ଏକ ସମୟରେ ବୃହସ୍ପତି ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ—ଯେଉଁମାନେ ନିମ୍ନ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜର ଜାତି ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଇଦେଇଥାନ୍ତି; ଏବଂ ଶୂଦ୍ର ସହ ଏକାଠି ଖାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମକୁ ଅପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ହତ୍ୟା, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟକୁ ଦମନ, କୃଷି, ବ୍ୟାପାର, ଗୋପାଳନ, ଅବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେବା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ କାମ—ଏହି କୌଣସି ଉଚିତ ଉପଜୀବିକା ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ନିତ୍ୟ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ଦ୍ୱିଜ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ପତିତ ଗଣାଯିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଅସତ୍ୟ ଉପଦେଶ ଜାଣନ୍ତି, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଓ ଧୋକାବାଜ, ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦ ପାଠକୁ ବେପାର କରନ୍ତି, ଲୋଭ କିମ୍ବା ମୋହରୁ ଲାଭ ଚାହନ୍ତି, ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଅଯୋଗ୍ୟ। ବେଦକୁ ଭଡାରେ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହିପରି କଲେ, ଦାତା ଓ ଭୋଗୀ, ଦୁଇଜଣେ ମିଳି ଫଳ ହରାଇଦେଇଥାନ୍ତି। ଭଡାରେ ପଢାଇବା ଓ ପଢିବା, ଦୁଇଟି ହେଉଛି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ କାରଣ, କାରଣ ସେମାନେ ପୂଜାକୁ ବେପାର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଜୀବିକା ପାଇଁ ବିକ୍ରୟ କିମ୍ବା କ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦିତ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅପରାଧ। ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି—ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଉପରେ ଉପଜୀବିକା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦିତ। ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ କାରଣ ବିନା ଉପସ୍ଥାନ କରିବା, କିମ୍ବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିନା ଯଜ୍ଞ କରିବା, ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜ ଅସ୍ତିକ ବିନା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁ ନିଜ ପାଇଁ ମାତ୍ର ଖାଇବା ଲାଗି ରନ୍ଧନ କରନ୍ତି, ଦେବତା କିମ୍ବା ଅତିଥି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଅଯୋଗ୍ୟ; ପତିତ ଓ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଜନାନୀ ରାତିରେ ବାହାରୁଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀରେ ଆସକ୍ତ, ଧନ ଓ କାମରେ ନିଷ୍ଠା, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜାତି କିମ୍ବା ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ବିରୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଚୋର, ବୃତ୍ତି ପୂଜାରୀ—ଏହିମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମକୁ ଅପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଶୁଅ ଭଳି ଖାଉଥାନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜ ହାତରେ ଖାଉଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା ବାମ ହାତରେ ଖାଉଥାନ୍ତି, ଏହି ଖାଦ୍ୟ ପିତୃମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଜନାନୀ, ଶୂଦ୍ର, କିମ୍ବା ଅନଉପନିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଅତି ଶୀଘ୍ର କିମ୍ବା ମୋହରୁ ଦେଇଲେ, ପିତୃମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ, ଦହି ଓ ଘୀ ଛଡ଼ି, ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପୁତ୍ରକୁ ଦେବାଉଚିତ, ଅନ୍ୟକୁ ନୁହେଁ। ଖାଦ୍ୟ ଓ ଖାଦ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର ନୁହେଁ ଏହିପରି ଦେବା ଉଚିତ; ଫୁଲ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ମୁଖ୍ୟତଃ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା। ଯେଉଁଯାଁ ଖାଦ୍ୟ ପବିତ୍ର ଓ ତାପ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ, ପିତୃମାନେ ତାହା ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଖାଇଥିଲେ ପିତୃମାନେ ଉପଯୋଗ କରନ୍ତି। ଦାନ, ଗ୍ରହଣ, ହୋମ, ଭୋଜନ ଓ ଅର୍ପଣ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ, ଏହିପରି ନ କଲେ ଏହା ଅସୁର ସମାନ ହେବ। ଏହି କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଙ୍ଗୁଳି ଏକାଠି କରି କରିବା ଉଚିତ; ଜଳ ପାନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା, ଜଟା ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା କାଷା ଚେର ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ; ଚେଷ୍ଟା କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଚୂଡା ଧାରଣ କରିଥିବା କିମ୍ବା ତ୍ରିଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତ, ମହାତ୍ମା, ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଯୋଗୀଶ୍ବରମାନେ ତିନି ଲୋକକୁ ଅବିରାମ ଭାବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି ରହିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା ଅଛି, ସବୁ ଦେଖନ୍ତି। ଯେଉଁ ମହାତ୍ମା ଵ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରକୃତି ଓ ଅପ୍ରକୃତି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି, ଦୁଇଟି ଦେଖନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ମୋକ୍ଷ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ; ତେଣୁ ଯେଉଁ ଜଣେ ସବୁବେଳେ ଏମାନେ ସହ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଋଗ୍ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ବେଦ ଜାଣିଥାନ୍ତି; ଯଜୁର୍ବେଦ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯଜ୍ଞ ଜାଣିଥାନ୍ତି; ସାମବେଦ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମ ଜାଣିଥାନ୍ତି; ମନ ଜାଣିଥିଲେ ସବୁ ଜାଣିଥାନ୍ତି। ଏହା ପରେ ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, "ମୁଁ ଏବେ ଦାନ ଓ ତାହାର ଫଳ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୋକ୍ଷ ଉପାୟ ଓ ସ୍ଵର୍ଗ ପଥ, ଏହା ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ।" ଏହି ଜଗତରେ ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ, ଯାହା ନିଜକୁ ପ୍ରିୟ, ସେ ସବୁ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ; କାରଣ ପିତୃମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଚାହନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସୁନ୍ଦର ସୁର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିବିର ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯାହା ଦେବୀ ଅପ୍ସରାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ପରିଧାନ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ବହୁ ଧନ, ସୁନ୍ଦର୍ୟ ଓ ପୁତ୍ର ମିଳେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଧର୍ମ ଜାଣି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ପବିତ୍ର ତାନ୍ତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାନୀୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଦାନର ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଜଳପାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମଧୁ ଓ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ରା ଜଳପାତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଦେବଗାଈ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଫୁଲ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୟନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ ଦୁର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରେ।