ଏକ ଦିନ, ରାଜା ଦ୍ୱିପ୍ରା, ଜଣେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଶାସକ, ଦୁଇଟି ମେଉଁ ଛାଡ଼ି ଦେଖି, ଘରକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ; ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଉର୍ବଶୀ ନଥିବାରୁ ତିନି ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହେଲେ। ରାଜା ଭୂମିରେ ଏଠି-ଉଠି ଖୋଜିବାରେ ଲାଗିଲେ; ଶେଷରେ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ଲକ୍ଷ ଟୋରେ, ଏକ ପଦ୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀରେ ଉର୍ବଶୀ ପାଞ୍ଚ ସୁନ୍ଦର ଅପ୍ସରାଙ୍କ ସହିତ ଜଳରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ମୁଦୁ ଭ୍ରୂ ଧାରି ଉର୍ବଶୀ ରାଜାକୁ ନିକଟରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସହଚରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ମୋର ପୂର୍ବ ନାଥ।" ଉର୍ବଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ, ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଅପ୍ସରା ଚୂଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାଇଲେ। ରାଜା ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବହୁ କଥା କହିଲେ: "ଇଠାକୁ ଆସ, ରୁହ, ମୋ ମନରେ ରୁହ, ମୋ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ରୁହ, ମୋ ସୁନ୍ଦରୀ।" ଉଭୟ ମଧ୍ୟରେ ଏହିପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ କଥା ହେଲା; ଉର୍ବଶୀ ଇଳାକୁ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଗର୍ଭବତୀ ହେଉଛି।" "ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ରାଜା ଏକ ରାତି ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହ ଅନ୍ୟେକ ରହିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଭରିତ ଆନନ୍ଦରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ; ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଆଉ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଏକ ରାତି ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସହ ରହିବା ପରେ, ରାଜା ଆକୁଳ ହେଇ କହିଲେ, "ମୋ ସହ ସଦା ରୁହ।" ଉର୍ବଶୀ ଏବେ ଇଳାକୁ କହିଲେ, "ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମକୁ ଏକ ବର ଦେଇଛନ୍ତି; ଏହି ବର ଚୟନ କର, ମହାରାଜ, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜେ କୁହ।" ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ମହାତ୍ମା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଥିବା ଏକାଟି ଲୋକରେ ସଦା ବାସ କରିବାକୁ ଚୟନ କରିଛି।" ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ "ତଥାସ୍ତୁ" କହି, ବର ଦେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଏକ ପାତ୍ର ପୂରଣ କରି, ରାଜାକୁ କହିଲେ, "ଏହି ପାତ୍ରରେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ।" ରାଜା ଶିଶୁକୁ ନେଇ ସହରକୁ ଯାଇ, ଶିଶୁକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ପୁନଃ ଦୃଶ୍ୟ ଅଗ୍ନି ନେଇ, ଏକ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ; ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅଗ୍ନି ସହ ଆସି ବିବେଦନ କଲେ; ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ କାଠରୁ ଅରଣୀ ତିଆରି କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଅଶ୍ୱତ୍ଥ କାଠରୁ ଅରଣୀ ତିଆରି କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଲେ; ଏହି ଅଗ୍ନିରେ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ, ତୁମେ ଆମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଅଗ୍ନିକୁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭାଜନ କରି, ରାଜା ଯଜ୍ଞ କରିଲେ। ନିଜେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କରି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗନ୍ଧର୍ବ ଚାରିଅଛି; ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଅଗ୍ନି ଥିଲା, ଏବଂ ଇଳା ଏହି ମହିଳାମାନେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଇଳା ମହାପୁଣ୍ୟ ଭୂମିରେ, ମହାଋଷିମାନେ ଶୋଭିତ ଥିବା ପ୍ରୟାଗରେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ବିସ୍ତାର କଲେ। ଉତ୍ତର ତଟ ବାହୁଡ଼ା ଯମୁନା ନିକଟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନରେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଛଅ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାସ୍କର୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଲୋକରେ ଏମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ଆୟୁ, ଧୀମାନ, ଅମାବାସୁ, ବିଶ୍ୱାୟୁ, ଶତାୟୁ, ଗତାୟୁ। ବିଶ୍ୱାୟୁ, ଶତାୟୁ, ଗତାୟୁ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ପୁଅ; ଅମାବାସୁ ଠାରୁ ଭୀମ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେଲେ ବିଶ୍ୱଜିତ। ଭୀମଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭା; କାଞ୍ଚନପ୍ରଭାଙ୍କ ପୁଅ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁହୋତ୍ର। ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜହ୍ନୁ, କେଶିକାଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଏକ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରି, ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭବିଷ୍ୟତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଗଙ୍ଗା ଏହି ଭୂମିକୁ ବନ୍ୟା କଲେ; ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ବିଲିନ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ବରଦ, କ୍ରୋଧିତ ଲାଲ ଆଖିରେ, ଗଙ୍ଗାକୁ କହିଲେ, "ତୁମର ଅହଂକାରର ଫଳ ଏବେ ପ୍ରାପ୍ତ କର!" "ତୁମର ସବୁ ଫଳ ବ୍ୟର୍ଥ; ମୁଁ ଏହି ଜଳ ପିଇଯିବି," ବରଦ କହିଲେ। ରାଜା ଋଷି ଗଙ୍ଗାକୁ ପିଇଲେ, ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ, ଜହ୍ନବୀକୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ; ଜହ୍ନୁ କାବେରୀ, ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ନାତିନୀ, ନିର୍ମଳା ନାରୀ, କୁହାଯିବା ପରେ ଜହ୍ନୁଙ୍କ ରାଣୀ ହେଲେ। ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ଶାପରେ, ଗଙ୍ଗା ଏପରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; କାବେରୀ, ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜହ୍ନୁଙ୍କ ନିର୍ମଳା ରାଣୀ ହେଲେ। ଜହ୍ନୁ କାବେରୀ ଠାରୁ ଏକ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଧର୍ମିକ ପୁଅ ସୁହୋତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଅ ଅଜକ। ଅଜକଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ବଲାକାଶ୍ୱ; ଗୟା, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କ ପୁଅ; କୁଶା, ଗୟାଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ସ୍ମୃତିରେ ଆସିଛନ୍ତି। କୁଶାଙ୍କ ଚାରି ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ବେଦୀୟ ତେଜ ଧାରଣ କରିଥିଲେ: କୁଶାଶ୍ୱ, କୁଶନାଭ, ଅମୂର୍ତ୍ତ, ଅରଶୋବସୁ। କୁଶସ୍ତମ୍ବ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁଅ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଶତକ୍ରତୁକୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ହଜାର ଆଖି ଧାରଣ କରୁଥିବା ପୁରନ୍ଦର ନିଜେ ଏକ ପୁଅ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ପୁରନ୍ଦର ନିଜେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ; ଏପରି ଗାଧି, କୌଶିକ ଭାବେ ଅନ୍ୟେକ ଚିହ୍ନିତ, ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଗାଧିଙ୍କ ରାଣୀ ପୌରୁକୁତ୍ସ ବଂଶର ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଗାଧି ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ଏକ ଶୁଭ କନ୍ୟା ସତ୍ୟବତୀ ଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଗାଧି ଋଷି ଋଚୀକଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସତ୍ୟବତୀ ଠାରୁ, ଭାର୍ଗବ ବଂଶର ଋଷି, ଭୃଗୁଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ତାଙ୍କର ପତି ହେଲେ; ପୁଅ ପାଇଁ, ତିନି ଗାଧି ପାଇଁ ଏକ ହବିର ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏପରି, ଭାର୍ଗବ ବଂଶର ଋଚୀକ, ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ, ତାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ଏହି ହବିର ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ମା ଉପଯୋଗ କରିବେ, ଶୁଭେ।" ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନାୟକମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ, ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ। "ଶୁଭେ, ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଏକ ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ—ଦୃଢ଼, ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।