ଏହି କଥାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଗୁପ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଧର୍ମର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦେଶମୂଳକ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏଠାରେ କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଟି ଗଠା ଭଳି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏବଂ ଅବସାନ ହୋଇ ଯାନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାକୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ବିଶେଷକରି ଯୋଗୀମାନେ; କାରଣ ନିନ୍ଦା କରିଲେ ଜନ୍ମେ କୀଟ ଭାବେ ଘୂରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଯିଏ ଯୋଗର ନିନ୍ଦା କରେ, ଯାହା ଧ୍ୟାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ଏହି କଥା ଶୁଣିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତାହିଁକୁ ଯାନ୍ତି—ଏହି ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ନରକ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକାଯାଇଛି; ଯୋଗଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱୟଂନିୟମିତ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଅବସାନ କରନ୍ତି—ଏହି ନେଇ କିଛି ନାହିଁ। ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗୀମାନେ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହାର ଫଳ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଉଭୟେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ହୁଏ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ତିମ ସୀମା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ପରମାତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିହେବ ନାହିଁ; ସେ ତାଙ୍କର କର୍ମଫଳ ଅନୁସାରେ ତିନି ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କରେ। ଯଦିଓ ସେ ରିଗ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ସାମ ଭଳି ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥାଏ, ତଥାପି ଯଦି ଲୟ ସ୍ଥିତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହିଁ, ସେ ଏକେଠି ଅଟକି ରହିଯାଏ। ଯିଏ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ତିନି ଗୁଣ ଓ ତାହାର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଚବିଶି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଏକମାତ୍ର ସଂସାର ସମାପ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେପରି ଅନ୍ତେ ସମସ୍ତ ଭୂତକୁ ଆତ୍ମାରେ ଲୟ କରାଯାଏ, ସେପରି ଯୋଗବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନୀ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତକୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଲୟ କରନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଭୁତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅପହ୍ରାସ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଚଳନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଯୋଗବିଦ୍ୟା ଓ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଯାହା ଜାଣିବାକୁ ଥିଲା ତାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେଉଁଠାରେ ସେଉଁଠିକୁ ଏକ ସତ୍ୟ ବେଦବିଦ୍ ଓ ବେଦସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ବୋଲି କହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବେଦକୁ ଉଚିତ ପଦ୍ଧତିରେ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବେଦବିଦ୍ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରାଯାଏ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଜ୍ଞ, ବେଦ, କାମନା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସନ୍ତାନ, ପିତୃଭକ୍ତି ଓ ଧନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧିର ଶେଷ ଅଂଶ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ଓ ତୀର୍ଥଦାନ ଫଳ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ବଂଶ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଅନନ୍ତ କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ଯଦି ସେମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା ହୀନ, କ୍ରୋଧ ଜୟ କରିଥିବା, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ନଥିବା, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହା ତୀର୍ଥ ଓ ଦାନ ଫଳର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ମୋକ୍ଷର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ। ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୃପ୍ତି ମିଳେ; ତେଣୁ ଏହିପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ବିଧିକୁ ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସଭାରେ କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଦିନର ସନ୍ଧିକାଳରେ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ସମ୍ପନ୍ନ, ପରମ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ବିଧି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ; ଏବଂ ସଦା ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହିପରି, ଓ ପ୍ରିୟ, ପିତୃମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବତା; ଏହି ସପ୍ତଜନ ସଦା ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହାମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତେ ମହାତ୍ମା; ପ୍ରଥମ ଗୋଷ୍ଠୀ ଯୋଗୀ, ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ଓ ଯୋଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୋଷ୍ଠୀ ଦେବମାନେ, ତୃତୀୟ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ; ଅନ୍ୟମାନେ ମନୁଷ୍ୟବର୍ଗର ଭାଗ। ଏହିପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି। ଦେବମାନେ ଏହି ପିତୃମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଏହିମାନଙ୍କରେ ନିବିଡ଼; ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଏହିପିତୃମାନଙ୍କୁ ନିଜ-ନିଜ ପଦ୍ଧତିରେ ପୂଜନ୍ତି। ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ଏହିମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ବିଧାନରେ ପୂଜନ୍ତି; ମିଶ୍ର ଜାତି ଓ ବିଦେଶୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ସେମାନେକୁ ସମ୍ମାନିତ କରନ୍ତି; ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସମୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା ସନ୍ତାନ ଆଶା କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ସେମାନେକୁ ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାନ୍ତି। ପିତା ପାଇଁ ପୁଅଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି କର୍ତ୍ତବ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ; କାରଣ, ପିତୃମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୋଷକ। ଯୋଗର ସୂକ୍ଷ୍ମ ପଥ କିମ୍ବା ପିତୃମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିହେବ ନୁହେଁ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ରଜତ ତିଆରି କିମ୍ବା ରଜତ ଶୋଭିତ ପାତ୍ର, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦନରେ ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁମାନେ ନାମ ଓ ବଂଶ ଦ୍ୱାରା ପରିଚିତ ଆତ୍ମୀୟ ନିମନ୍ତେ ପୃଥିବୀରେ କୁଶ ଉପରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ତିନି ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ପିଣ୍ଡ ଅଛି, ସେଠି ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ଯେଉଁ ଜୀବ ଯେଉଁ ଭୋଜନ ପାଏ, ସେ ତାହାର ଆହାର ହୁଏ। ଯେପରି ଏକ ଝିଅ ଗୋଶାଳାରେ ହରାଇଯାଇଥିବା ମାଆକୁ ଖୋଜି ପାଏ, ସେପରି ମନ୍ତ୍ର ଜୀବକୁ ତାହାର ନିବାସସ୍ଥଳକୁ ନେଇଯାଏ।