ପ୍ରିୟ ଶ୍ରୋତା, ତୁମେ ଯେଉଁ ଗଭୀର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଛ, ସେଥିରେ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏବଂ ନିୟମାନୁସାରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛି। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଆକାଶ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳ, ପୃଥିବୀ, ତାରାମଣ୍ଡଳ, ଦିଗ୍ଗୁଡିକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ଦିନ ଓ ରାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟରେ, ପ୍ରିୟ, କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ; ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଲୀନ ଥିଲା। ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏହିପରେ ଶାମ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ସେ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ, ନିତ୍ୟ ନିୟମ ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ଅବିଚଳ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାରକ। ଶାମ୍ୟୁ ପଚାରିଲେ, “ପ୍ରଜାପତି କେମିତି ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ?” ଏହିପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବୃହସ୍ପତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏକତା ହେଉଛି ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟାର ନିୟମ। ସେ ସମୟରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଯୋଗ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବେଦକୁ ଦେଖି, ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସନ୍ତାନିକ ନାମକ ଯେଉଁ ଲୋକଗୁଡିକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବତାମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବେ ବିରାଜାସ୍ଥ ଦେବତା, ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଯୋଗ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଏକତା ହୋଇ, ଦେବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ନିତ୍ୟ ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ସେମାନେକୁ ଦେଲେ। ଏହି ଦେବମାନେ ଆଦିଦେବ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣକାରୀ, ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାତଟି ଗୋଷ୍ଠୀ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିନି ନିରାକାର ଓ ଚାରି ଶୋଭାମୟ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା। ଏହି ଦେବମାନଙ୍କ ଉପରେ ତିନି ଟି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଆକାରରେ ବସନ୍ତି; ତଳେ ଚାରି ଟି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହି ହେଉଛି ଲୋକମାଳାର କ୍ରମ; ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା ହୁଏ। ସେହି ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ନୂତନ ଭାବେ ଲୋକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସୋମ ଓ ଖାଦ୍ୟକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା ଭଳି ଦ୍ରୁତ, ସ୍ୱଧା ଭକ୍ଷଣକାରୀ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରେ ଶୋଭିତ, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଭୟରହିତ, ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶୋକରହିତ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଯୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୋଭାମୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଦିବ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟଶୀଳ, ମହାତ୍ମା ଏବଂ ପାପରହିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପୁନଃ ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ନିରାକାରମାନେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୁହିଁକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମହାଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, ଆକାଶରେ ତାରା ବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝଲକ ଭଳି ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଆକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେହକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ମହାଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ନାମରହିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ନଦୀ ସମୁଦ୍ରରେ ଲୟ ହୁଏ। ଯେମାନେ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଯୋଗ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୋଗରେ ଏକତା ହୋଇ, ସୋମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ। ସେହିପାଇଁ, ଯୋଗୀମାନେକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ; କାରଣ, ପିତୃମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଯୋଗ, ଏବଂ ଯୋଗରୁ ସୋମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯେତେ ଯାଉଛନ୍ତି ତେବେ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ହଜାର ଆମନ୍ତ୍ରିତ ଅତିଥି ଓ ଶତାଧିକ ଦୀକ୍ଷିତ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେହି ଭୋଜନ ମହାବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରେ। ହଜାର ଗୃହସ୍ଥ, ଶତ ଭାବରେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ହଜାର ନିଷ୍କାମ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକମାତ୍ର ଯୋଗୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଅନାସ୍ତିକ, କୁକର୍ମ କରୁଥିବା, ମିଶ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ବା ଚୋର—ଏମିତି କିଏ ହେଉନାହିଁ, ଦାନ କେବଳ ଯୋଗୀଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହିପରି ପ୍ରଜାପତି କହିଛନ୍ତି। ପୁତ୍ର ବା ପୌତ୍ର ଯେତେବେଳେ ଧ୍ୟାନୀକୁ ଭୋଜନ ଦେଉଛି, ପିତୃମାନେ ସେପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି କୃଷକ ଭଲ ବର୍ଷାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯଦି ଧ୍ୟାନୀ ବା ଭିକ୍ଷୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ନିଷ୍କାମ ଛାତ୍ରକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନ ମିଳିଲେ, ତେବେ ନିର୍ପକ୍ଷ ବ୍ୟକ୍ତି ବା ଗୃହସ୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ ଦେଇପାରିବା। ଏକ ପାଦରେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାୟୁଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଧ୍ୟାନୀ ଯୋଗୀ ଅତିକ୍ରମ କରେ—ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ। ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଘୁରୁଛନ୍ତି; ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଅତିଥି ଆସନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଯଥାଯଥ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ଅଞ୍ଜଳି ଜୋଡି ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେକୁ ଜଳପାତ୍ର, ଅତିଥିସତ୍କାର ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ; ସମୁଦ୍ର କୂଳରୁ ଉତ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦିବ୍ୟ ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଧର୍ମ ପାଳନ କରି ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅତିଥିମାନେକୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ମୁଁ ଏବେ ଦାନର ପ୍ରକାର ଓ ତାହାର ଫଳ ବିଷୟରେ କହିବି। ଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ ଗୃହ ଦାନ କରିବା ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ, ଶତ ରାଜସୂୟ ଏବଂ ହଜାର ପଦ୍ମ ଦାନରୁ ଉତ୍ତମ। ଏହି ପ୍ରଥମ ପିତୃଗୋଷ୍ଠୀ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ସେମାନେ ସପ୍ତ କାଳକୁ ଧାରଣ କରି ଅବସ୍ଥିତ। ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପିତୃଗୋଷ୍ଠୀ, ତାଙ୍କର କ୍ରମ, ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥାପନ ଓ ଧ୍ୟାନ ବିଷୟରେ କ୍ରମବଦ୍ଧ ଭାବେ କହିବି।