वायुपुराणम्

स्थापयिष्यन्ति राजानो नानादेशेषु तेजसा। विश्वस्फानिर्महासत्त्वो युद्धे विष्णुसमो बली ।। ३७.

राजे आपल्या पराक्रमाने वेगवेगळ्या देशांत आपली सत्ता प्रस्थापित करतील; विश्वस्फानिर हा महाशक्तिशाली, युद्धात विष्णूसमान बलवान राजा असेल.

विश्वस्फानिर्नरपतिः क्लीबा कृतिरिवोच्यते। उत्सादयित्वा क्षत्रन्तु क्षत्रमन्यत् करिष्यति ।। ३७.

राजा जर क्शत्रियांचा नाश करतो, तर तो पुन्हा नवीन क्शत्रिय निर्माण करतो, जसा सर्वत्र पसरलेला सर्प पुन्हा जन्म घेतो किंवा एखादं कार्य पुन्हा घडतं.

देवान् पितॄंश्च विप्रांश्च तर्पयित्वा सकृत्पुनः। जाह्नवीतीरमासाद्य शरीरं यस्यते बली ।। ३७.

जो बलवान आहे, तो एकदा देव, पितर आणि ब्राह्मण यांना तृप्त करून, गंगेच्या काठी पोहोचल्यावर आपलं शरीर सोडतो.

संन्यस्य स्वशरीरन्तु शक्रलोकं गमिष्यति। नवनाकास्तु भोक्ष्यन्ति पुरीं चम्पावतीं नृपाः ।। ३७.

आपलं शरीर सोडून तो इंद्रलोकात जातो; नवनाक वंशाचे राजे चंपावती नगरीचा उपभोग घेतील.

मथुराञ्च पुरीं रम्यां नागा भोक्ष्यन्ति सप्त वै। अनुगङ्गं प्रयागञ्च साकेतं मगधांस्तथा। एताञ्जनपदान् सर्व्वान् भोक्ष्यन्ते गुप्तवंशजाः ।। ३७.

सात नाग लोक रम्य मथुरा नगरीचा आनंद घेतील; तसेच गंगेच्या काठीचे प्रदेश, प्रयाग, साकेत, मगध हे सर्व प्रदेश गुप्त वंशज भोगतील.

निषधान् यदुकांश्चैव शैशी तान् कालतोपकान्। एताञ्जनपदान् सर्व्वान् भोक्ष्यन्ति मणिधान्यजाः ।। ३७.

निषध, यदु, शैशि आणि कालतोपक हे सर्व प्रदेश मणिधान्य वंशज भोगतील.

कोशलांश्चान्ध्रपौण्ड्रांश्च ताम्रलिप्तान् ससागरान्। चम्पां चैव पुरीं रम्यां भोक्ष्यन्ति देवरक्षिताम् ।। ३७.

कोशल, आंध्र, पौंड्र, समुद्रासह ताम्रलिप्त आणि रम्य चंपा नगरी, हे सर्व देवांनी रक्षित लोक भोगतील.

कालिङ्गा महिषाश्चैव महेन्द्रनिलयाश्च ये। एताञ्जनपदान् सर्व्वान् पालयिष्यति वै गुहः ।। ३७.

कालिंग, महिष आणि जे महेंद्र पर्वतावर राहतात, हे सर्व प्रदेश गुह राज्य करेल.

स्त्रीराष्ट्रं भक्ष्यकांश्चैव भोक्ष्यते कनकाह्वयः। तुल्यकालं भविष्यन्ति सर्वे ह्येते महीक्षितः ।। ३७.

कनकाह्वय स्त्रीराज्य आणि भक्षणास योग्य प्रदेश भोगेल; हे सर्व राजे एकाच काळात असतील.

अल्पप्रसादा ह्यनृता महाक्रोधाः ह्यधार्मिकाः। भविष्यन्तीह यवना धर्मतः कामतोऽर्थतः ।। ३७.

यवन लोक कमी दयाळू, असत्यवादी, फार क्रोधी आणि अधार्मिक असतील, वर्तन, इच्छा आणि संपत्ती या सर्व बाबतीत.

नैव मूर्द्धाभिषिक्तास्ते भविष्यन्ति नराधिपाः। युगदोषदुराचारा भविष्यन्ति नृपास्तु ते ।। ३७.

ते मस्तकावर अभिषेक केलेले राजा असणार नाहीत; त्या काळातील राजे युगदोषामुळे वाईट वर्तनाचे असतील.

स्त्रीणां बलवधेनैव हत्वा चैव परस्परम्। भोक्ष्यन्ति कलिशेषे तु वसुधां पार्थिवास्तथा ।। ३७.

स्त्रियांना आणि एकमेकांना बलपूर्वक मारून, हे राजे कलियुगाच्या शेवटी पृथ्वीचा उपभोग घेतील.

उदितोदितवंशास्ते उदितास्तमितास्तथा । भविष्यन्तीह पर्याये कालेन पृथिवीक्षितः ।। ३७.

ज्यांच्या वंशाचा उदय आणि अस्त होतो, असे राजे काळानुसार एकामागोमाग एक पृथ्वीवर राज्य करतील.

विहीनास्तु भविष्यन्ति धर्म्मतः कामतोऽर्थतः। तैर्विमिश्रा जनपदा म्लेच्छाचाराश्च सर्वशः ।। ३७.

ते धर्म, इच्छा आणि संपत्तीपासून वंचित असतील; त्यांच्यामुळे प्रदेश म्लेच्छ वर्तनाने पूर्णपणे भरतील.

विपर्य्ययेन वर्त्तन्ते नाशयिष्यन्ति वै प्रजाः। लुब्धानृतरताश्चैव भवितारस्तदा नृपाः ।। ३७.

ते उलट वागतील आणि प्रजांचा नाश करतील; त्या वेळी राजे लोभी आणि असत्यप्रिय असतील.

तेषां व्यतीते पर्याये बहुस्त्रीके युगे तदा। लवाल्लवं भ्रश्यमाना आयूरूपबलश्रुतैः ।। ३७.

त्यांचा काळ संपल्यावर, त्या स्त्रीबहुल युगात लोकांचे आयुष्य, रूप, बळ आणि विद्या हळूहळू कमी होत जाईल.

तथा गतास्तु वै काष्ठां प्रजासु जगतीश्वराः । राजानः सम्प्रणश्यन्ति कालेनोपहतास्तदा ।। ३७.

राजे जेव्हा प्रजांमध्ये सर्वात नीच स्थितीत पोहोचतील, तेव्हा काळाच्या प्रभावाने ते नष्ट होतील.

कल्किनोपहताः सर्वे म्लेच्छा यास्यन्ति सर्वशः। अधार्मिकाश्च तेऽत्यर्थं पाषण्डाश्चैव सर्वशः ।। ३७.

कल्कीने सर्व म्लेच्छांचा नाश केला की, ते पूर्णपणे नाहीसे होतील; ते फारच अधार्मिक आणि पूर्णपणे पाषंड असतील.

प्रनष्टे नृपशब्दे च सन्ध्याश्लिष्टे कलौ युगे। किंञ्चिच्छिष्टाः प्रजास्ता वै धर्म्मे नष्टेऽपरिग्रहाः ।। ३७.

राजा हा शब्दच नाहीसा झाला आणि कलियुगाची संध्या आली, की फार थोडे लोक उरतील, तेही धर्म आणि संपत्तीपासून वंचित.

असाधना हताश्वासा व्याधिशोकेन पीडिताः। अनावृष्टिहताश्चैव परस्परवधेन च ।। ३७.

उपाय नसलेल्या, आशा संपलेल्या, आजार आणि दुःखाने त्रस्त, पावसाच्या अभावाने हैराण, आणि एकमेकांना मारणाऱ्या लोकांची अवस्था अशीच होईल.

अनाथा हि परित्रस्ता वार्त्तामुत्सृज्य दुःखिताः। त्यक्त्वा पुराणि ग्रामांश्च भविष्यन्ति वनौकसः ।। ३७.

अनाथ, घाबरलेले, उपजीविका सोडून दुःखात असलेले, जुनी गावे सोडून हे लोक जंगलात राहायला जातील.

एवं नृपेषु नष्टेषु प्रजास्त्यक्त्वा गृहाणि तु। नष्टे स्नेहे दुरापन्ना भ्रष्टस्नेहाः सुहृज्जनाः ।। ३७.

राजे नाहीसे झाल्यावर, लोक आपली घरे सोडतील, आपुलकी हरवेल, आणि मित्रांमध्येही प्रेमाचे बंध तुटतील.

वर्णाश्रमपरिभ्रष्टाः सङ्करं घोरमास्थिताः। सरित्पर्वतसेविन्यो भविष्यन्ति प्रजास्तदा ।। ३७.

जात-आश्रमाचे नियम सोडून, गोंधळलेल्या अवस्थेत, हे लोक नद्यांच्या काठावर आणि डोंगरांमध्ये राहू लागतील.

सरितः सागरानूपान् सेवन्ते पर्वतानि च। अङ्गान् कलिङ्गान् वङ्गांश्च काश्मीरान् काशिकोशलान् ।। ३७.

ते लोक नद्या, समुद्रकिनारे, डोंगर, तसेच अंग, कलिंग, वंग, काश्मीर, काशी आणि कोशल या प्रदेशात जाऊन राहतील.

ऋषिकान्तगिरिद्रोणीः संश्रयिष्यन्ति मानवाः। कृत्स्नं हिमवतः पृष्ठं कूलं च लवणाम्भसः ।। ३७.

मानव ऋषींच्या पर्वतांच्या उतारांमध्ये, हिमालयाच्या संपूर्ण कड्यावर आणि खारट समुद्राच्या काठावर आश्रय घेतील.

अरण्यान्यभिपत्स्यन्ति ह्यार्य्या म्लेच्छजनैः सह। मृगैर्मीनैर्विहङ्गैश्च श्वापदैस्तक्षुभिस्तथा। मधुशाकफलैर्मूलैर्वर्त्तयिष्यन्ति मानवाः ।। ३७.

सज्जन आणि परकीय मिळून, जंगली प्राणी, मासे, पक्षी आणि हिंस्र पशू यांच्यासह, मध, भाज्या, फळे आणि मुळे खाऊन जंगलात राहतील.

चीरं पर्णञ्च विविधं वल्कलान्यजिनानि च। स्वयं कृत्वा विवत्स्यन्ति यथा मुनिजनास्तथा ।। ३७.

ते स्वतःसाठी वेगवेगळ्या झाडाच्या सालींचे, पानांचे आणि कातडीचे वस्त्र तयार करून, मुनींसारखे राहतील.

बीजान्नानि तथा निम्नेस्वीहन्तः काष्ठशङ्कुभिः। अजैडकं खरोष्ट्रञ्च पालयिष्यन्ति यत्नतः ।। ३७.

निचान भागात लाकडी काठ्यांनी धान्य पिकवतील आणि शेळ्या, मेंढ्या, गाढवे, उंट यांची काळजी घेतील.

नदीर्वत्स्यन्ति तोयार्थे कूलमाश्रित्य मानवाः। पार्थिवान् व्यवहारेण विबाधन्तः परस्परम् ।। ३७.

पाण्यासाठी लोक नद्यांच्या काठावर राहतील आणि व्यवहारात एकमेकांना त्रास देतील.