ଏକ ପବିତ୍ର ବୃହତ୍ତ ବୃହସ୍ପତି ପୁରାଣର କଥାରେ, କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜନ୍ମ ନେବା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ ନିଜ ପରିବାରର ନାମରେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇପାରିବେ—ମଧ ଓ ଘୀ ସହିତ ଚାଉଳ, କିମ୍ବା ହାତୀର ଛାୟାରେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିପାରିବେ। ଏହି ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମେଘା ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ବର୍ଷା ଋତୁରେ, ମେଉ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାଂସ ଦେଇ, ଅନେକ ପୁତ୍ର ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୟାକୁ ଯାଇପାରିବେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚହେରାର ପତ୍ନୀ ବାହା କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ନୀଳ ବଳଦକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶମ୍ୟୁ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, “ଓ ପିତା, ଗୟା ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଫଳ କ’ଣ? ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଥିବା ମେରିଟ୍ କ’ଣ? ଦୟାକରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହନ୍ତୁ।” ବୃହସ୍ପତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଗୟାରେ କୃତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଜପ, ଅର୍ପଣ, ତପସ୍ୟା ଅବିନାଶୀ ହୁଏ। ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଏହି କାରଣରୁ ଏଠାରେ ଅବିନାଶୀ ଫଳ ମିଳେ।” ବୃହସ୍ପତି ଏହିପରି କହିଲେ, “ଗୌରୀରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ର ଏକାଉଣି ପିଢିକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ମାତୃପକ୍ଷର ଛଅ ପୁରୁଷ ପୁନଃପୁନଃ ପବିତ୍ର କରେ—ଏହି ତାଙ୍କର ଫଳ। ବଳଦର ଫଳ ମୁ କହିବି—ଯିଏ ବଳଦକୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ସେ ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଦଶ ପିଢିକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ବଳଦକୁ ଧୋଇଥିବା ଜଳ ଯାହାକୁ ଛୁଇଁଯାଏ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଅବିନାଶୀ ହୁଏ। ବଳଦର ପୁଛ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଜଳକୁ ଛୁଇଁଲେ, ସେହି ଜଳ ସମସ୍ତେ ଅବିନାଶୀ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବଳଦ ଯେଉଁଠାରେ ଶିଂ ଓ ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ସେଠାରେ ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ ମିଶିତ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି, ଏକ ହଜାର ଖଣ୍ଡ ତଳା ଝିଁରି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବଳଦ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅଧିକ। ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତିଳକୁ ଗୁଡ଼ କିମ୍ବା ମଧ ସହିତ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଅବିନାଶୀ ହୁଏ।” ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, “ଏକ ମଣିଷ ଦାନ କରିବାବେଳେ ସମ୍ବିଧାନ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଦେବତା ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପରୀକ୍ଷା ଦରକାର। ଏହି ଦାନ ପାଇଁ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦୀୟ ନିୟମ ପୂରଣ କରି ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଟିକା ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ବ୍ୟାକରଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି, ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛନ୍ତି, ତିନି ନାଚିକେତା ଅଗ୍ନି, ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି, ତ୍ରିସୁପର୍ଣ୍ଣ, ବେଦର ଷଡ଼ଅଙ୍ଗ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ର, ଚାନ୍ଦୋଗ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସାମ ବେଦର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାୟକ, ତୀର୍ଥରେ ବ୍ରତ କରିଛନ୍ତି, ଅବଭୃଥ ସୃତି