ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ସ୍ନେହରେ, ଶିବ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଧନୁଷ୍ ଧରି ସଜ୍ଜ ହେଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦେବମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ନଶ୍ୱର ହେଲା। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଙ୍କୁ ଦେଖାଯିବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଦେଖିପାରିଲେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଜଗତ୍ର ନାଶ ଆଣିଦେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ତିନିଜଣ ଦେବତା ଓ ତୁଷିତ ଦେବଗଣ, ସମ୍ଭ୍ରମରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ପିତାମହ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଉଶନା, ରୁଦ୍ର ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ତାରାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାରା ଗର୍ଭବତୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନାମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ଗର୍ଭକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ତାରା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ଦେହ ଓ ଗର୍ଭରେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଯେପରି ହେଉ ରକ୍ଷା କରିବି," ତେବେ ସେ ଶିଶୁକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ ନାହିଁ। ଅନ୍ତେ, ତାରା ଏକ କାଶା ଗଛ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା, ଏଠାରେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ି, ତାରାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁ କାହାର? ସୋମାଙ୍କ କି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ?" ଲଜ୍ଜାରେ ତାରା କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ଶିଶୁ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନିବାରଣ କରି, ସନ୍ଦେହ ଦୂର କଲେ ଓ ତାରାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତାରା ହାତ ଜୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁ ସୋମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା।" ତାପରେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ "ବୁଧ" ନାମ ଦେଲେ। ପ୍ରତି ପିଢିରେ ବୁଧ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ। ପରେ ଏକ ରାଜକୁମାରୀ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ପୁତ୍ର ଥିଲେ ପୁରୁରବା, ଯିଏ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ଛଅଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୋମ ରାଜରୋଗରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପିତା ଅତ୍ରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଅତ୍ରି ମହାନ୍ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରିଦେଲେ। ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସୋମ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ଏହା ହେଉଛି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୋମଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା। ଏବେ ସୋମଙ୍କ ବଂଶାବଳୀକୁ ଶୁଣ। ସୋମଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣିଲେ, ମହାସୌଭାଗ୍ୟ, ଆୟୁ, ଆରୋଗ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ମୁକ୍ତି ଲଭିତିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଭୀମଙ୍କ ବଂଶର ରାଜା କଞ୍ଚନପ୍ରଭା, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଥିଲେ ସୁହୋତ୍ର। ସୁହୋତ୍ରଙ୍କୁ କେଶିକା ଗର୍ଭରୁ ଜହ୍ନୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ହେଲେ। ଭବିଷ୍ୟତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ସେଇ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞ ବେଳି ଜଳରେ ଡୁବିଗଲା। ସୁହୋତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବରଦ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ଅହଂକାରର ଫଳ ଏବେ ଭୋଗ କର, ଗଙ୍ଗା!" ସେ କହିଲେ, "ତୁମର ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା; ମୁଁ ଏହି ଜଳ ପିଯିବି।" ଏହିପରି ଦେଖି, ରାଜର୍ଷି ଗଙ୍ଗାକୁ ପିଇଯିବା ପରେ, ମହାନ ଋଷିମାନେ ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ଜହ୍ନବୀ ନାମର ଝିଅ ଭାବେ ଦେଲେ। ଜହ୍ନୁ କାବେରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯିଏ ଯୁବନଶ୍ୱର ନାତି। ଯୁବନଶ୍ୱଙ୍କ ଶାପରେ ଗଙ୍ଗା ଏପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ କାବେରୀ, ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜହ୍ନୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପତ୍ନୀ ହେଲେ। ଜହ୍ନୁ କାବେରୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ସୁହୋତ୍ରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଜକ। ଅଜକଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଳକାଶ୍ୱ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗୟା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ କୁଶଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। କୁଶଙ୍କୁ ଚାରିପୁତ୍ର ଥିଲେ—ସମସ୍ତେ ବେଦ ଗୌରବରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ: କୁଶାଶ୍ୱ, କୁଶନାଭ, ଅମୂର୍ତ୍ତରୟସ୍, ଓ ବସୁସ୍। କୁଶସ୍ତମ୍ଭ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ; ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଶତକ୍ରତୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପୁରନ୍ଦର ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ପୁରନ୍ଦର ନିଜେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ, ତୁମେ ମୋର ପୁତ୍ର ହେବ; ଏପରି ଭାବେ ଗାଧି, କୌଶିକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପକଶାସନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମିଲେ। ଗାଧିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପୌରୁକୁତ୍ସ ବଂଶର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଉପରୁ ଗାଧି ଜନ୍ମିଲେ; ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା ସତ୍ୟବତୀ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଗାଧି ଏହି କନ୍ୟାକୁ କାବ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଋଚିକ ଋଷିଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏହି ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଗବ ପତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଗାଧିଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଚାରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ତାପରେ ସୁଧୃତି ଋଚିକ, ଭାର୍ଗବ, ତାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ଏହି ଚାରୁ ତୁମେ ଓ ତୁମ ମାତା ଦ୍ୱାରା ଉପଯୋଗ କରିବା।" "ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ପ୍ରମୁଖ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିବେ, ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀରମାନଙ୍କ ନାଶକ ହେବେ। ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇବେ—ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶାନ୍ତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଚାରୁ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିବେ।" ଏପରି କହି ଋଚିକ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଯିବେ। ତାପରେ, ଗାଧି ତାଙ୍କ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ତୀର୍ଥ ଉପଲକ୍ଷେ ଋଚିକଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସତ୍ୟବତୀ, ସଦା ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଥିବା, ଆନନ୍ଦରେ ଦୁଇଟି ଚାରୁ ନେଇ ମାଆଁକୁ ଦେଖାଇଲେ।