ଏଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ବିଧି ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି—ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପ୍ରଭାତରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଅପରାହ୍ନରେ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ରର ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏପରି ମହାୟୋଗ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହାତ୍ମାମାନେ ସଦା ପୂଜିତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିବା ପୂର୍ବଜ ଅଟୁଟ୍ ଆଦର ପାଇବାକୁ ଉଚିତ। ଏହିପରି ନିରନ୍ତର ପୂର୍ବଜ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତମ ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଧ୍ୟାନ କରି ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିଥିବା ଲୋକ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ କର୍ମକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଥାନ୍ତି। ଏକ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ମହାତ୍ମା କଶ୍ୟପ ଜଗତକୁ ଭ୍ରମିତ କରି ଗୁପ୍ତ ଯୋଗକୁ ଏକ ଗୁଫାରେ ଲୁଚାଇ ନେଇଥିଲେ। ଗୁପ୍ତ ଅମୃତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗକୁ ଉପସାରଣ କରି, ଯୋଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ ସନତ୍କୁମାର ଏହି ମହା ଓ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଏହି ମହା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଧର୍ମ, ପୂର୍ବଜ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଯୋଗକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ରୂପରେ, ପୂର୍ବଜ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକ ପ୍ରୟାସରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଭ କରିପାରିବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେବା ଉଚିତ, କେଉଁ ଦାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, କେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅକ୍ଷୟ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ନଦୀରେ, ଏବଂ କେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ—ଏହି ବିଷୟରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ବ୍ରହସ୍ପତି କହିଛନ୍ତି। ବ୍ରହସ୍ପତି କହିଲେ—ଯେଉଁଠି ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧି ଶୁଣି ଇର୍ଷ୍ୟା କରିଥାଏ, ସେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଦୟନୀୟ ନରକରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ବଡ ରୋଗ ରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ ଓ ବେଦ ଶ୍ରମ ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକକୁ ଯାଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଜିଭ କାଟିଥାଏ କିମ୍ବା ଚୋରି କରିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହି ଦୟନୀୟ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଯୋଗକୁ ବିରୋଧ କରିଥାଏ, ସେ ମାଟି ଚାକି ଭଳି ହୋଇ ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବି ଯାଏ ଓ ପୃଥିବୀ ଅଛିଥିଲେ ଯାଏଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଏହିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଧର୍ମକୁ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ସଦା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କେଉଁଠି ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ବିଶେଷକରି ଯୋଗିମାନଙ୍କୁ; ନିନ୍ଦା କରିଲେ କୀଟ ଭାବରେ ଏହିଠାରେ ଘୂରି ରହିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଯୋଗର ନିନ୍ଦା କରିଥାଏ, ଯାହା ଧ୍ୟାନୀମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦୟନୀୟ ନରକକୁ ଯାଏ, ଏହି ଶୁଣିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଭୋଗ କରିଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦୟନୀୟ ନରକ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ରହିଛି; ଯୋଗର ଉପାଧ୍ୟାୟମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଯୋଗ ଉପାଧ୍ୟାୟମାନଙ୍କର ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଥାଏ, ତାଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଆତ୍ମା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଡୁବି ଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମନ, କର୍ମ କିମ୍ବା ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗିମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏହି ଫଳ ଅନ୍ୟଠି ଓ ଏଠି ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରିଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ପାରା ତିରେ ନ ପହଞ୍ଚିଛି, ସେ ପରମାତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ସେ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଅନୁସାରେ ତିନି ଜଗତରେ ଘୂରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ। ଯଦି ତିନି ବେଦ—ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଓ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନ ହେଲେ, ସେ ଏଠି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ତିନି ଗୁଣ ଓ ସେମାନଙ୍କର ସୀମା ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଚବିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ସେଉଁଠି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ଲୋକକୁ ଅସଲି ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଓ ଯାତ୍ରାର ଶେଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ଲୋକ କୁହାଯାଏ। ଯେପରି ଏକ ଅଙ୍ଗକୁ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଆତ୍ମାରେ ଉପସାରଣ କରି ନେଇଥାଏ, ସେପରି ଯୋଗ ଜ୍ଞାନୀ ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତକୁ ଏକାତ୍ମାରେ ଉପସାରଣ କରିଥାଏ; ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟାପକ ଶକ୍ତିର ପଥରେ ଚଲିଥାଏ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅଗ୍ରହ କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି। ଯେଉଁଠି ଯୋଗ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ବେଦକୁ ତଥା ଜ୍ଞାନ କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅସଲି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ କୁହନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ବେଦର ଶେଷତିରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା କୁହନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଝିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ରହିଛି, ନିୟମିତ ବିଧିରେ ଜାଣିଛି, ଏପରି ଲୋକକୁ ବେଦ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ କୁହନ୍ତି। ସେ ଯଜ୍ଞ, ବେଦ, ଇଚ୍ଛା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ସନ୍ତାନ, ପୂର୍ବଜ ଭକ୍ତି ଓ ଧନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧିର ଶେଷ ଅଂଶକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପଠିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଫଳ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଦାନ ଦେଇଥିବା ଫଳ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ସେ ଗୋତ୍ରକୁ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗୀ ହୋଇଥାଏ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ପଠାଇ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଏହି ଅନନ୍ତ ବିବରଣୀ ସଦା ଶୁଣିଥାଏ, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ, କ୍ରୋଧ ଜୟ କରିଥିବା, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ନ ଥିଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ସେ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଓ ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଫଳର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ; ଏହି ମୋକ୍ଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ। ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୋଷ ମିଳିଥାଏ; ତେଣୁ ଏହିପରି ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଏହି ବିଧିକୁ ସମ୍ମିଳନୀ ଓ ପବିତ୍ର ଦିନ ର ସଂଧିକ୍ଷଣରେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ପଠିଥାଏ, ସେ ସନ୍ତାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ସମାନ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ସ୍ୱୟଂଭୁ, ଯିଏ ଏହି ବିଧିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ; ଏବଂ ମହା ଯୋଗିମାନଙ୍କୁ ସଦା ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।