ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଲୋକମାନେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ । ଏହି ପ୍ରଥା ବେନ୍ୟ ପ୍ରଥୁଵ ରାଜାଙ୍କ ପରଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ, ସମୟ କ୍ରମେ ଏହି ଉପଜ ଓ ଉଦ୍ଭିଦଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଖୋଇଯିବାରେ ମହାପ୍ରୟାସ ସହ କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ । ତେବେ, ପ୍ରଭୁ ଏହି ସମୟରେ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କୁ ବଛୁର ବାଣ୍ୟି, ପୃଥୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହି ଚାଷ ଉପଜ ଦେଇଥିଲେ । ଏହି ଭାବରେ, ବେନ୍ୟ ପୃଥୁ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କୁ ବଛୁର ବାଣ୍ୟି, ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହି ଏହି ଉପଜ ଦେଇଥିଲେ । ଏହି ଉପଜ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ସଦା ଜୀବନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ପୁନିଥରେ, ଋଷିମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ତୁତି କରି କ୍ଷୀର ଦୁହିଥିଲେ । ସେଠାରେ ସୋମ ଥିଲେ ବଛୁର, ବୃହସ୍ପତି ଥିଲେ ଦୁହିବାଳା, ଏବଂ ପାତ୍ର ଥିଲା ବେଦମାନ୍ୟ ଛନ୍ଦ—ଗାୟତ୍ରୀ ଆଦି । ଏହି ଦୁହି ମଧ୍ୟରେ ତାପସ୍ୟା ଓ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ ଥିଲା ଦୁଧ । ପରେ ଦେବମାନେ, ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ନେଇ ଅମୃତ ଦୁହିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ନାଗମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ତୁତି କରି ବିଷ ଦୁହିଥିଲେ । ସେଠାରେ ବାସୁକି ଥିଲେ ଦୁହିବାଳା, କଦ୍ରୁପୁତ୍ରମାନେ ବଛୁର । ଏହି ବିଷ ଦ୍ୱାରା ନାଗମାନେ ଓ ସର୍ପମାନେ ସଦା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ପରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଲାକର ପାତ୍ରରେ ଗୁପ୍ତ ଧନ ଦୁହିଥିଲେ । ବୈଶ୍ରବଣ ଥିଲେ ବଛୁର, ଯକ୍ଷ ଓ ସଦ୍‌ଗୁଣୀ ଜନମାନେ ସହ । ଜତୁନାଭ୍ୟ ଯକ୍ଷପୁତ୍ର ଦୁହିବାଳା ଥିଲେ । ଏହି ଧନ ଦ୍ୱାରା ଯକ୍ଷମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ପୁନି ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେ କୁବେରଙ୍କୁ ଦୁହିବାଳା ବାଣ୍ୟି ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହିଥିଲେ । ସୁମାଳୀ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ଖପର ପାତ୍ରରେ ରକ୍ତ ଦୁହି ଏହି ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ । ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ତୁତି କରି ପଦ୍ମପାତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧ ସୁଗନ୍ଧ ଦୁହିଥିଲେ । ଚିତ୍ରରଥ ଥିଲେ ବଛୁର, ବିଶ୍ୱାବସୁ ଦୁହିବାଳା ଥିଲେ । ପରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ସ୍ତୁତି କରି ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହି ଔଷଧି ଓ ରତ୍ନ ଦେଇଥିଲେ । ଏଠାରେ ହିମବତ୍ ବଛୁର, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଦୁହିବାଳା ଓ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଥିଲା । ବୃକ୍ଷ ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ପଲାଶପତ୍ର ପାତ୍ରରେ ଦୁହି ଚଟା ଓ ଅଙ୍କୁର ଦେଇଥିଲେ । ଫୁଲ୍‌ଥିବା ପାହାଡ଼ ଥିଲା କାମଧେନୁ, ପ୍ଲକ୍ଷ ବୃକ୍ଷ ବଛୁର, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ଜୀବସ୍ତୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଦ୍ଧ ଦେଉଥିଲେ । ଏହି ପୃଥିବୀ ପ୍ରଜାମାନେ ପାଇଁ ପୋଷକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଓ ଧାରକ । ପୃଥୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱର ଉପକାର ପାଇଁ ଦୁହାଯାଇଥିଲା । ସେ ଚଳନ ଓ ଅଚଳ ଜଗତର ମୂଳ ଓ ଗର୍ଭ । ଏହି ପୃଥିବୀ, ସାଗର ଦ୍ୱାରା ବାଘିତ, ମେଦିନୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା । ସେ ଧନ ଧାରଣ କରୁଥିବାରୁ ବସୁଧା ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଜନନୀ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବାରୁ, ସେ ପୃଥିବୀ ବୋଲି ଓ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିଲେ । ଏହି ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତୃତ, ଭୂମି, ନଗର, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ଲୋକେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶୋଭିତ । ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ପ୍ରଥୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ବେନ୍ୟ ପୃଥୁ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ । ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲେ । ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥୁଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଯେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ସଫଳ ହୁଏ ଓ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରେ । ବୈଶ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଜୀବିକା ଦାତା ଓ ମହାନ୍ । ଏହି ଦୁହିବାଳା, ବଛୁର, ପାତ୍ର ଓ ଦୁଧ ଏକ ପରିପାଟିରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି । ଆଦିରେ, ବ୍ରହ୍ମା ବାୟୁଙ୍କୁ ବଛୁର ବାଣ୍ୟି, ପୃଥିବୀର ସଂଗ୍ରହିତ ବୀଜ ଦୁଧ ବାଣ୍ୟି, ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହିଥିଲେ । ପୁର୍ବ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ ବଛୁର, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦୁହିବାଳା ଥିଲେ । ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ମନୁ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ନିଜେ ବଛୁର ହୋଇ ଚାଷ ଦୁହିଥିଲେ । ଉତ୍ତମ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଦେବଭୁଜ, ଉତ୍ତମ ମନୁଙ୍କୁ ବଛୁର, ଅନୁତ୍ତମ ଦୁହିବାଳା ବାଣ୍ୟି ଚାଷ ଦୁହିଥିଲେ । ପଞ୍ଚମ ତାମସ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ବଳବନ୍ଧୁ, ତାମସ କୁ ବଛୁର ବାଣ୍ୟି, ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହିଥିଲେ । ଚାରିଷ୍ଣବ ଦେବଙ୍କ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଚାରିଷ୍ଣବ କୁ ବଛୁର ବାଣ୍ୟି ଦୁହିଥିଲେ । ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଚାକ୍ଷୁଷ କୁ ବଛୁର ବାଣ୍ୟି ଦୁହିଥିଲେ । ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ଓ ବୈବସ୍ଵତ ଆସିଲେ ବେନ୍ୟ ପୃଥୁ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହିଥିଲେ । ଏହିପରି ଦେବମାନେ, ମାନବମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହି ଉପକାର ନେଇଛନ୍ତି । ଏହିପରି ପୂର୍ବ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ମନ୍ବନ୍ତରମାନେ ଦେବମାନେ ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ । ଏବେ ପୃଥୁଙ୍କ ସନ୍ତାନ ବିଷୟରେ ଶୁଣ ।