ଉର୍ବଶୀ ଏହିପରି କହିଲେ—“ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛନ୍ତି; ମହାନ ରାଜା, ତୁମେ ସେଥିରୁ ଏକଟି ଚୟନ କର, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜେ କହ।” ତାପରେ ଇଳା କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରୁଁଛି ଯେ, ମୁଁ ସଦା ମହାତ୍ମା ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ହିଁ ଲୋକରେ ବସିବି।” ଏହି ଅଭିଲାଷା ପ୍ରକାଶ କରିବା ପରେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ କହିଲେ—“ଏହିପରି ହେଉ।” ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏକ ପାତ୍ର ଆଗ୍ନି ପାଇଁ ପୂରଣ କରି, ଇଳାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ରାଜା, ଏହିପରି ଏକ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ।” ତାପରେ ରାଜା ଏକ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ସହର ପ୍ରତି ଯାତ୍ରା କଲେ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ରେଖି, ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ପୁଣିଥରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଅଗ୍ନିକୁ ନେଇ, ସେଠାରେ ଏକ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ ଗଛ ଦେଖିଲେ; ଏହି ଗଛକୁ ନିକଟରେ ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ କାଠରୁ ଅରଣି ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଇଳା ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ କାଠରୁ ଅରଣି ତିଆରି କରି, ନିୟମାନୁସାରେ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପାଦନ କଲେ; ଏହି ଅଗ୍ନିରେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବ। ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପାଦନ କରି, ତାହାକୁ ତିନି ଭାଗ କରି, ରାଜା ବିଧିମତ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ତ୍ରେତାୟୁଗରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗନ୍ଧର୍ବ ରଥୀ ସେଠି ବାସ କରୁଥିଲେ; ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଅଗ୍ନି ଥିଲା, ଇଳା ସେଠି ନାରୀମାନେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଇଳା ରାଜା, ଯିଏ ପୂଣ୍ୟଭୂମିରେ, ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିଲେ। ସେ ଭୂପତି ପ୍ରୟାଗରେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କଲେ, ଯମୁନା ଉତ୍ତର ତୀରରେ ବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନାରେ। ତାଙ୍କ ଛଅଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭା ଧାରଣ କରୁଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ଏମାନେ ଆୟୁ, ଧୀମାନ୍, ଅମାବାସୁ, ବିଶ୍ୱାୟୁ, ଶତାୟୁ ଓ ଗତାୟୁ ନାମରେ ପରିଚିତ। ବିଶ୍ୱାୟୁ, ଶତାୟୁ ଓ ଗତାୟୁ—ଏମାନେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ପୁଅ; ଅମାବାସୁଙ୍କୁ ଭୀମ ନାମକ ରାଜା ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାହା ପରେ ବିଶ୍ୱଜିତ୍। ଭୀମଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭା, ଏବଂ କାଞ୍ଚନଙ୍କ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ପ୍ରବଳ ପୁଅ ଥିଲେ ସୁହୋତ୍ର। ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଜାହ୍ନୁ, ଯିଏ କେଶିକାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ; ସେ ଏକ ମହାୟଜ୍ଞ କରି, ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ପ୍ରବାହିତ କରିଥିଲେ। ଭବିଷ୍ୟତ କାରଣରୁ, ଗଙ୍ଗା ସେଇ ଭୂମିକୁ ବନ୍ୟା କଲେ; ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଡୁବିଯିବା ଦେଖି, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ଓ ରକ୍ତନେତ୍ର ବରଦା, ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମ ଅହଂକାରର ଫଳ ଏବେ ମିଳିବ!” ସେ କହିଲେ—“ତୁମ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବେ ବ୍ୟର୍ଥ; ମୁଁ ଏହି ଜଳ ପିଇଯିବି।” ଏପରି କହି ରାଜର୍ଷି ଗଙ୍ଗାକୁ ପିଇଗଲେ; ତେବେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ, ଉତ୍ତମ ଜନମାନେ, ଜାହ୍ନବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ଏବଂ ଜାହ୍ନୁ କାବେରୀଙ୍କୁ, ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ନାତି, ତାଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ଶାପରେ, ଗଙ୍ଗା ଏପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; କାବେରୀ, ସରିତ୍ସ୍ରେଷ୍ଠା, ଜାହ୍ନୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପତ୍ନୀ ହେଲେ। ଜାହ୍ନୁ କାବେରୀଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପ୍ରିୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ ସୁହୋତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ଅଜକ। ଅଜକଙ୍କ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ବଳାକାଶ୍ୱ; ଗୟା, ଯିଏ ଗୁଣରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଏବଂ ଗୟାଙ୍କ ପୁଅ କୁଶ। କୁଶଙ୍କ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ବେଦିକ୍ ପ୍ରଭା ଧାରଣ କରୁଥିଲେ—କୁଶାଶ୍ୱ, କୁଶନାଭ, ଅମୂର୍ତ୍ତ, ଓ ଅରଶୋବସୁ। କୁଶସ୍ତମ୍ଭ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ; ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଘୋର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପୁରନ୍ଦର ସ୍ୱୟଂ, ପୁଅ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ପୁରନ୍ଦର ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ; ଏହିପରି ଭାବେ, ଗାଧି, ଯିଏ କୌଶିକ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ, ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଗାଧିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପୌରୁକୁତ୍ସ ବଂଶର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ଗାଧି ଜନ୍ମ ନେଲେ; ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ଏକ ପୁଣ୍ୟଶ୍ରୀ ସୁତୀ ସତ୍ୟବତୀ ଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଗାଧି ଋଚୀକ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଭୃଗୁବଂଶୀ ଭାର୍ଗବ ଋଷି ଋଚୀକ ବିବାହ କଲେ; ପୁଅ ପାଇଁ ସେ ଗାଧିଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଆହୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଧୃଡ଼ ଚିତ୍ତ ଭାର୍ଗବ ଋଚୀକ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହି ଆହୁତି ତୁମେ ଓ ତୁମ ମାଆ ପ୍ରୟୋଗ କରିବେ, ଭାଗ୍ୟବତୀ।” ତାଙ୍କ ମାଁରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ବିର କ୍ଷତ୍ରିୟ ନାଶକ ପୁଅ ଜନ୍ମିବେ। “ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଶାନ୍ତ, ତପୋନିଷ୍ଠ, ଦ୍ୱିଜମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧୀର ପୁଅ ଜନ୍ମିବେ।” ଏହିପରି କଥା କହି, ଋଚୀକ ଋଷି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗାଧି ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଉପଲକ୍ଷେ ଋଚୀକଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସତ୍ୟବତୀ, ସଦା ପତିନିଷ୍ଠା, ଋଷି ତିଆରି କରିଥିବା ଦୁଇ ଭାଗ ଆହୁତି ନେଇ, ଆନନ୍ଦରେ, ଅବିଚଳିତ ମନେ, ତାଙ୍କ ମାଁଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମାଁ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ନିଜ ଭାଗ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇଦେଲେ; ଏବଂ ସତ୍ୟବତୀ, ଅଜ୍ଞାନରୁ, ନିଜ ଭାଗ ନିଜେ ଖାଇଲେ। ଏହିପରି, ସତ୍ୟବତୀ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟନାଶକ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କଲେ। ଋଚୀକ, ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଯୋଗଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନୁଭବ କରି, ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୃଦୁ ଚରିତ୍ରା, ତୁମ ମାଁ ଏହି ଅଦଳ ବଦଳରୁ ସଫଳ ହେବେ; ତୁମ ପୁଅ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୀନ ଓ ଭୟଙ୍କର ହେବ। ତୁମ ମାଁ ଏକ ତପୋନିଷ୍ଠ ପୁଅ ଜନ୍ମିବେ; କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ମୋ ତପସ୍ୟାରେ ତାହାକୁ ଦେଇଛି।