ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହେବା ଦ୍ୱାରା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀୟ ସାଧନା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ତିନିଟି ଜାତି ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥଳରେ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ, କ୍ରୋଧକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ ପିତୃପୂଜାର ଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଏକ ଦୃଢ଼, ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ, ନିୟମିତ ଲୋକ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ଅନୁସରଣ କରିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ଲଭନ୍ତି; ତେଣୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତିକର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତିଶୟ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଏହିପରେ, ସେ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଅପତ୍ର ସ୍ଥଳରେ ଜନ୍ମ ନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦିବ୍ୟ ହୁଏ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉପାୟ ପାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ପାଞ୍ଚଜନ—ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ, ଦୁଷ୍ଟ, ନାସ୍ତିକ, ସନ୍ଦେହୀ, ଏବଂ କାରଣ ଖୋଜୁଥିବା—ସେମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ଫଳ ଲଭନ୍ତି ନାହିଁ। ଗୁରୁ ସ୍ଥଳରେ ଉତ୍ତମ ସାଧନା ହେଉଛି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶା; ଏହିପରି ସ୍ଥଳର ଧ୍ୟାନ କରିବା ହେଉଛି ନିତ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣୀୟ ସ୍ଥଳ। ଉପବାସରୁ ଉଚ୍ଚତର ହେଉଛି ଧ୍ୟାନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ; ଉପବାସ ପୁନିପୁନି ପ୍ରାଣକୁ ବାନ୍ଧି ରଖେ। ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସକୁ ସମ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ବସ୍ତୁରୁ ହଟାଇ, ବୁଦ୍ଧିକୁ ମନରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଲେ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମସଂୟମ ହୁଏ। ଏହି ଆତ୍ମସଂୟମ ମୋକ୍ଷର ଉପାୟ ଭାବରେ ଜାଣ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମନ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ। ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗରେ ଶରୀର ଅନୁତାପ ଲଭେ; ଉପବାସ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା; ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନ ନିଗ୍ରହରେ ଆନନ୍ଦମୟ ବୁଦ୍ଧି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପାପ ଶେଷ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ନିର୍ବିକାର ହୁଏ, ଜଳନା ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି। ବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତ, କାରଣ ଓ ଗୁଣରୁ ଯୋଗୀ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞକୁ ଅଲଗା କରନ୍ତି। ସେ ପାଇଁ ଚଳନ କିମ୍ବା ସ୍ଥାନ ନାହିଁ; ବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ସେ ନିକଟ, ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି, କିଛି ଦୃଢ଼ ରହେ ନାହିଁ। ଏବେ ମୁଁ ଦାନ ଓ ତାହାର ଫଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ସେଗୁଡିକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି। ହିମପାତ କିମ୍ବା ଶୀତ ଋତୁରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା ଉଚିତ; ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗଣାଯାଏ। ରାତିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ରାହୁ ଦର୍ଶନ ଅବସ୍ଥା ବ୍ୟତୀତ; ଏହି ସମୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଦେଇ ଶୀଘ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଗୋ ମାଟିରେ ଫସିବା ପରି; କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ କ୍ରିୟା କରିଲେ ପତିତ କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାଏ, ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ନୌକା ପରି। ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ସୋମ ପାଇଁ ମାଂସ ଅଧିକ ଦେବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ପଶୁ ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରୁଥିବା ପଶୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହା ଈର୍ଷ୍ୟାପରା ଓ ନାଶକ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏକଦିନ ତ୍ୱଷ୍ଟୃ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ, ଶଚୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ସୋମ ପିଇଥିଲେ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଲେ। ଏହିପରି ଶ୍ୟାମାକ ଧାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ ଲଭିଲା; ତାଙ୍କର ନାକରୁ ପଡିଥିବା ତିନି ବିନ୍ଦୁ ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା। ଶ୍ଳେଷ୍ମାଣ, ଶୀତଳା, ହୃଦ୍ୟା, ଓ ମିଠା ଇଉଁ ଗଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ; ଶ୍ୟାମାକ ଓ ଇଉଁ ଗଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ଏହିଗୁଡିକୁ ଆଗ୍ରୟଣ କରିଥିବା ଲୋକ ଶୀଘ୍ର ସଫଳତା ଲଭନ୍ତି। ଶ୍ୟାମାକ, ହସ୍ତିନାମା, ପଟୋଲ, ବୃହତୀ ଫଳ, ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ଚୂଡ଼ା, ଏହିଗୁଡିକ ଅତି ତିତେ। ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମିଠା ଓ ରୁଚିକର ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଆଦା ଓ ଦୀର୍ଘ ମୂଳ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବାଁସ ଉତ୍ପାଦ, ସୁରସା, ସର୍ଜ୍ଜକ, ଓ ପୃଥିବୀର ଘାସ ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିଗୁଡିକ ସଦା ନିଷିଦ୍ଧ। ରସୁଣ, ଧନିଆ, ପିଆଜ, ମୂଳି, ଓ କରମ୍ଭ ଭଳି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ତାଙ୍କର ରୁଚି ଓ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନ। ଏହିଗୁଡିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ନିଷିଦ୍ଧ; କାରଣ ଦେବ ଓ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ବଲି ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଆଘାତରୁ ରକ୍ତ ବିନ୍ଦୁ ପଡିଥିଲା; ତେଣୁ ଏହି ବସ୍ତୁ ସଦା ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ରସ, ଲୁଣ, ଖାର ଓ ରଜସ୍ଵଳା ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ନିଷିଦ୍ଧ। ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଜଳ, ଝାଳ ଜଳ, ଦଳା ଜଳ, ଗୋ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ ଥିବା ଜଳ, ଓ ରାତିରେ ସଂଗୃହୀତ ଜଳ ଉପଯୋଗ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମେଉଁ, ବନ୍ୟ ପଶୁ, ଉଠ, ଏକ ଖୁର ଥିବା ପଶୁ, ମହିଷ, ବ୍ୟାଲ, ଏହି ପଶୁ ଦୁଧ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏବେ ମୁଁ ଏହିପରି ଅଞ୍ଚଳ ବିଷୟରେ କହିବି; ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏଠାରେ ଦେଖିବା କିମ୍ବା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଶୁଦ୍ଧି-ଅଶୁଦ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ବନ୍ୟ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, ଭକ୍ତି ସହିତ; ଏହିପରି କରିଲେ ଚାହିତା ଭୂମି, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଲଭିଥାଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସୁନ୍ଦର, ଶବ୍ଦ ହୁଏଥିବା, ଜନ୍ତୁ ଭରିଥିବା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭୂମି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ନଦୀରୁ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରବେଶ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ମୁଖୀ ହେବା ଦ୍ୱାରା, ଏକ ଦ୍ୱାଦଶ ଯୋଜନ ଅଞ୍ଚଳ ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ତ୍ରୈଶଙ୍କବ ଅଞ୍ଚଳ, ବଡ଼ ନଦୀର ଉତ୍ତର ଓ କୈକଟର ଦକ୍ଷିଣ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। କାରଙ୍କରା, କଳିଙ୍ଗ, ସିନ୍ଧୁର ଉତ୍ତର ଭୂମି, ଓ ଯେଉଁଠାରେ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଶେଷ ହୋଇଛି—ଏହି ସ୍ଥଳ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ନଗ୍ନ ସନ୍ୟାସୀ ଓ ଏହିପରି ଲୋକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଦେଖିଲେ ପିତୃମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ନଗ୍ନ ସନ୍ୟାସୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟରେ ଯଥାଯଥା ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି; ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷୟରେ ତୁମେ ଯଥାର୍ଥ କଥା କହିବାକୁ ଦୟା କର। ଏପରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ତିନିପ୍ରକାର ବେଦୀୟ ନିଗ୍ରହ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।