ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା କେଶିକାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଜହ୍ନୁ। ଏହି ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା ମହାନ୍ୟାସରେ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲେ। ଭବିଷ୍ୟତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଏହି ଭୂମିକୁ ବନ୍ୟାରେ ଭସାଇଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ଜଳରେ ଡୁବିଯିବାକୁ ଦେଖି, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବରଦ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରକ୍ତାଳୁ ଚକ୍ଷୁରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଗଙ୍ଗେ, ତୁମ ଅହଂକାରର ଫଳକୁ ଏବେ ଉପଭୋଗ କର।" ସେ କହିଲେ, "ତୁମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବେ ૃଥା ହେଲା; ମୁଁ ଏହି ଜଳକୁ ପିଇଯିବି।" ଏପରେ ରାଜର୍ଷି ଜହ୍ନୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ପିଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ମହାମୁନିମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବେ ଦେଇଦେଲେ, ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ଜାହ୍ନବୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ କରାଗଲା। ଜହ୍ନୁ କାବେରୀଙ୍କୁ ଜଣେ ନିର୍ଦୋଷା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯିଏ ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ଓଉଁତି। ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ଶାପରେ ଗଙ୍ଗା ଏଭଳି ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଏବଂ କାବେରୀ, ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ଜହ୍ନୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ। ଜହ୍ନୁ କାବେରୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ପ୍ରିୟ ଓ ଧର୍ମିକ ପୁତ୍ର ସୁହୋତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଅଜକ। ଅଜକଙ୍କ ପରେ ବଳକାଶ୍ୱ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମହାନ୍ୟାସ ଥିଲେ। ବଳକାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ ଗୟା, ଯିଏ କୁଶଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। କୁଶଙ୍କ ଚାରିପୁଏଁ ଥିଲେ—କୁଶାଶ୍ୱ, କୁଶନାଭ, ଅମୃତ୍ତରୟ, ଓ ବସୁ—ସମସ୍ତେ ବେଦମୟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। କୁଶସ୍ତମ୍ଭ ନାମକ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ଦେବତା ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଦେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ, ଏହିପରି ଗାଧି, କୌଶିକ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ପକଶାସନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଗାଧିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପୌରୁକୁତ୍ସ ବଂଶର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଗାଧିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଅତି ଶୁଭ୍ର ଓ ଧନ୍ୟ କନ୍ୟା ସତ୍ୟବତୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାକୁ ଗାଧି ମୁନି କାବ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଋଚୀକଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଋଚୀକ, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଏବଂ ମହାତ୍ମା, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହବି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଏହିପରି ଗାଧିଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ହବି ତିଆରି କଲେ। ପରେ ଭାର୍ଗବ ଋଚୀକ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଇ ହବି ତୁମେ ଓ ତୁମ ମାଆ ଦୁଇଜଣ ଭୋଗ କର।" ଏହି ହବି ଭୋଗ କରିଲେ ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଜୟ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟବିରୋଧୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବ। ତୁମ ମାଆ ତାପସ୍ୟାଶକ୍ତିଯୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଧାନ ପୁତ୍ର ପାଇବେ। ଏପରି କହି ଋଚୀକ ତପସ୍ୟାରେ ନିୟୋଜିତ ହେବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗାଧି ଓ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଉପଲକ୍ଷେ ଝିଅକୁ ଦେଖିବାକୁ ଋଚୀକଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ସତ୍ୟବତୀ, ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁନିଙ୍କ ଦୁଇ ହବିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ନେଇ ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ଦେବଯୋଗରେ, ମାଆ ନିଜ ହବି ଝିଅକୁ ଦେଲେ ଓ ଝିଅ ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ ମାଆଙ୍କ ହବି ଭୋଗ କଲେ। ଏହା ପରେ ସତ୍ୟବତୀ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ପୁତ୍ରକୁ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ, ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ନାଶ କରିବେ। ଏହି ଘଟଣା ଯୋଗବଳରେ ଅନୁଭବ କରି, ଋଚୀକ ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ କହିଲେ, "ତୁମର ମାଆଙ୍କ ହବି ବଦଳ ହୋଇଥିବାରୁ, ତୁମ ପୁତ୍ର କ୍ରୂର ଓ ଭୟଙ୍କର ହେବେ, ତୁମ ମାଆ ପୁତ୍ର ତପୋବଳୀ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହେବେ, କାରଣ ମୋର ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ତାହା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ମହିଳା ସତ୍ୟବତୀ ପତିଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, "ମୋ ପୁତ୍ର ଏଭଳି ହେଉ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ଏଭଳି ହେଉ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହଁ।" ମୁନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହା ମୋର କିମ୍ବା ତୁମ ଇଚ୍ଛା ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ମାତାପିତା ଦୁହେଁର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏଭଳି ଫଳ ମିଳିଛି।" ପୁନି ସତ୍ୟବତୀ କହିଲେ, "ଏ ମୁନି, ଆପଣ ଚାହିଲେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି ତିଆରି କରିପାରିବେ, ତେଣୁ ଏକ ଶାନ୍ତ ଓ ସୁଧର୍ମିକ ପୁତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ।" ମୁନି କହିଲେ, "ମୋ ପକ୍ଷରେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମ୍ଭବ ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ତୁମ ପୁତ୍ର ଓ ନାତିରେ ମୁଁ ଭେଦ କରିବିନାହିଁ।" ଏହିପରି ଦୟାକରି ଦେଖି, ସତ୍ୟବତୀ ତପସ୍ୟାଶୀଳ, ଶାନ୍ତ ଓ ଆତ୍ମନିୟମୀ ଭାର୍ଗବ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପୂର୍ବକାଳରେ ଭୃଗୁବଂଶର ଦୁଇ ଚାରୁ ବଦଳ ହେବାରୁ ଜମଦଗ୍ନି ବୈଷ୍ଣବ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କୁଶିକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗାଧି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ପାଇ, ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ସତ୍ୟବତୀ କୌଶିକୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି ମହାନଦୀର ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଦୀର୍ଘ ନାମର କୌଶିକୀ ନଦୀ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ସୁବେଣୁ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଧନ୍ୟ ଝିଅ ଥିଲେ ରେଣୁକା (କମଳୀ)। କମଳୀ ତପସ୍ୟାଶୀଳ ଓ ଧୃଢ଼ ଚରିତ୍ରର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଋଚୀକ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଗ୍ରାସ୍ଥ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନାଶକ ଥିଲେ। ସେ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ରାମ ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ। ଏଭଳି, ଔର୍ବଙ୍କ ପୁତ୍ର ଋଚୀକ ଓ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମପରାୟଣ ଜମଦଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟମ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶୁନଃଶେଫ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଥିଲେ ଶୁନଃପୁଚ୍ଛ। ବୃଗୁଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, କୌଶିକ ବଂଶର ଉନ୍ନତିକାରୀ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ବିଶ୍ୱରଥ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।