ଏକ ଦିନ, ସୂତା ଏବଂ ମାଗଧା ମହାର୍ଷିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆମେ ଆମ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥାଉ।" କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ଗୁଣ ଏବଂ କୀର୍ତି ବିଷୟରେ ଜାଣିନାହିଁ; ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଅମେ ଏକ ଷ୍ଟୁତି ରଚନା କରିପାରିବା ନାହିଁ।" ତେବେ ଋଷିମାନେ ସୂତା ଏବଂ ମାଗଧାଙ୍କୁ ନିୟୋଜନ କରି କହିଲେ, "ଭବିଷ୍ୟତରେ ତାଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କର; ଏହି ରାଜା ସଦା ଦାନ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାନ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ପାଣ୍ଡିତ, ଉଦାର ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।" ପ୍ରଥୁଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ତିନି ଧର୍ମରେ ବନ୍ଧିଥିଲେ, ସୂତା ଏବଂ ମାଗଧା ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଶେଷରେ, ପ୍ରଥୁ, ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସୂତାଙ୍କୁ ଅନୂପ ଏଲାକା ଏବଂ ମାଗଧାଙ୍କୁ ମାଗଧା ଦେଶ ଦାନ କରିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସୂତା ଏବଂ ମାଗଧାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ; ସୂତା, ମାଗଧା ଏବଂ ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଜାଗ୍ରୁତ କରିଲେ। ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏହି ବେନଙ୍କ ପୁତ୍ର ତୁମର ଉପଜୀବିକା ଦେବେ—ତାଙ୍କୁ ରାଜା କର।" ମହାର୍ଷିମାନେଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ବେନ୍ୟ ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ କରି କହିଲେ, "ଆମ ପାଇଁ ଉପଜୀବିକାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।" ଏଭଳି ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ ଆଗ୍ରହ କରି, ପ୍ରଥୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଧନୁଷ ଏବଂ ବାଣ ନେଇ ପୃଥିବୀକୁ ଚାପିଲେ। ଭୟରେ, ପୃଥିବୀ ଗାଉର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଭଗି ଚାଲିଗଲା। ପ୍ରଥୁ ଧନୁଷ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ; ଭୟରେ, ପୃଥିବୀ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଯାଇ, ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଗ ଏବଂ ମହାନତା ଥିଲା, ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷା ନପାଇ, ପୃଥିବୀ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ; ସେ, ତିନି ଲୋକରେ ସଦା ପୂଜିତ ଦେବୀ, ଯୋଡିହାତେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏକ ନାରୀକୁ ମାରିବାକୁ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବନା କରୁନାହିଁ; ଆପଣ ମୋ ବିନା ଲୋକମାନେକୁ କିପରି ପାଳନ କରିବେ?" "ମୋ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି; ମୋ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ଅଟୁଟ ଅଛି। ମୋ ବିନା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ।" "ଯଦି ଆପଣ ଲୋକମାନେଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ ମୋତେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ: ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ତାହା ସଫଳ ହୁଏ। ଆପଣ ମୋତେ ମାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେକୁ ପାଳନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଖାଦ୍ୟର ଉତ୍ସ ହେବି; ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଛାଡନ୍ତୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ। ନାରୀମାନେ ଏକ ଶତ ଜନ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ। ଏହି ଜାଣି, ଭୂପତି, ଆପଣ ଧର୍ମ ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଥୁ, ମହାବୁଦ୍ଧି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଧର୍ମପରାୟଣ ହୋଇ, କ୍ରୋଧ ଦମନ କରି ପୃଥିବୀକୁ କହିଲେ: "ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପାଇଁ କିମ୍ବା ନିଜ ପାଇଁ ହତ୍ୟା କରେ, ଏକ ଜୀବ କିମ୍ବା ଅନେକ, ସେ ସଂକଳ୍ପ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ ଲାଗିଥାଏ।" "କିନ୍ତୁ ଯଦି ଜଣେ ମରିଲେ ଅନେକମାନେ ଶୁଭ ଲାଭ କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଉପକାରୀ ହତ୍ୟାରେ ପାପ ନାହିଁ, ପାପର ଛାୟା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।" "ତେଣୁ ଲୋକମାନେଙ୍କ ପାଇଁ, ଆଜି ଆପଣ ମୋ କଥା ଅନୁସରଣ ନ କରିଲେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବି।" "ଆଜି ଆପଣ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅମାନିଲେ, ମୁଁ ନିଜେ ଏଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବି ଏବଂ ଲୋକମାନେକୁ ପାଳନ କରିବି।" "ତେଣୁ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ କଥା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ: ସଦା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ତାନ କରନ୍ତୁ—ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି କ୍ଷମତା ରଖନ୍ତି।" "ମୋ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ହୋନ୍ତୁ; ଏହି ଉପାୟ ମହାନ। ମୁଁ ଧର୍ମ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଛି, ଭୟଙ୍କର।" ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ ନୀତିବାନ ହୋଇ ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେବ, ରାଜା; ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି କଥା କରିବି।" "ମୋତେ ଏକ ଛାନା ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ଆପଣ ମୋତେ ଭଲପାଇଥିବା, ମୁଁ ଦୁଦ୍ଧ ଦେଇପାରିବି; ଏବଂ ମୋତେ ସମସ୍ତଠାରେ ସମାନ କର, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେପରି ଦୁଦ୍ଧ ସମସ୍ତଠାରେ ଝରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଠାରେ ହେବି।" ତାପରେ, ପ୍ରଥୁ ଧନୁଷର ତୀର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପଥର ତଳକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଦୂର ହେଲା। ପୂର୍ବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ପୃଥିବୀ ସ୍୵ଭାବିକ ଭାବେ ଅସମତଳ ଥିଲା; ତାଙ୍କର ସମ ଏବଂ ଅସମ ସ୍ଥାନ ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍୵ଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ପୂର୍ବ ଶୃଷ୍ଟିରେ, ପୃଥିବୀର ଅସମତଳ ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ କୌଣସି ନଗର କିମ୍ବା ଗ୍ରାମ ଭାଗ ନଥିଲା। କୌଣସି ଫସଲ, ପଶୁପାଳନ, କୃଷି କିମ୍ବା ବ୍ୟବସାୟ ପଥ ନଥିଲା; ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ପୂର୍ବରେ, ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ଥିଲା। ଭୈବସ୍ୱତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଯେଉଁଠି ସମତଳ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ସଦା ବସିଥିଲେ। ଲୋକମାନେଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଫଳ ଏବଂ କନ୍ଦ ଥିଲା; ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏହି ଜଗତରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ, ପ୍ରଥୁ ଗଛପାତ ହରାଇଲେ; ତାପରେ, ଭଗବାନ, ଏକ ଛାନା ନିଯୁକ୍ତ କରି, ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁକୁ ଛାନା ଭାବେ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁଦ୍ଧର ଭାଣ୍ଡ କରି, ପ୍ରଥୁ ପୃଥିବୀରୁ ଫସଲ ଦୁଦ୍ଧ କରି ନେଲେ। ପ୍ରଥୁ, ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁକୁ ଛାନା ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଭାଣ୍ଡ କରି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଦ୍ୟ ଉପଜିଲା; ଏହି ଖାଦ୍ୟରେ ଲୋକମାନେ ସଦା ବଞ୍ଚିଥିଲେ। ଏକଥା ଉପରେ, ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଦୁଦ୍ଧ କରି ନେଲେ; ସୋମା ଛାନା ହେଲେ, ବୃହସ୍ପତି ଦୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଭାଣ୍ଡ ହେଲା ବେଦ ଛନ୍ଦ, ଗାୟତ୍ରୀ ଆଦି; ଦୁଦ୍ଧ ହେଲା ତପସ୍ୟା ଏବଂ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ। ପୁରନ୍ଦର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭାଣ୍ଡ ନେଇ, ଅମୃତ ଦୁଦ୍ଧ କରି ନେଲେ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ।