ରୂର ହେବେ।” ପୁନି ସତ୍ୟବତୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବିନନ୍ତି କରେ, ଯେପରି ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ, ତେବେ ଏକ ଶାନ୍ତ ଓ ସଦ୍ଗୁଣୀ ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଋଷି କହିଲେ, “ମୋ ପକ୍ଷରେ ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।” ଏହିପରି, ଋଷି କହିଲେ, “ମୁଁ ପୁଅ ଓ ନାତିରେ କୌଣସି ଭେଦ ଦେଖେନି, ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ସେପରି ହେବ।” ତେଣୁ ସତ୍ୟବତୀ ଭାର୍ଗବ ବଂଶର ଏକ ତପସ୍ୱୀ, ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ ପୁଅ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଅଦଳ ବଦଳ ଦ୍ୱାରା, ଭୃଗୁଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଓ ବୈଷ୍ଣବ ଅଗ୍ନି ମିଶିଥିଲା, ତେଣୁ ଜମଦଗ୍ନି ବୈଷ୍ଣବ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଗାଧି, କୌଶିକଙ୍କ ପୁଅ, ନିଜ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଘେରିଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ସବିତୃଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏହି ସତ୍ୟବତୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟସନ୍ଧା, କୌଶିକୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ଏହି ମହାନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୌଶିକୀ ନଦୀ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ ସୁବେଣୁ, ତାଙ୍କର ଧନ୍ୟ କନ୍ୟା ଥିଲେ ରେଣୁକା, ଯାହାକୁ କାମଳୀ ବି କୁହାଯାଏ।