ଶୁଣିଛନ୍ତି, ନିତ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅନୁରୁକ୍ତ, କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, ଶାନ୍ତିରେ ତତ୍ପର, ଦଶ ପ୍ରକାର ନିକ ଆଚରଣରେ ସ୍ଥିତ—ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଅଯାଏ, ତାହା ଅବିନାଶୀ ହୁଏ, ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅନ୍ତର୍ଗତ ପଙ୍କ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯୋଗ ଓ ଧର୍ମ ଶିଳ୍ପରେ ନିରତ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସେମାନେ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ୱର ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ପୂର୍ବଜମାନେକୁ ଆଦର କରିଲେ, ଶୁଦ୍ଧର ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୁଭ ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ଲାଭ କରିପାରିବେ। ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଯୋଗ ଶିଳ୍ପ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରୂପେ କହାଯାଇଛି। ବୃହସ୍ପତି ଏବେ ଅଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—ଯେଉଁମାନେ ଜୁଆରି, ମଦପାନୀ, କ୍ଷୟରୋଗୀ, ଗୋପାଳକ, ଦୁର୍ଦ୍ୱାର ଦେଖା, ଗ୍ରାମ ଦୂତ, ବ୍ୟବସାୟୀ, ଗାୟକ, ବଣିକ, ଘର ଜଳାଇଥିବା, ବିଷ ଦେଇଥିବା, ସାଧାରଣ ପାତ୍ରରୁ ଖାଇଥିବା, ସୋମ ବିକ୍ରେତା, ସମୁଦ୍ର ଯାତ୍ରୀ, ଚରମ ବିକ୍ରେତା, ତେଲ ବିକ୍ରେତା, ନକଲି ବସ୍ତୁ ତିଆରି କରିଥିବା, ପିତା ସହିତ ବିବାଦ କରିଥିବା, ଅଶ୍ଳୀଳ ପତ୍ନୀ, ଶାପିତ, ଚୋର, କଳା କାମ କରି ଜୀବିକା କମାଇଥିବା, ବିବାହ ସମ୍ପାଦକ, ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା, ମିତ୍ରକୁ ଦ୍ରୋହ କରିଥିବା, ଚାଟିଆ ଭିକ୍ଷୁ, ନାସ୍ତିକ, ବେଦ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା, ପାଗଳ, ନପୁଂସକ, ଅପବାଦକ, ଗର୍ଭ ହତ୍ୟାକାରୀ, ଗୁରୁ ଶୟନ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିବା, ଚିକିତ୍ସକ, ଦୂତ, ଅନ୍ୟ ଚାଲିଥିବା ଜନର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଯାଇଥିବା, ବେଦ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା ବିକ୍ରି କରିଥିବା, ନାସ୍ତିକ, କୃତଘ୍ନ, ଅପବାଦକ—ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦାନ କରିଲେ ତାହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ବଣିକ, ଶିଳ୍ପୀ, ଧର୍ମ ନଥିବା, କିଣିବାବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହିଥିବା, ବିକ୍ରିବାବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହିଥିବା, ମିଥ୍ୟା ନିବାସ କରିଥିବା, ଦ୍ୱିଜାତି ପୁନଃବିବାହ କରିଥିବା, ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଭସ୍ମ ସମାନ; ଫଳ ନାହିଁ। ଏକ ଚକ୍ଷୁ ବ୍ୟକ୍ତି ଷାଠି ଦାତାର ଫଳ ନଷ୍ଟ କରେ, ନପୁଂସକ ଏକ ଶତ ଦାତାର, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ଦେଖିଲେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦୁଷ୍ଟ ରୋଗୀ ଏକ ହଜାର ଦାତାର ଫଳ ନଷ୍ଟ କରେ। ତେଣୁ ଦାତା ଅଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ଫଳ ହାରାଇବେ; ମୁଣ୍ଡ ଢାକି ଖାଇଥିବା, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଇଥିବା, ଚପଲା ପାଇଁ ଖାଇଥିବା, ଅସମ୍ମାନ ସହିତ ଦାନ କରିଥିବା—ଏମିତି ସମସ୍ତ ଦାନ ଅସୁର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦିଯାଏ। କୁକୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ କୌଣସି ଭାବରେ ଦାନ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ତିଳ ଦେଇ ପରିଧି ରଚିବା ଦରକାର। ତିଳ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ, ପରିଧି କୁକୁରଙ୍କୁ; ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଶୂକର ନଷ୍ଟ କରେ, ପ୍ରୀତି ଦ୍ୱାରା କୁକୁଡ଼ି ନଷ୍ଟ କରେ। ରଜସ୍୵ଳା ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ସଂସ୍ପର୍ଶ, କ୍ରୋଧରେ ଦାନ, ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଦାନ—ଏଥିରେ ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ଦେବତା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ ନାହିଁ। ସୁନ୍ଦର ନଦୀ କୂଳ, ଝିଁରି, ଝିଁରି ଅଞ୍ଚଳ, ଏବଂ ନିଜାନ ତିଥିରେ ପୂର୍ବଜମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।