ବୃହସ୍ପତି ଏକ ଦିନ କହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମ ତେଜସ୍ୱୀତା ପାଇଁ ପଳାଶ ଉପଯୁକ୍ତ; ଶାସନ ଲାଭ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଉପଯୁକ୍ତ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଉପରେ ଅଧିକାର ପାଇଁ ପ୍ଲକ୍ଷ ଗଛ ସଦା ପ୍ରସ୍ତାବିତ। ପୋଷଣ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ ଦିଆଯାଏ; ଚିନ୍ତା, ବୁଦ୍ଧି, ଧୃତି ଓ ସ୍ମୃତି ପାଇଁ କାଶ୍ମର୍ୟ ପାତ୍ର ସୁରକ୍ଷାଦାୟକ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଦୈତ୍ୟ ନାଶକ। ଏହି ଜଗତରେ ମଧୁ ଦାନରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭ ଲାଭ ହୁଏ; ଯେ କେହି ଫାଲ୍ଗୁ ପାତ୍ରରେ ଏହି ଉପଚାର କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରେ। ଉପଚାର କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜ ଓ ବିଶେଷ ଚମକ ଲାଭ କରେ; ବିଲ୍ବ ପାତ୍ରରେ କରିଲେ ସମୃଦ୍ଧି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ ହୁଏ। କ୍ଷେତ୍ର, ଉଦ୍ୟାନ, ପୋକରି ଓ ଫସଲ ପାଇଁ, ବାଁଶ ପାତ୍ରରେ ଉପଚାର କରିଥିଲେ ମେଘ ଅବିରତ ବୃଷ୍ଟି ଦାନ କରେ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାତ୍ରରେ ଯେ କେହି ଉପଚାର କରେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଭାଗ ଦିଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ଯେ କେହି ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦିଏ, ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ, ସେ ସୂର୍ୟ ପରି ଚମକେ। ଯେ କେହି ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଗୁଗ୍ଗୁଳୁ ଭଳି ଧୂପ, ମଧୁ ଓ ଘୃତ ଦେଇ ଉପଚାର କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ଉତ୍ତମ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ରମ୍ୟ ଗୁଣର ଧୂପ ଦେଇ, ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପଚାର କରିଲେ, ସେ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରେ; ସଦା ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଦେବା ଦାୟିତ୍ୱ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେ କେହି ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦୀପ ଦେଉଛି, ସେ ଅତୁଳନୀୟ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କରେ ଓ ସଦା ଶୁଭ ଲାଭ କରେ। ତେଜ, କୀର୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଭୂମିରେ ଚମକେ ଓ ସ୍ଵର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ଚମକେ; ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଅଂଶରେ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଦିବ୍ୟ ଯାନର ମୁଖ୍ୟ ଭାଗରେ ଆନନ୍ଦ କରେ। ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଘୃତ, ଧାନ, ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପଶୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନରେ, ପିତୃପୁର୍ବକ ହବା ପରି ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ସଦା ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୋଷାକ, ଭୋଜନ, ଉପଚାର, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ, ଗାଁ, ଗାଁ ଓ ଘୋଡା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଲେ, ପିତୃପୁର୍ବକ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି; ତେଣୁ ଭଲ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ ସଠିକ୍ ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଇ ହାତରେ ଚିହ୍ନ କରିବା ଓ ଛିଟା କାମ କରିବା ଉଚିତ; ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଚାଳିବାକୁ ସଦା ଉଦ୍ୟମୀ ହେବା ଉଚିତ। ଦର୍ଭା ଗ୍ରାସ, ପିଣ୍ଡ, ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ, ଫୁଲ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଭୂଷଣ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେବା ଉଚିତ। ସଠିକ୍ ଭୋଜନ ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ତମ ହୁଅନ୍ତି; ତିନି ଗୁଛ ଦର୍ଭା ଦେଇ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ। ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଭଲ ଭୋଜନ ବାଉଁ ହାତରେ ଦେବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷାକ ଓ ତନ୍ତୁ ଦେବା ଉଚିତ। କଟିବା, ପୋଷଣ, ଚିହ୍ନ କରିବା ଏବଂ ଏହି ଚିହ୍ନ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକଥର, ଏବଂ ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଥର କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ହାତରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ। ସଦା, ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ତିନି ପିଣ୍ଡ ଘୃତ ଓ ତିଳ ମିଶାଇ ଭୂମିରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ବାଉଁ ଗଣ୍ଠି ଭୂମିରେ ରଖିବା ନିୟମ। ପିତୃ, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପିଣ୍ଡକୁ ପିତୃପକ୍ଷର ଜଳ ଦେଇ ଘେରିବା ଉଚିତ। ଖାଦ୍ୟ, ଜଳ, ଫୁଲ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ କିଛି ଲୋକ ମାତୃପକ୍ଷ ପିତୃପୁର୍ବକଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଚାହାନ୍ତି। ତିନି ପିଣ୍ଡକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ, ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇ ଗଣ୍ଠି ମଧ୍ୟରେ, ସଠିକ୍ ଅନୁକ୍ରମ ରଖି ଦେବା ଉଚିତ। ବାଉଁ ଓ ଉପର ହାତରେ, ଧର୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସଦା ଏହି ଭାବରେ କହିବା ଉଚିତ: ‘ନମସ୍କାର ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପିତୃପୁର୍ବକ।’ ଡାହାଣ ହାତରେ ପ୍ରଥମେ ପିଣ୍ଡ ଛାଡି, ସଦା ଏହି ଭାବରେ କହିବା ଉଚିତ: ‘ନମସ୍କାର ଓ ଶାନ୍ତ ପିତୃପୁର୍ବକ।’ ବାଉଁ ଓ ଉପର ହାତରେ, ଧର୍ମ ପ୍ରତି ସଦା ଚେତନା ରଖି, ଅଳି ଓ ଜଳପାତ୍ର ରେଖାରେ ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ। ନୂତନ ଲିନେନ ତନ୍ତୁ, ଲାଲ କପଡ଼ା, ଉଲ ଅଥବା ଚାଲ କପଡ଼ା ଓ ପିତୃତନ୍ତୁ ଦେବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ପଟ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଫାଟିଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ମଲିନ କପଡ଼ା ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପିତୃପୁର୍ବକ ଏଠାରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନକାରୀ ମଧ୍ୟ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ ନାହିଁ। ତିନି ଗୁଠି କାଜଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ କଳା ତିଳର ତେଲ ସଦା ଉତ୍ତମ। ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗୁରୁ, ତାମଲା, ଉସିରା, ଭକା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧୂପ—ଗୁଗ୍ଗୁଳୁ ଓ ତୁରୁଷ୍କ ଧୂପ—ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲ ହେଉଛି ଧଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ, ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ। ଜବା, ସୁମନସ୍, ଭଣ୍ଡୀର, ଉପକାମା ଓ କୁରଣ୍ଡକ ଫୁଲ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଅତି କମ୍, ସେଗୁଡିକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିଜାତି ଏହିପରି ଉପବେଶୀ, ଶାସିତ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞକାରୀ ନିୟମାନୁସାରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ। ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ଦର୍ଭା ଓ ପିଣ୍ଡ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ଉପାୟରେ ନିଜ ପିତାମହଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ହଳଦୀ ଛାଁ, ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଫୁଲ ଦେଇ, ଚିହ୍ନିତ ଦର୍ଭା ଉପଚାର ସ୍ଥାନରେ ଚାଉଳ ଦାଣା ର ପରି ରଖିବା ଉଚିତ। ମୂଳ ରେଖାରେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳା ପଥର ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ୟପକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏଭଳି ଶ୍ମାମାକ, ନୀବାର ଓ ଦୁର୍ବା ଘାସ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରଜାପତି, ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ତାଙ୍କର କେଶ ଆକାଶ ମାର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା।