ଶଂଖନଙ୍କ ପଣ୍ଡିତ ପୁଏ ଥିଲେ ଧ୍ୟୁଷିତାଶ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ଥିଲେ ରାଜା ବିଶ୍ୱସାହ। ବିଶ୍ୱସାହଙ୍କ ପୁଏ ଥିଲେ କୋଶଳ ଜନ୍ମା ହିରଣ୍ୟନାଭ, ଯିଏ ଜୈମିନିଙ୍କ ନାତି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ପାଞ୍ଚଶୋତ ସଂହିତା ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନୀ ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଯୋଗର ବିଶେଷ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଏ ପୁଷ୍ୟ, ପୁଷ୍ୟଙ୍କ ପୁଏ ଧ୍ରୁବସନ୍ଧି, ଧ୍ରୁବସନ୍ଧିଙ୍କ ପୁଏ ସୁଦର୍ଶନ, ସୁଦର୍ଶନଙ୍କ ପୁଏ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ। ତାଙ୍କ ପରେ ଦୃତ ଏବଂ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ ଶୀଘ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁଏ ମନୁ। ମନୁ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରି କଳାପ ଗ୍ରାମରେ ବସିଥିଲେ; ଏହି ଉନାଇଶତମ ଚକ୍ରରେ ସେ ଖ୍ଷତ୍ରପମାନେଙ୍କ ଆଦିକର୍ତ୍ତା ହେଲେ। ମନୁଙ୍କ ପୁଏ ପ୍ରସୁଶ୍ରୁତ, ପ୍ରସୁଶ୍ରୁତଙ୍କ ପୁଏ ସୁସନ୍ଧି, ସୁସନ୍ଧିଙ୍କ ପୁଏ ଅମର୍ଷ, ଅମର୍ଷଙ୍କ ପୁଏ ସହସ୍ୱାନ। ସହସ୍ୱାନଙ୍କ ପୁଏ ବିଶ୍ରୁତବାନ୍, ବିଶ୍ରୁତବାନଙ୍କ ପୁଏ ବୃହଦ୍ବଳ। ଏହି ସମସ୍ତେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜବଂଶର ପ୍ରମୁଖ ରାଜାମାନେ ଭାବେ ପରିଗଣିତ, ଏଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ଯେ କେହି ଏହି ଆଦିତ୍ୟ ବିବସ୍ୱାନ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ବିବରଣୀ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପାଠ କରେ, ସେ ମନୁ ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥାଏ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ଉପରେ ଅଧିକାରୀ ହୁଏ। ସେ ପାପମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଏବଂ ଅଚଳ ହୁଏ, ଶ୍ରାଦ୍ଧଦେବଙ୍କ ପରି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏବେ ଶୁଣ, ବିକୁକ୍ଷିଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ନିମିଙ୍କ ବଂଶର କଥା, ଯିଏ ଦେବମାନ୍ୟ ସହର ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ସେହି ସହର ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସମୀପରେ ଥିଲା ଏବଂ ଜୟନ୍ତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ବଂଶରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ମହାମୁନି ଜନକଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ନିମି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପୁଏ ଏବଂ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଶାପରେ ସେ ବିଦେହ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଏ ମିଥି, ତିନିଟି ମହାୟଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲେ। ଅରଣ୍ୟରେ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ମିଥିଙ୍କ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜନକ ବୋଲି କୁହାଯିବା ଲାଗିଲା। ମିଥିଙ୍କ ନାମରେ ମିଥିଳା ନାମ ହେଲା। ସେ ରାଜା ଜନକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଜନକଙ୍କ ପୁଏ ଉଦାବସୁ, ଉଦାବସୁଙ୍କ ପୁଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନନ୍ଦିବର୍ଧନ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ବଳଶାଳୀ ସୁକେତୁ। ସୁକେତୁଙ୍କ ପୁଏ ଦେବରାତ, ଦେବରାତଙ୍କ ପୁଏ ବୃହଦୁଚ୍ଛ। ବୃହଦୁଚ୍ଛଙ୍କ ପୁଏ ମହାବଳୀ ମହାବୀର୍ୟ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ସୁଧୃତି। ସୁଧୃତିଙ୍କ ପୁଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହର୍ୟଶ୍ୱ। ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କ ପୁଏ ମାରୁ, ମାରୁଙ୍କ ପୁଏ ପ୍ରତୀତ୍ୱକ, ପ୍ରତୀତ୍ୱକଙ୍କ ପୁଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୀର୍ତ୍ତିରଥ। କୀର୍ତ୍ତିରଥଙ୍କ ପୁଏ ଦେବମୀଢ, ଦେବମୀଢଙ୍କ ପୁଏ ବିବୁଧ, ବିବୁଧଙ୍କ ପୁଏ ଧୃତି। ମହାଧୃତିଙ୍କ ପୁଏ କୀର୍ତ୍ତିରାଜ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ପଣ୍ଡିତ ମହାରୋମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ମହାରୋମାଙ୍କ ପୁଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରୋମା, ତାଙ୍କ ପୁଏ ରାଜା ହ୍ରସ୍ୱରୋମା। ହ୍ରସ୍ୱରୋମାଙ୍କ ପୁଏ ପଣ୍ଡିତ ସୀରଧ୍ୱଜ, ଯିଏ ହଳଚାଳ କରିବା ସମୟରେ ଭୂମିରୁ ଦେବୀ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ସୀତା ହେଲେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପତିବ୍ରତା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ରାନୀ। ଏଠିରେ ଶାଂଶପାୟନ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ସୀରଧ୍ୱଜ ହଳ ଚାଲିବା ସମୟରେ ସୀତାଙ୍କ ଜନ୍ମ କିପରି ହେଲା? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ରାଜା ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷ କରୁଥିଲେ?” ତେଣୁ ସୂତ କହିଲେ: “ବଳିଦାନ ସ୍ଥଳୀ ହଳଚାଳ ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଶୁଭ କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷ କରାଯାଉଥିଲା, ସେଠାରୁ ଦେବୀ ସୀତା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।” ସୀରଧ୍ୱଜଙ୍କ ପୁଏ ଭାନୁମାନ୍, ତାଙ୍କୁ ମୈଥିଳ ବୋଲାଯାଏ; ତାଙ୍କ ଭାଇ କୁଶଧ୍ୱଜ କାଶୀର ରାଜା ହେଲେ। ଭାନୁମାନଙ୍କ ପୁଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପରାକ୍ରମୀ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ଋଷି, ଯାହାଠାରୁ ଉର୍ଜବହ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଉର୍ଜବହଙ୍କ ପୁଏ ସୁତଦ୍ୱଜ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ଶକୁନି, ଶକୁନିଙ୍କ ପୁଏ ସ୍ୱାଗତ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ସୁବର୍ଚ୍ଚା। ସୁବର୍ଚ୍ଚାଙ୍କ ପୁଏ ଶ୍ରୁତ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ସୁଶ୍ରୁତ, ସୁଶ୍ରୁତଙ୍କ ପୁଏ ଜୟା, ତାଙ୍କ ପୁଏ ବିଜୟ। ବିଜୟଙ୍କ ପୁଏ ଋତ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ସୁନୟ, ସୁନୟଙ୍କ ପୁଏ ବୀତହବ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପୁଏ ଧୃତି। ଧୃତିଙ୍କ ପୁଏ ବହୁଳାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କ ପୁଏ କୃତି; ଏହି କୃତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନକମାନେଙ୍କ ବଡ଼ ବଂଶ ସ୍ଥିର ହେଲା। ଏହି ଭାବେ ମୈଥିଳ ରାଜାମାନେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ସୋମଙ୍କ କଥା ଶୁଣ। ସୋମ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପ୍ରଧାନ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ସଭ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ସୋମଙ୍କୁ ସିନୀ, କୁହୂ, ଵପୁଃ, ପୁଷ୍ଟି, ପ୍ରଭାବସୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଧୃତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ — ଏହି ନବ ଦେବୀମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଅବଧିରେ ସ୍ନାନ ସମାପ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏହି ମହାରାଜା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମୟରେ ତାରାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ ନାହିଁ। ପୁନଃ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଏ ଉଶନାସ୍ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଠାରୁ ନେଇଗଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହିଭଳି ମହାପୁରାଣ ବାୟୁଙ୍କ କଥାରେ ବୈବସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କ ବଂଶର ବିବରଣୀ ସମାପ୍ତ ହେଲା।